کتاب مرده ای به کشتن ما می آید

کاش می‌شد از خاطره‌ها جدا شد آن‌وقت دیگر چیزی آزارت نمی‌دهد مثلاً ماه او را به یادت نمی‌آورد و گل سرخ هدیه‌ای عاشقانه نیست و ساحل هم جایی‌ست صرفاً برای قدم زدن نه گریستن... کاش می‌شد از خاطره‌ها جدا شد.

تو مثل سرزمین‌های دور زیبایی دوری، زیبایی‌ست نزدیک نیا محبوب من!

از یاد رفته‌ام چون تپانچه‌ای که پس از جنایت به دریا پرت شده است

درنگ نمی‌کند در فضا گلوله رها شده آهو لحظه‌ای بعد می‌میرد اندکی بعدتر قصه به سر می‌رسد رؤیا به پایان. و این شعر تمام می‌شود.

باید جایی ایستگاهی باشد و تو باشی با دسته‌گلی در دست و چشم به راه من.

گفت: «رفتم.» تا به خود بیایم و بگویم نرو مثل ترانه‌ای نسروده در میان دود سیگار گم شد داستان عشق من چنین پایان گرفت.

دیگر نمی‌توانم کلاغ را به عقاب تشبیه کنم میوه بِه را به چراغی افسانه‌ای چمدانت را بسته‌ای و شاعری دیگر کار من نیست پشت سرت مثل آپارتمانی فرسوده در خود فرو می‌ریزم وکوچه را زشت می‌کنم.

قطاری که از بین من و تو می‌گذرد کش آمده است انگار تمام واگن‌های جهان را به آن بسته‌اند چه سرنوشت شومی! حرف‌هایی که قرار بود به هم بزنیم از یاد برده‌ایم و گل‌ها در دست‌هایمان خشکیده‌اند.

این دنیا آن نیست که ما می‌خواستیم سراسر خون است و آتش یک جهنم واقعی است و این آوازها و آهنگ‌ها یعنی زندگی ما چیزی نیست جز یک کنسرت غم‌انگیز در جهنم.

یک نفر ‫مرا چون سیگاری ‫بر لب گذاشته ‫تا آخرین ذره دود کرده است...

تو ماه را بیش‌تر از همه دوست می‌داشتی و حالا ماه هر شب تو را به یاد من می‌آورد می‌خواهم فراموشت کنم اما این ماه با هیچ دستمالی از پنجره‌ها پاک نمی‌شود.

عشق شکل‌های بسیار دل‌انگیزی دارد مثل گل سرخ در دست دختری زیبا مثل ماه بالای کلبه‌ای برفی اما من گوش بریده ونسان ونگوگم شکل تلخی از عشق.

این دنیا ‫مثل فیلمی است ‫که از نیمه شروع شده... ‫کسی می‌کشد ‫کسی کشته می‌شود ‫کسی می‌فروشد ‫کسی می‌خرد ‫کسی می‌رود ‫کسی می‌آید ‫... ‫من که از هیچ چیز سر در نیاوردم.

عشق یا اعتماد ‫نمی‌دانم ‫چیزی میان ما گم شد ‫که هرگز ‫آن را نیافتیم ‫پس مرا فراموش کن

تقصیر من نیست ‫با این همه شرمندهٔ توأم ‫خانه‌ام ‫در مرز خواب و بیداری‌ست ‫ زیر پلک کابوس‌ها ‫مرا ببخش اگر دوستت دارم ‫ و کاری از دستم برنمی‌آید.

عشق‌های از دست رفته ‫ آوازهایی غم‌انگیزند ‫دهان‌ها را تلخ می‌کنند ‫و تلخ می‌کنند جهان را ‫و جهان ‫ به باغ لیمو می‌ماند ‫ بعد از این خواب‌های پاره شده.

دلتنگ رهایی‌ام دلتنگ نوشیدن خورشید بوسیدن خاک لمس آب در من یک محکوم به حبس ابد پیر و خمیده با ذره‌بینی در دست نقشه‌های فرار را مرور می‌کند!

تو ماه را بیش‌تر از همه دوست می‌داشتی و حالا ماه هر شب تو را به یاد من می‌آورد می‌خواهم فراموشت کنم اما این ماه با هیچ دستمالی از پنجره‌ها پاک نمی‌شود.

دلم بگیرد شعر می‌نویسم

کسی که می‌گریزد از گم شدن نمی‌ترسد.

یک عینک یک چمدان یک روسری قرمز در اتاقم این‌جا دختری آمده است اما خود را نیاورده است.

بازوانش را گشوده بود ‫برای در آغوش گرفتن من ‫زمان یکباره ایستاد ‫در این دادگاه ناگهانی ‫مرا به دار آویختند ‫بی‌گناه.

راه که می‌روم ‫مدام برمی‌گردم ‫پشت سرم را نگاه می‌کنم ‫مدام...! ‫دیوانه نیستم ‫محبوبم را در پشت سر گم کرده‌ام!

در کازینوها ‫خیلی چیزها باختم ‫پول ‫امید ‫احساس ‫اما باختن همه یک طرف ‫باختن تو یک طرف ‫چون بارانی از خیابان می‌گذرم.

در ادامهٔ ‫تمام سیگارهایی که خاکستر شدند ‫شعرهایی که ‫ ناتمام ماندند ‫تو زاده شدی ‫ زیبا و اندوهگین ‫و من ‫دوستت داشتم ‫اما افسوس ‫تو تلخی پایان تمام قصه‌ها بودی.

به خاطر یک لقمه نان ‫کلاه از سر برداشتیم ‫ به احترام دوست و دشمن ‫دشمن نیشخند زد ‫و دوست ‫ بی‌تفاوت از کنارمان گذشت ‫سرانجام ‫دست‌ها و کلاه‌هایمان ‫ در هوا معلق ماندند.

مرا تنها گذاشته‌ای ‫سهم من از تو ‫ فقط سوختن است ‫انگار باید بسوزم و ‫ تمام شوم

آن‌چه را که باید می‌فهمیدم ‫ فهمیدم

عشق ما به پایان می‌رسد ‫مثل یک بازی غم‌انگیز ‫و غروب ‫ما را به خانه‌هایمان برمی‌گرداند ‫با زخم‌هایی بر تن و ‫قطره اشکی در چشم.

حماقت ‫نام دیگر سادگی نیست ‫شکل غم انگیز نیاندیشیدن است