بریده‌هایی از کتاب در انتظار بوجانگلز

آخر این چه‌جور دنیایی است که در آن زندگی می‌کنیم؟ گل را که نمی‌فروشند. گل قشنگ است. باید مجانی باشد. کافی است خم شوی و آن‌ها را بچینی. گل زندگی است و تا آن‌جا که من می‌دانم، نمی‌شود زندگی را فروخت!

این رمان ملغمهٔ عجیبی بود. زندگی هم اغلب همین‌طور است، و چه خوب که چنین است.

بعضی‌ها هیچ‌وقت دیوانه نمی‌شوند ... لابد زندگی‌شان بدجور کسل‌کننده است. ــ چارلز بوکوفسکی ـ

گریستن در روز روشن واقعآ فرق می‌کند، چون نشان‌دهندهٔ میزان دیگری از اندوه است.

«می‌دانم که دوستم دارید. اما من با این عشق دیوانه‌وار چه کار می‌توانم بکنم؟ چه کنم؟»

هرچقدر موقع فرار بیش‌تر جلب توجه کنی، راحت‌تر درمی‌روی. درست مثل دروغ که هرچه بزرگ‌تر باشد، راحت‌تر آن را باور می‌کنند!»

به خود گفتم هرگز از چنین دیوانگی‌ای احساس پشیمانی نخواهم کرد. محال است چنین تابلو زیبایی ثمرهٔ اشتباه یا انتخاب نادرست باشد. نوری چنین زیبا نمی‌تواند دریغی در پی داشته باشد. هرگز.

مامان خوب می‌دانست که همه‌چیز تمام شده است و پاپا دارد به خودش دروغ می‌گوید. چشم‌های مامان باز مانده بود تا پاپا را رنج ندهد، چون بعضی دروغ‌ها همیشه از حقیقت بهترند. اما من خیلی خوب می‌دانستم که همه‌چیز تمام شده.

(به هر نامی که می‌خواهید صدایم بزنید، به این شرط که مرا سرگرم کنید و بخندانید. این‌جا مردم بوی ملال می‌دهند.)

همه دروغ می‌گفتند، چون برای حفظ آرامش در برابر خطر راستگویی، بهتر است حقیقت یا دست‌کم تمام حقیقت را بر زبان نیاوریم.

گل را که نمی‌فروشند. گل قشنگ است. باید مجانی باشد. کافی است خم شوی و آن‌ها را بچینی. گل زندگی است و تا آن‌جا که من می‌دانم، نمی‌شود زندگی را فروخت!

به دوروبرمان نگاه می‌کردیم تا علت این سقوط تازه را دریابیم، اما متوجه می‌شدیم که علتی در کار نیست و مشکل هم دقیقآ همین بود.

مثل همیشه می‌دانست چطور به خاطر عشق دروغ‌های قشنگ به هم ببافد.