کتاب گربه بازی

متأسفانه من هیچ‌وقت اشتباه نکرده‌ام؛ زندگی‌ام خواب زمستانی بود، چون از سرما می‌ترسیدم.

گریه همیشه کمی با امید همراه است، امید به برآمدن از رنج.

وقتی دیگر حق انتخاب نداری تحمل جوانی سخت‌تر از تحمل پیری است. بدتر از همه اما تحمل آن‌جور پیری است که با توهّم جوانی همراه باشد.

آدم همیشه به شکل شرایطی درمی‌آید که در آن واقع است. کسی را که به هیچ بگیرند، هیچ هم می‌شود.

گفت وقتی چراغ روشن نیست برایم بهتر است. پرسیدم چرا بهتر است. گفت برای این‌که خودم را نمی‌بینم. گفتم تو که پشتت به آینه است. گفت آدم فقط توی آینه نیست که خودش را می‌بیند. گفتم چرا نمی‌خواهد خودش را ببیند. گفت نمی‌داند، اما این‌طور بهتر است.

چاه فقط از بالا نور می‌گیرد، پیری فقط از گذشته.

باور کن، وقتی دیگر حق انتخاب نداری تحمل جوانی سخت‌تر از تحمل پیری است. بدتر از همه اما تحمل آن‌جور پیری است که با توهّم جوانی همراه باشد.

«هستند چیزهایی که به‌خودی‌خود درست‌اند، اما پیامدشان دیگر درست نیست.»

«خب بحث نکنیم. حالا که بهترین دوستت بهت نارو زده، از دست این آدمم می‌خوای خلاص بشی، چرا کاری رو که بهت می‌گم نمی‌کنی؟» «برای این‌که هزار و یک رشته منو به این‌جا بسته.» «کدوم رشته؟» «هزار و یک رشته.» «پائولا که نه. ویکتورم نه. می‌مونه خاله‌موشه و دخترت، اینااَم که رشته‌های محکمی نیستن.» «رشته زیاد که شد محکم می‌شه.»

همیشه دلم از دست یکی پُر بود. اما اگر تو آن‌جا بودی و می‌گفتی «دردونه چرا تو همی؟» فوری غصه‌ام کم‌تر می‌شد، چون تو فقط با همان حضورت دلتنگی‌های کوچک مرا با مقیاس‌های بزرگ می‌سنجیدی.

چاه فقط از بالا نور می‌گیرد، پیری فقط از گذشته. پیرها عین کودکان فقیری که فقط یک کتاب مصور دارند، همیشه همان صفحات را دوره می‌کنند. اما کسانی هم هستند که یک زندگی برای‌شان کم است.

عشق تنها یک توهم است، توهم دو آدم در رابطه با یکدیگر، بنابراین شاهدان بیرونی نمی‌توانند هیچ‌چیز قطعی از آن بدانند.

توانایی پا به میدان گذاشته است. نوول تلاطم، که عنوان مجموعه هم بود، ماجرایی است ابسورد دربارهٔ ساکنان یک درمانگاه روانی که سر به شورش برداشته، قدرت را از دست آدم‌های عادی و طبیعی گرفته، به خود منتقل می‌کنند ـــ تصویر نمادینی از فاشیسم که در اروپا سر برآورده بود. این تصویرِ ابسورد ـ گروتسک درآمدی است بر شکوفاترین دوران زندگی هنری او، که از رهگذر آن نام و آوازهٔ جهانی یافت. پس از چرخش‌های بسیار، تأثیرپذیری از مکاتب ادبی گوناگون و سپس پشت کردن به آن‌ها، نویسندهٔ موفق و نام‌آور از نو خود را بازخواهد یافت و پس

«به کی می‌خواین بدینش؟» «به یه آدم سانتی‌مانتال مثل تو. کفشامو بیار.»

متأسفانه من هیچ‌وقت اشتباه نکرده‌ام؛ زندگی‌ام خواب زمستانی بود، چون از سرما می‌ترسیدم.