کتاب دستورات آیت الله حاج سیدعلی قاضی در ماه های رجب، شعبان و رمضان

چنانچه باز هم شواغل دنیا شما را بازداشت، حتماً نافلهٔ ظهر را که به او «صلوة أوّابین» می‌گویند، انجام بدهید. و نماز ظهر را هم در وقت فضیلت انجام دهید که در قرآن بدان تأکید شده و مراد از صلوة وُسطی» همان نماز ظهر است. ۲ ـ و امّا در مورد نافلهٔ شب به‌خصوص باید بدانید که: انجام دادن آن در نظر مؤمنین و سالکان حضرت معبود از واجبات است و هیچ چاره‌ای جز اتیان آن نیست! و تعجّب است از کسانی که قصد رسیدن به مرتبه‌ای از مراتب کمال را داشته ولی به قیام شب و انجام نوافل آن بی‌توجّه هستند! و ما هیچ‌گاه ندیده و نشنیده‌ایم که احدی به یک مرحله و مرتبه‌ای از کمال راه یافته باشد مگر به‌واسطهٔ برپاداری نماز شب!»

عرفان به عمل است نه به گفتن!

ما را با دنیا چه کار؟! به راستی دنیا ما را فریب داده، به پستی و ذلّت کشانید! ما را از مقام عزت و رفعت پایین آورد! و دنیا پست‌تر از آنست که برای ما هدف قرار گیرد! پس آن را برای اهل دنیا واگذارید!!

هیچ‌گاه پس از نمازهای واجب خود، تسبیحات حضرت صدیقه صلَوات الله علیها را ترک ننمایید، زیرا این تسبیحات، یکی از انواع «ذکر کبیر» شمرده شده است.»

و تعجّب است از کسانی که قصد رسیدن به مرتبه‌ای از مراتب کمال را داشته ولی به قیام شب و انجام نوافل آن بی‌توجّه هستند!

و یکی دیگر از وظایف لازم و مهم، قرائت زیارت جامعه، معروف به «جامعهٔ کبیره» در روز جمعه است.

«۷ ـ یکی از وظایف مهم و لازم برای سالک الی الله، دعا برای فرج حضرت حجّت صلوات الله علیه در قنوت «وَتْر» است. بلکه باید در هر روز و در همهٔ اوقات و همهٔ دعاها، برای فرج آن بزرگوار دعا نمود.

نماز ظهر را هم در وقت فضیلت انجام دهید که در قرآن بدان تأکید شده و مراد از صلوة وُسطی» همان نماز ظهر است.

دستور توبه را در شب جمعۀ اول ماه (رجب) یا روز جمعه؛ و یا روز یکشنبهٔ آن، انجام داده نماز توبه را بخوانید؛ سپس آنها را در روز یکشنبهٔ دوّم همان ماه تکرار و اعاده نمایید. سپس ملتزم شوید به مراقبه، چه مراقبۀ صغری (باز داشتن نفس از آنچه که خداوند بدان راضی نیست) و چه مراقبهٔ کبری (نگاه داشتن دل از آنچه محبوب نمی‌پسندد). و نیز خود را وادار به محاسبه (حساب کشیدن از نفس) و معاتبه (سرزنش نمودن در صورت لغزش) و معاقبه (تنبیه نمودن نفس در صورت ارتکاب خلاف) به آن چیزی که شایسته و سزاوار است نمایید. پس به‌راستی هر کسی که در صدد متذکر شدن به ذکر حقّ و در مقام خشیت از ذات اقدس حضرت حقّ متعال بوده باشد می‌تواند از راه

تعجّب است از کسانی که قصد رسیدن به مرتبه‌ای از مراتب کمال را داشته ولی به قیام شب و انجام نوافل آن بی‌توجّه هستند! و ما هیچ‌گاه ندیده و نشنیده‌ایم که احدی به یک مرحله و مرتبه‌ای از کمال راه یافته باشد مگر به‌واسطهٔ برپاداری نماز شب!»

ملتزم شوید به مراقبه، چه مراقبۀ صغری (باز داشتن نفس از آنچه که خداوند بدان راضی نیست) و چه مراقبهٔ کبری (نگاه داشتن دل از آنچه محبوب نمی‌پسندد). و نیز خود را وادار به محاسبه (حساب کشیدن از نفس) و معاتبه (سرزنش نمودن در صورت لغزش) و معاقبه (تنبیه نمودن نفس در صورت ارتکاب خلاف) به آن چیزی که شایسته و سزاوار است نمایید.

پس تا می‌توانید در شب‌ها قرائت قرآن کنید، چرا که قرائت قرآن شراب مؤمنین است.

هر کسی که نمی‌تواند هر روز را روزه بگیرد حتی الامکان ۵ روز از رجب و ۱۰ روز از شعبان را بگیرد، خلاصه به‌حسب ملاحظه مزاج و قوه و حال و استعداد بگیرد.

این ماه‌ها (رجب و شعبان و رمضان) قُرقگاه‌های خداوند است، پس در این قرقگاه داخل شو، اما حرمت آن را پاس بدار و آنها را معظّم داشته، ملتزم به رعایت آداب آن باش.

چنانچه باز هم شواغل دنیا شما را بازداشت، حتماً نافلهٔ ظهر را که به او «صلوة أوّابین» می‌گویند، انجام بدهید.

