بریده‌هایی از کتاب گناه دریا

بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی جز زهر غم نریخت شرابی به جام من گر من به تنگنای ملال‌آورِ حیات آسوده یک نفس زده باشم حرام من!

هنوزم به جان آتش عشق اوست

همه زندگی نغمه ماتم است

دلم از نام خزان می‌لرزد زان که من زاده تابستانم

وفادار تو بودم تا نفس بود. دریغا همنشینت خار و خس بود.

ما را غم خزان و نشاط بهار نیست

کز عالمی بریده و تنها نشسته‌ایم

با او بگو که مهر تو از دل نمی‌رود

شهر، آرام. خانه‌ها خاموش جلوه‌گاه سکوت و زیبایی نیمه‌شب زیر این سپهر کبود من و آغوشِ بازِ تنهایی

او گلی را به سینه من کاشت که بهارش خزان نخواهد داشت!

دلم از نام خزان می‌لرزد زان که من زاده تابستانم شعر من آتش پنهان من است روز و شب شعله کشد در جانم می‌رسد سردی پاییزِ حیات تاب این باد بلاخیزم نیست غنچه‌ام غنچه نشکفته به‌کام طاقت سیلی پاییزم نیست!

آخر اگر پرستش او شد گناه من؛ عذر گناه من، همه، چشمان مست اوست تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من؛ او هستی من است که آینده دست اوست.

دورتر از چشمه خورشیدها؛ برتر از این عالم بی‌انتها؛ باز هم بالاتر از عرش خدا عرصه پرواز مرغ فکر ماست.»

ربودی دفتر دل را و افسوس که سطری هم از این دفتر نخواندی

من روزی اگر به مرگ رو کردم «از کرده خویشتن پشیمانم.» من تشنه این هوای جان‌بخشم دیوانه این بهار و پاییزم تا مرگ نیامده‌ست برخیزم در دامن زندگی بیاویزم!

مباد آن دم که عود تاروپودت نسوزد در هوای آشنایی دلی خواهم که از او درد خیزد بسوزد، عشق ورزد، اشک ریزد! به فریادی سکوت جانگزا را به‌هم زن، در دلِ شب، های و هو کن

دانی چرا نوای عزا سر نمی‌کنم؟ تو صحبت محبت من باورت نبود من ترک دوستی ز تو باور نمی‌کنم!

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر زان پیشتر که مرگ بگیرد سراغ من.

بنال ای دل که رنجت شادمانی‌ست بمیر ای دل که مرگت زندگانی‌ست مباد آن دم که چنگ نغمه‌سازت ز دردی بر نیانگیزد نوایی مباد آن دم که عود تاروپودت نسوزد در هوای آشنایی دلی خواهم که از او درد خیزد بسوزد، عشق ورزد، اشک ریزد!

آخر ای دوست، نخواهی پرسید که دل از دوری رویت چه کشید؟ سوخت در آتش و خاکستر شد وعده‌های تو به دادش نرسید.

مکتب عشق سیه‌چشمی به کار عشق استاد، به من درس محبت یاد می‌داد. مرا از یاد برد آخر ولی من بجز او عالمی را بردم از یاد.