بریده‌هایی از کتاب قصه دخترای ننه دریا

دیگه دل مثل قدیم عاشق و شیدا نمی‌شه تو کتابم دیگه اون جور چیزا پیدا نمی‌شه دنیا زندون شده، نه عشق و نه امید و نه شور، برهوتی شده دنیا که تا چش کار می‌کنه مُرده‌س و گور نه امیدی ــ چه امیدی؟ ــ به‌خدا حیف امید! ـ نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیز خوبی می‌شه دید؟ ـ نه سلامی ــ چه سلامی؟ ــ همه خون‌تشنهٔ هم! ـ نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ ــ مگه راهش می‌ده غم؟

شبا شب نیس دیگه، یخدون غمه عنکبوتای سیا شب تو هوا تار می‌تنه. دیگه شب مرواری‌دوزون نمی‌شه آسمون مثل قدیم شب‌ها چراغون نمی‌شه. غصهٔ کوچک سردی،‌ مث اشک، جای هر ستاره سوسو می‌زنه؛ سر هر شاخهٔ خشک از سحر تا دل شب جغده که هوهو می‌زنه. دلا از غصه سیاس آخه پس خونهٔ خورشید کجاس؟ قفله ــ وازش می‌کنیم قهره ــ نازش می‌کنیم می‌کشیم منتشو می‌خریم همتشو... مگه زوره؟ به‌خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمی‌ده موش کورم که می‌گن دشمن نوره، به تیغ تاریکی گردن نمی‌ده

دنیا زندون شده، نه عشق و نه امید و نه شور، برهوتی شده دنیا که تا چش کار می‌کنه مُرده‌س و گور نه امیدی ــ چه امیدی؟ ــ به‌خدا حیف امید! ـ نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیز خوبی می‌شه دید؟ ـ نه سلامی ــ چه سلامی؟ ــ همه خون‌تشنهٔ هم! ـ نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ ــ مگه راهش می‌ده غم؟

دلا از غصه سیاس آخه پس خونهٔ خورشید کجاس؟ قفله ــ وازش می‌کنیم قهره ــ نازش می‌کنیم می‌کشیم منتشو می‌خریم همتشو... مگه زوره؟ به‌خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمی‌ده

پای دار، قاتل بیچاره همون جور تو هوا چش می‌دوزه: «چی می‌جوره تو هوا؟ «رفته تو فکر خدا... «نه برادر! تو نخ ابره که بارون بزنه شالی از خشکی درآد، پوک نشادون بزنه اگه بارون بزنه! آخ! اگه بارون بزنه!»

کوره‌ها سرد شدن سبزه‌ها زرد شدن خنده‌ها درد شدن.

آخه پس خونهٔ خورشید کجاس؟

حالا رعیت سر آب خون می‌کنه واسه چار چیکهٔ آب، چل تا رو بی‌جون می‌کنه. نعشا می‌گندن و می‌پوسن و شالی می‌سوزه پای دار، قاتل بیچاره همون جور تو هوا چش می‌دوزه: «چی می‌جوره تو هوا؟ «رفته تو فکر خدا... «نه برادر! تو نخ ابره که بارون بزنه شالی از خشکی درآد، پوک نشادون بزنه اگه بارون بزنه! آخ! اگه بارون بزنه!»

نه امیدی ــ چه امیدی؟ ــ به‌خدا حیف امید! ـ نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیز خوبی می‌شه دید؟ ـ نه سلامی ــ چه سلامی؟ ــ همه خون‌تشنهٔ هم! ـ نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ ــ مگه راهش می‌ده غم؟ ـ:

دلا از غصه سیاس آخه پس خونهٔ خورشید کجاس؟ قفله ــ وازش می‌کنیم قهره ــ نازش می‌کنیم می‌کشیم منتشو می‌خریم همتشو... مگه زوره؟ به‌خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمی‌ده موش کورم که می‌گن دشمن نوره، به تیغ تاریکی گردن نمی‌ده

دیگه شب مرواری‌دوزون نمی‌شه آسمون مثل قدیم شب‌ها چراغون نمی‌شه. غصهٔ کوچک سردی،‌ مث اشک، جای هر ستاره سوسو می‌زنه؛ سر هر شاخهٔ خشک از سحر تا دل شب جغده که هوهو می‌زنه.

دخترای ننه‌دریا! رو زمین عشق نموند خیلی وخ پیش باروبندیلشو بست خونه تکوند دیگه دل مثل قدیم عاشق و شیدا نمی‌شه تو کتابم دیگه اون جور چیزا پیدا نمی‌شه دنیا زندون شده، نه عشق و نه امید و نه شور، برهوتی شده دنیا که تا چش کار می‌کنه مُرده‌س و گور نه امیدی ــ چه امیدی؟ ــ به‌خدا حیف امید! ـ نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیز خوبی می‌شه دید؟ ـ نه سلامی ــ چه سلامی؟ ــ همه خون‌تشنهٔ هم! ـ نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ ــ مگه راهش می‌ده غم؟ ـ:

مگه زوره؟ به‌خدا هیچکی به تاریکی شب تن نمی‌ده موش کورم که می‌گن دشمن نوره، به تیغ تاریکی گردن نمی‌ده

دخترای ننه‌دریا! رو زمین عشق نموند خیلی وخ پیش باروبندیلشو بست خونه تکوند دیگه دل مثل قدیم عاشق و شیدا نمی‌شه تو کتابم دیگه اون جور چیزا پیدا نمی‌شه

دلا از غصه سیاس آخه پس خونهٔ خورشید کجاس؟