۲ ـ و امّا در مورد نافلهٔ شب به‌خصوص باید بدانید که: انجام دادن آن در نظر مؤمنین و سالکان حضرت معبود از واجبات است و هیچ چاره‌ای جز اتیان آن نیست! و تعجّب است از کسانی که قصد رسیدن به مرتبه‌ای از مراتب کمال را داشته ولی به قیام شب و انجام نوافل آن بی‌توجّه هستند! و ما هیچ‌گاه ندیده و نشنیده‌ایم که احدی به یک مرحله و مرتبه‌ای از کمال راه یافته باشد مگر به‌واسطهٔ برپاداری نماز شب!»

و بر شما باد به مداومت سجدهٔ یونسیه و گفتن ذکر یونسیه: ﴿لا إلهَ إلا أنتَ سُبحانک إنی کنْتُ مِن الظالمین﴾ در سجده از پانصد تا هزار مرتبه.»

أکثروا منْ زیارة الإخوان الأبرار؛ فإنهمْ الاخْوانُ فی الطریق وَ الرَّفیقُ فی المضیق. ۱۱ ـ وَ زیارة القبور فی النَّهار غبّاً وَ لا تزورُوا لیلاً. مَا لنا ... وَ للدُّنْیا؟! قَدْ غرَّتْنا! وَ شَغلتْنا وَ اسْتهوَتنا وَ لیسَتْ لَنا!! فَطوبی لرجالٍ أبْدانُهمْ فی الناسوت وَ قلوبُهُمْ فی اللاهوتِ ... اولئک الأقلونَ عدَداً ... وَ الأکثرونَ مَدَداً ... أقولُ ما تسْمعونَ. وَ أَسْتغفرُالله.»

قبل از هر چیز آنچه که بر ما واجب و لازم است، توبه‌ایست که دارای شرایط لازمه و نمازهای معلومه است (مقصود همان دستور توبه‌ایست که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در ماه ذوالقعدة الحرام داده‌اند و در کتب ادعیه مثل «مفاتیح الجنان» آمده و چهار رکعت نماز دارد.) و پس از توبه، واجب‌ترین چیز بر ما پرهیز از گناهان صغیره و کبیره است تا جایی که توان و قدرت و استطاعت داریم!»

ز حرکت باز می‌ماند.

مرحوم محدّث قمی (ره) در فصل پنجم که در اعمال ماه ذی القعده است گوید: ... و کیفیت آن‌چنان است که در روز یکشنبه غسل کند و وضو بگیرد و چهار رکعت نماز گذارد: در هر رکعت حمد یک مرتبه و ﴿قُلْ هُوَ اللهُ أَحَد﴾، سه مرتبه و مُعوّذَتین یک مرتبه، پس استغفار کند هفتاد مرتبه و ختم کند استغفار را به «لا حَوْل وَ لا قوَّةَ الا باللهِ العَلی العَظیم» پس بگوید: «یا عَزیزُ یا غفار أغْفر ذُنوبی وَ ذنوبَ جَمیع المُؤْمنینَ وَ المُؤمناتِ فإنَّه لا یغْفِر الذُّنوبَ إلا أنْتَ». فقیر گوید: ظاهر آنست که: و ذکور و دعای بعد را، بعد از نماز باید به‌جا آورد. «مفاتیح الجنان» فصل پنجم، اعمال ماه ذی القعده ص ۲۵۱ ط انتشارات جاویدان.

و تعجّب است از کسانی که قصد رسیدن به مرتبه‌ای از مراتب کمال را داشته ولی به قیام شب و انجام نوافل آن بی‌توجّه هستند! و ما هیچ‌گاه ندیده و نشنیده‌ایم که احدی به یک مرحله و مرتبه‌ای از کمال راه یافته باشد مگر به‌واسطهٔ برپاداری نماز شب!»

مؤمن در مسجد، همانند ماهی است در آب دریا!

یکی از وظایف مهم و لازم برای سالک الی الله، دعا برای فرج حضرت حجّت صلوات الله علیه در قنوت «وَتْر» است

و یکی دیگر از وظایف لازم و مهم، قرائت زیارت جامعه، معروف به «جامعهٔ کبیره» در روز جمعه است.

(یعنی یکی از واجبات و لوازم حتمیهٔ سلوک الی الله، یقین داشتن به مبدأ و معاد و حقانیت طریق و شیخ و استاد است، و در صورت پیدایش کمترین شک و تردیدی سالک خودبه‌خود از حرکت باز می‌ماند. بنابراین، محال است با وجود شک، سالک از مهلکه نجات پیدا نماید.) و چنین شخصی هرگز نمی‌تواند در راه متقین قدم بردارد؛ و هیچ‌گاه قدرت ندارد به مقام محسنین راه یابد و با آنان از چشمهٔ آب گوارا بنوشد. و خداوند تنها محلّ اتّکای من و شما است و او بهترین یار و یاور می‌باشد.»

«پس (ای برادران عزیر) دستور توبه را در شب جمعۀ اول ماه (رجب) یا روز جمعه؛ و یا روز یکشنبهٔ آن، انجام داده نماز توبه را بخوانید؛ سپس آنها را در روز یکشنبهٔ دوّم همان ماه تکرار و اعاده نمایید.

وَ عَلیکمْ بِقرائةِ الْقرآنِ الْکریم فی اللَیل بِالصوتِ الْحَسَنِ الْحزین، فهُوَ شرابُ الْمُؤمنین.

در هر حال بر تو باد که ذکر و یاد خدا؛ و مبادا کوتاهی کنی در قرائت قرآن و ذکر پروردگار و هیچگاه در این مورد عذر نیاور که: ”چگونه و چه مقدار به یاد او باشم.“ (یعنی اشتغال به امور دنیوی و تراکم شواغل و مشاغل تو باعث نشود که در این دو مهمّ سستی و تکاهل ورزی و آن را بعنوان عذر برای خویش تلقّی نمایی.)