بریده‌هایی از کتاب تصویر دوریان گری

من بین مردم فرق می‌ذارم. دوست‌هام را از بین خوب‌روها، آشناهام را از بین آدم‌های باشخصیت و دشمن‌هام را از بین آدم‌های نخبه انتخاب می‌کنم. من دشمن احمق ندارم

طوری صحبت می‌کنی که انگار قلب و احساس نداری.

جامعه یا دست‌کم جامعهٔ متمدن اصلاً آماده نیست حرفی را علیه آدم‌هایی که هم ثروتمند و هم جذاب‌اند باور کند.

زندگی هم شاهکارهای بی‌بدیل هنری خود را دارد چنان‌که شعر، مجسمه‌سازی و نقاشی دارد.

جایی که خرد آغاز می‌شه زیبایی یا زیبایی واقعی تمام می‌شه. خرد تو هر چهره، تناسب زیبایی را در آن از بین می‌بره.

«اگر هرکسی کاملاً طبق امیال باطنیش زندگی می‌کرد و احساسات واقعیش را ظاهر و همهٔ افکارش را ابراز و همهٔ آرزوهاش را به واقعیت تبدیل می‌کرد، تمام دنیا پر از شادی شوق‌برانگیزی می‌شد طوری‌که همهٔ آن ناراحتی‌های قرون وسطایی را فراموش می‌کردیم.

تقریباً همیشه، همهٔ کسانی که از نظر زیبایی جسمی یا فکری از بقیه بالاتر و متمایزند سرنوشتی شوم دارند. بهتره آدم از دیگران متمایز نباشه. چون زشت‌ها و احمق‌ها آخر و عاقبت‌شان تو این دنیا بهتره. آن‌ها می‌تونند راحت بشینند و با دهانی باز، بازی زندگی را تماشا کنند.

زیبایی شکلی از نبوغه. درواقع حتی از نبوغ هم بالاتره چون نیازی به توضیح و ارائه شواهد نداره. زیبایی از جمله بزرگ‌ترین بدیهیات عالمه، مانند آفتاب و بهار و جای بحث و تردید نداره. آدم زیبا از حق قدرتی خدایی برخورداره.

من تحملش را ندارم که روحم را در مقابل چشم‌های سطحی‌بین و فضول قرار بدم... نه نمی‌تونم قلبم را زیر ذره‌بین آن‌ها بذارم.

از فکرکردن دربارهٔ نابودی‌ای که زمان بر چیزهای زیبا و شگفت‌انگیز تحمیل می‌کرد غمگین شد.

تو که من را می‌شناسی، من عاشق مرموز بودنم.

وجدان و بزدلی در اصل یکی‌ست. وجدان برچسب و نام تجاری همین بزدلیه.

آدم‌ها دوست دارند به دیگران رهنمودهایی بدهند که خودشان بیشتر از همه به آن‌ها احتیاج دارند.

هر هوس و غریزه‌ای که در وجودمان خفه می‌کنیم مسموم و تباه‌مان می‌کنه.

دوست دارم یک رمان بنویسم، یک رمان بسیار زیبا مثل فرش‌های ایرانی

«شما هرگز دوباره ازدواج نمی‌کنید بانو ناربارو. چون شما خیلی خوشبخت بودید. زنی دوباره ازدواج می‌کنه که از شوهر اولش بیزار بوده باشه و شوهری دوباره ازدواج می‌کنه که عاشق زن اولش بوده باشه. زن‌ها شانس‌شان را دوباره امتحان می‌کنند و مردها خطر می‌کنند.»

اما ما کارهای بزرگی انجام داده‌ایم. ــ کارهای بزرگ، خود را به ما تحمیل کرده‌اند گلادیس.

هر کس که کاری کارستان می‌کنه دشمنی هم می‌تراشه. برای محبوب‌بودن باید میان‌مایه بود.

بهتر بود هر گناهی را که مرتکب می‌شد فوری مجازاتش را هم می‌کشید. مجازات، آدمی را تطهیر می‌کند.

هنر بیش از آنچه ما تصور می‌کنیم تجریدیه، فقط شکل و رنگ را به ما نشان می‌ده، همین. برای همین به‌نظرم هنر بیش از آنکه هنرمند را افشا کنه او را پنهان می‌کنه.

گاهی چنان فاصله‌های تند و آهنگ‌های ناهمخوان و گوش‌خراش موسیقی بدوی او را به هیجان می‌آورد که آهنگ‌های دل‌نشین شوبر و حزن‌های زیبای شوپن وهارمونی‌های قوی بتهوون گوشش را آن‌قدر به خود جذب نمی‌کرد.

رد هنری رو به آقای ارسکین کرد و گفت: «انسانیت خودش را خیلی جدی گرفته. این همان گناه نخستین دنیاست. اگر مردان غارنشین یاد می‌گرفتند چطوری بخندند، سیر تاریخ عوض می‌شد.»

جایی که خرد آغاز می‌شه زیبایی یا زیبایی واقعی تمام می‌شه.

چای تنها دل‌خوشی کوچکیه که برای ما مانده.

پسر با عنوان لرد فرمر، جزء نُجَبا شد و به وظیفهٔ جدی این طبقه که عبارت است از بیکاری مطلق پرداخت.

از کتاب ترس می‌گفت که نویسنده‌اش عقل سلیم بود.

خدای من! من چی را می‌پرستیدم! چهره‌ای که چشم‌هایی شیطانی داره. دوریان با ناامیدی داد زد: «بازیل، در تک‌تک ما بهشت و دوزخ وجود داره.»

ما را در میان وسوسه‌ها هدایت کن.

آدم فقط می‌تونه از دو راه متمدن بشه: اول با فرهنگ بشه و دوم فاسد بشه.

این حرف را نزن هنری. روح واقعیتی وحشتناکه. می‌توان آن را خرید، فروخت، معاوضه کرد.