بریده‌هایی از کتاب مرده ای به کشتن ما می آید

تو مثل سرزمین‌های دور زیبایی دوری، زیبایی‌ست نزدیک نیا محبوب من!

گفت: «رفتم.» تا به خود بیایم و بگویم نرو مثل ترانه‌ای نسروده در میان دود سیگار گم شد داستان عشق من چنین پایان گرفت.

دلم بگیرد شعر می‌نویسم

از یاد رفته‌ام چون تپانچه‌ای که پس از جنایت به دریا پرت شده است

دیگر نمی‌توانم کلاغ را به عقاب تشبیه کنم میوه بِه را به چراغی افسانه‌ای چمدانت را بسته‌ای و شاعری دیگر کار من نیست پشت سرت مثل آپارتمانی فرسوده در خود فرو می‌ریزم وکوچه را زشت می‌کنم.

کاش می‌شد از خاطره‌ها جدا شد آن‌وقت دیگر چیزی آزارت نمی‌دهد مثلاً ماه او را به یادت نمی‌آورد و گل سرخ هدیه‌ای عاشقانه نیست و ساحل هم جایی‌ست صرفاً برای قدم زدن نه گریستن... کاش می‌شد از خاطره‌ها جدا شد.

کسی که می‌گریزد از گم شدن نمی‌ترسد.

این شعر یک جاسیگاری است که مرا در آن خاموش کرده‌اند.

قطاری که از بین من و تو می‌گذرد کش آمده است انگار تمام واگن‌های جهان را به آن بسته‌اند چه سرنوشت شومی! حرف‌هایی که قرار بود به هم بزنیم از یاد برده‌ایم و گل‌ها در دست‌هایمان خشکیده‌اند.

تو ماه را بیش‌تر از همه دوست می‌داشتی و حالا ماه هر شب تو را به یاد من می‌آورد می‌خواهم فراموشت کنم اما این ماه با هیچ دستمالی از پنجره‌ها پاک نمی‌شود.