بریده‌هایی از کتاب در انتظار بوجانگلز

آخر این چه‌جور دنیایی است که در آن زندگی می‌کنیم؟ گل را که نمی‌فروشند. گل قشنگ است. باید مجانی باشد. کافی است خم شوی و آن‌ها را بچینی. گل زندگی است و تا آن‌جا که من می‌دانم، نمی‌شود زندگی را فروخت!

«حقیقت هیچ‌وقت سودی به حال آدم ندارد، حتی اگر ــ یک بار هم که شده ــ مثل دروغ خنده‌آور باشد.»

این رمان ملغمهٔ عجیبی بود. زندگی هم اغلب همین‌طور است، و چه خوب که چنین است.

بعضی‌ها هیچ‌وقت دیوانه نمی‌شوند ... لابد زندگی‌شان بدجور کسل‌کننده است. ــ چارلز بوکوفسکی ـ

گریستن در روز روشن واقعآ فرق می‌کند، چون نشان‌دهندهٔ میزان دیگری از اندوه است.

مامان خوب می‌دانست که همه‌چیز تمام شده است و پاپا دارد به خودش دروغ می‌گوید. چشم‌های مامان باز مانده بود تا پاپا را رنج ندهد، چون بعضی دروغ‌ها همیشه از حقیقت بهترند. اما من خیلی خوب می‌دانستم که همه‌چیز تمام شده.

گل را که نمی‌فروشند. گل قشنگ است. باید مجانی باشد. کافی است خم شوی و آن‌ها را بچینی. گل زندگی است و تا آن‌جا که من می‌دانم، نمی‌شود زندگی را فروخت!

«می‌دانم که دوستم دارید. اما من با این عشق دیوانه‌وار چه کار می‌توانم بکنم؟ چه کنم؟»

هرچقدر موقع فرار بیش‌تر جلب توجه کنی، راحت‌تر درمی‌روی. درست مثل دروغ که هرچه بزرگ‌تر باشد، راحت‌تر آن را باور می‌کنند!»

به خود گفتم هرگز از چنین دیوانگی‌ای احساس پشیمانی نخواهم کرد. محال است چنین تابلو زیبایی ثمرهٔ اشتباه یا انتخاب نادرست باشد. نوری چنین زیبا نمی‌تواند دریغی در پی داشته باشد. هرگز.

همه دروغ می‌گفتند، چون برای حفظ آرامش در برابر خطر راستگویی، بهتر است حقیقت یا دست‌کم تمام حقیقت را بر زبان نیاوریم.

هرچقدر موقع فرار بیش‌تر جلب توجه کنی، راحت‌تر درمی‌روی. درست مثل دروغ که هرچه بزرگ‌تر باشد، راحت‌تر آن را باور می‌کنند!»

مادرش به او یاد داد که همه را شما خطاب کند، چون معتقد بود (تو گفتن) زمینه‌ساز سلطهٔ دیگران بر ماست. به او گفته بود (شما) اولین سد امنیت در زندگی است، نیز نشانهٔ آن‌که ما باید به تمام افراد احترام بگذاریم.

این رمان ملغمهٔ عجیبی بود. زندگی هم اغلب همین‌طور است، و چه خوب که چنین است.

(به هر نامی که می‌خواهید صدایم بزنید، به این شرط که مرا سرگرم کنید و بخندانید. این‌جا مردم بوی ملال می‌دهند.)

همه دروغ می‌گفتند، چون برای حفظ آرامش در برابر خطر راستگویی، بهتر است حقیقت یا دست‌کم تمام حقیقت را بر زبان نیاوریم.

به دوروبرمان نگاه می‌کردیم تا علت این سقوط تازه را دریابیم، اما متوجه می‌شدیم که علتی در کار نیست و مشکل هم دقیقآ همین بود.

مثل همیشه می‌دانست چطور به خاطر عشق دروغ‌های قشنگ به هم ببافد.

شما شاید اطلاع نداشته باشید، اما کارکردن سرنوشت هرروزهٔ بیش‌تر آدم‌هاست!)

پاپا کرکره‌ها را بسته بود تا شب امتداد یابد. دوتایی در تاریکی کنار مامان آرام بودیم. این روز تازه را نمی‌خواستیم. نمی‌توانستیم آن را بپذیریم. پاپا هم برای همین کرکره‌ها را بسته بود. آن‌ها را بسته بود تا برآمدن این روز تازه را به تعویق بیندازد.