بریده‌هایی از کتاب در انتظار بوجانگلز

آخر این چه‌جور دنیایی است که در آن زندگی می‌کنیم؟ گل را که نمی‌فروشند. گل قشنگ است. باید مجانی باشد. کافی است خم شوی و آن‌ها را بچینی. گل زندگی است و تا آن‌جا که من می‌دانم، نمی‌شود زندگی را فروخت!

گریستن در روز روشن واقعآ فرق می‌کند، چون نشان‌دهندهٔ میزان دیگری از اندوه است.

«حقیقت هیچ‌وقت سودی به حال آدم ندارد، حتی اگر ــ یک بار هم که شده ــ مثل دروغ خنده‌آور باشد.»

نه می‌خواست چیزی از گرفتاری‌ها بشنود و نه از ناراحتی‌ها. می‌گفت: «حالا که واقعیت این‌قدر پیش‌پاافتاده و ناراحت‌کننده است، قصهٔ قشنگی برایمان تعریف کنید. شما خوب دروغ می‌گویید، حیف است ما را از آن محروم کنید.»

این رمان ملغمهٔ عجیبی بود. زندگی هم اغلب همین‌طور است، و چه خوب که چنین است.

بعضی‌ها هیچ‌وقت دیوانه نمی‌شوند ... لابد زندگی‌شان بدجور کسل‌کننده است. ــ چارلز بوکوفسکی ـ

مامان خوب می‌دانست که همه‌چیز تمام شده است و پاپا دارد به خودش دروغ می‌گوید. چشم‌های مامان باز مانده بود تا پاپا را رنج ندهد، چون بعضی دروغ‌ها همیشه از حقیقت بهترند. اما من خیلی خوب می‌دانستم که همه‌چیز تمام شده.

حتی بانوی پیری که سگش را با خودش آورده بود به مادرم گفته بود گرداندن پرندگان با قلاده در پیاده‌رو کاری است خطرناک و غیرانسانی. مامان جواب داده بود: «پشم یا پر، مگر فرقی می‌کند! مادموازل تا به حال کسی را گاز نگرفته. به نظر من که از آن کوفتهٔ پشمالوی شما دوست‌داشتنی‌تر است! مادموازل، بهتر است برگردیم خانه. این آدم‌ها واقعآ عامی و بی‌نزاکتند!»

گل را که نمی‌فروشند. گل قشنگ است. باید مجانی باشد. کافی است خم شوی و آن‌ها را بچینی. گل زندگی است و تا آن‌جا که من می‌دانم، نمی‌شود زندگی را فروخت!

«می‌دانم که دوستم دارید. اما من با این عشق دیوانه‌وار چه کار می‌توانم بکنم؟ چه کنم؟»

هرچقدر موقع فرار بیش‌تر جلب توجه کنی، راحت‌تر درمی‌روی. درست مثل دروغ که هرچه بزرگ‌تر باشد، راحت‌تر آن را باور می‌کنند!»

به خود گفتم هرگز از چنین دیوانگی‌ای احساس پشیمانی نخواهم کرد. محال است چنین تابلو زیبایی ثمرهٔ اشتباه یا انتخاب نادرست باشد. نوری چنین زیبا نمی‌تواند دریغی در پی داشته باشد. هرگز.

همه دروغ می‌گفتند، چون برای حفظ آرامش در برابر خطر راستگویی، بهتر است حقیقت یا دست‌کم تمام حقیقت را بر زبان نیاوریم.

هرچقدر موقع فرار بیش‌تر جلب توجه کنی، راحت‌تر درمی‌روی. درست مثل دروغ که هرچه بزرگ‌تر باشد، راحت‌تر آن را باور می‌کنند!»

مادرش به او یاد داد که همه را شما خطاب کند، چون معتقد بود (تو گفتن) زمینه‌ساز سلطهٔ دیگران بر ماست. به او گفته بود (شما) اولین سد امنیت در زندگی است، نیز نشانهٔ آن‌که ما باید به تمام افراد احترام بگذاریم.

این رمان ملغمهٔ عجیبی بود. زندگی هم اغلب همین‌طور است، و چه خوب که چنین است.

سوت‌زدنش هم تعریفی نداشت. اما این کارهایش، مثل هر کاری که با خوش‌قلبی انجام شود، قابل تحمل بود

(به هر نامی که می‌خواهید صدایم بزنید، به این شرط که مرا سرگرم کنید و بخندانید. این‌جا مردم بوی ملال می‌دهند.)

همه دروغ می‌گفتند، چون برای حفظ آرامش در برابر خطر راستگویی، بهتر است حقیقت یا دست‌کم تمام حقیقت را بر زبان نیاوریم.

به دوروبرمان نگاه می‌کردیم تا علت این سقوط تازه را دریابیم، اما متوجه می‌شدیم که علتی در کار نیست و مشکل هم دقیقآ همین بود.

مثل همیشه می‌دانست چطور به خاطر عشق دروغ‌های قشنگ به هم ببافد.

شما شاید اطلاع نداشته باشید، اما کارکردن سرنوشت هرروزهٔ بیش‌تر آدم‌هاست!)

پاپا کرکره‌ها را بسته بود تا شب امتداد یابد. دوتایی در تاریکی کنار مامان آرام بودیم. این روز تازه را نمی‌خواستیم. نمی‌توانستیم آن را بپذیریم. پاپا هم برای همین کرکره‌ها را بسته بود. آن‌ها را بسته بود تا برآمدن این روز تازه را به تعویق بیندازد.

ساده‌ترین کار جهان دل‌بردن با دروغ‌پردازی‌هایی است که حساسیت قربانیان را نشانه می‌گیرند.

رفتار عجیبش تمام زندگی‌ام را پر می‌کرد. وارد زندگی‌ام شده و در هر کنج آن خیمه زده بود. تمام صفحهٔ ساعت را اشغال کرده بود و تمام لحظات را می‌بلعید. با آغوش باز از این جنون استقبال کردم، بازوانم را دور آن حلقه کردم و تنگ در آغوشش فشردم تا وجودم را از آن اشباع کنم. اما می‌ترسیدم چنین جنون شیرینی ابدی نباشد.

به خود گفتم هرگز از چنین دیوانگی‌ای احساس پشیمانی نخواهم کرد. محال است چنین تابلو زیبایی ثمرهٔ اشتباه یا انتخاب نادرست باشد. نوری چنین زیبا نمی‌تواند دریغی در پی داشته باشد. هرگز.