کتاب از حصار

امّا ایستاده‌ایم راست ایستاده‌ایم بر خاکمان وَ هستیم برایِ همیشه.

خون بویِ وطنَ‌ست رگانم از خون سرشار.

شب‌هامان روشن از آتشی‌ست که دشمنانِ بیدارِ ما افروخته‌اند.

فردا دیگر بار اگر زندگی بر ما وزید دوستش خواهیم داشت

اگر کوه نیستی رؤیای من ماه باش وُ بر دلدارِ دلتنگ بتاب!

آسمانِ ما امّا خون با دشنه‌ای در قلبِ ماهش.

آزادانه در حصار زیستن وُ نماز بر حصار بردن. مسئله این است!

شستن پرچم وَ نه آویختن لباسی در صبحگاهان بر بند. درد اینَ‌ست.

در این حصار محاصره کنندگان نیز سرانجام مبتلایِ حدیثِ بی‌قراری وُ ملالِ ما خواهند شد.

پرندگان آتش که بروند آشتی بال می‌گشاید

اینجا انباره‌یِ سرخ وُ سیاهِ تاریخ است. گناهی اگر نبود کتابِ مقدس کوچک‌تر بود سرابی اگر نبود پیامبران شن‌هایِ داغ را مطمئن‌تر گام برمی‌نهادند وُ راهِ وصولِ به ملکوت کوتاه‌تر می‌شد.

رنج امّا باقی‌ست همچنان در خانه وَ سینه‌هایمان محبوس!

گفت: بر دامنه‌یِ دوزخ انتظارَت کشم : پیش‌آی وُ سر بر دامنم گذار دوزخ منم.

طنّازی گفت: اگر از آغاز پایانم نمایان بود کلام را وا می‌نهادم.

در این حصار محاصره کنندگان نیز سرانجام مبتلایِ حدیثِ بی‌قراری وُ ملالِ ما خواهند شد.

نامه‌یِ لغت‌نامه‌ها بردار وُ فاش کن چگونه واقعیت را کشتند. زان پس غبار از چهره‌یِ خود بردار.

به دیروزِ آمده همیشه گفته‌ام: بگذار وُ برو تا فردا!

هر مرگی نخستین مرگ است چشم‌به‌راهش باشی یا نه پس چگونه زیر هر سنگ ماهی خفته می‌بینم؟

در این سپیدیِ به چرک اندر نشسته در این سیاهیِ سنگین مه بویِ نارنج وُ وعده‌یِ دیدار می‌دهد.

«رهامان نکنید تنهایمان نگذارید.»

آنجا که نگاه پایان می‌گیرد برادرانی داریم دوستمان می‌دارند تماشامان می‌کنند می‌گریند و در خلوتِ خود می‌گویند: «ای کاش این محاصره اینجا...» کلام در گلو می‌مانَد وُ پایان نمی‌گیرد. «رهامان نکنید تنهایمان نگذارید.»