بریده‌هایی از کتاب مدار راس السرطان

می‌گوید خرابی هوا دنباله دارد. فجایعِ بیش‌تر، مرگِ بیش‌تر و یأس ِ بیش‌تری در راه است. هیچ جا کوچک‌ترین نشانی از تغییر نیست. سرطانِ زمان همه ما را می‌بلعد. قهرمانانِ ما خودشان را کشته‌اند، یا دارند می‌کشند. پس قهرمانِ ما نه زمان، که بی‌زمانگی است. باید همقدم، به ستونِ یک، به سوی زندان مرگ برویم. گریزی نیست. هوا تغییر نمی‌کند.

در تاریخ بشر، جهان هرگز تا این حد آکنده از درد و رنج نبوده. اما این‌جا و آن‌جا با افرادی روبرو می‌شویم که تحت تأثیر چیزی قرار نمی‌گیرند و با غم و سوگِ همه‌گیر دردمند و سوگوار نمی‌شوند. آن‌ها موجودات بی‌قلب و احساس نیستند، به هیچ وجه! آن‌ها موجوداتی رهایی‌یافته‌اند. جهان برای آن‌ها همان چیزی که به نظر ما می‌آید نیست. آن‌ها با چشمانی دیگر می‌بینند... آن‌ها در لحظه زندگی می‌کنند، زندگی‌ای سرشار و تمام‌عیار، و تلألؤی آن‌ها نغمه جاودانه شور و شادی است.

سرتاسر حاشیه رود، درختان با تنه‌های سنگینشان کاملا به جلو و روی آینه زنگار گرفته سطح آب خم شده‌اند؛ وقتی سیلی باد به صورتشان می‌خورد و خِش‌خِشِ زمزمه‌گونِ برگ‌هاشان بلند می‌شود، چند قطره اشکی از چهره‌هاشان سرازیر می‌شود و وقتی این قطرات بر سطح آب رودخانه چین می‌اندازند، تَنِشان به رعشه می‌افتد. انگار خناق گرفته‌ام.

«انسان باهوش‌تر و تیزهوش‌تر خواهد شد؛ اما نه بهتر، خوشحال‌تر و در عمل قوی‌تر ــ فرارسیدن زمانی را پیش‌بینی می‌کنم که خداوند دیگر از وجود انسان شاد نخواهد بود، بلکه همه چیز را نابود خواهد کرد تا خلقتی جدید آغاز کند. حتم دارم که این آینده محتوم همه چیز و همه کس است. و این که زمان و ساعت وقوع عصر نوسازی در آینده دور پیشاپیش تعیین شده است. اما نخست زمانی طولانی باید بگذرد، و ممکن است تا هزاران و هزاران سال دیگر همچنان بر سطح این کره خاکی عزیز سرگرم خویش باشیم.»