بریده‌هایی از کتاب نزدیکی

در سفر پیشِ رویم قلم و کاغذ حتماً احتیاجم می‌شود. نمی‌خواهم هیچ احساس هیجان‌انگیزی را از دست بدهم. می‌خواهم مثل کارآگاهی که سرنخ‌ها را دنبال می‌کند تا به جرم برسد، احساساتم را تعقیب کنم، بنویسم و خودم را در این بین پیدا کنم.

ولی شاید مدت‌زمان رابطه معیار خوبی برای سنجش کیفیت آن نباشد.

این‌که آدم بتواند از پس ذهن خود بربیاید، یا توفان درونیِ افکار غیرقابل‌تحملش را تاب بیاورد، سبب می‌شود به آواری که از آن به جا مانده خیره شود و به نوعی درک برسد: این وضعیت رشک‌برانگیز ذهن است.

انتخابِ یک فردْ یعنی عریان کردن تمام زندگی‌ات برای او و دعوت از او به عریان کردن تو!

باید فاصله‌ات را با دیگران حفظ کنی. اگر زیاد نزدیک شوید، شما را از پا می‌اندازند و اگر فاصله بگیرید، رهای‌تان می‌کنند. چه‌طور می‌شود تعادل این دو را با هم نگه داشت؟

اگر تلویزیون را به امید تماشای برنامهٔ درست‌وحسابی روشن کنید، حال‌تان گرفته می‌شود و در واقع عصبانی می‌شوید؛ پُر از زورگویی و خشونت و عامیانه کردن فکر و اندیشه. تلویزیون را خاموش می‌کنم. شوریدن علیه شورش.

آدم‌ها وقتی ازدواج می‌کنند که در اوج استیصال‌اند

سکوت هم مثل تاریکی می‌تواند مهربان باشد؛ این هم برای خودش نوعی زبان است.

می‌خواهم مثل کارآگاهی که سرنخ‌ها را دنبال می‌کند تا به جرم برسد، احساساتم را تعقیب کنم، بنویسم و خودم را در این بین پیدا کنم.

از چیزهایی که از دست داده بودم به خودم می‌پیچم.

«اما ازدواج یه نبرده. یه سفر غریب و هولناک، یه طبقه تو جهنم و درعین‌حال دلیلی برای زندگی. باید آمادهٔ هر چیزی باشی، نه‌فقط رابطه.»

ما عشق می‌خواهیم ولی درعین‌حال نمی‌خواهیم خودمان را گم کنیم.

در نیمه‌راه زندگی گم شده‌ام و راهی برای بازگشت نیست. دیگر چه کاری مانده که نکرده‌ام؟

انتخابِ یک فردْ یعنی عریان کردن تمام زندگی‌ات برای او و دعوت از او به عریان کردن تو!

دنیا با تصورات ما ساخته می‌شود، چشمان‌مان به آن زندگی می‌بخشد، دستان‌مان به آن شکل می‌دهد و خواسته‌های‌مان آن را شکوفا می‌کند. ما به زندگی معنا می‌بخشیم نه این‌که آن را از زندگی برداشت کنیم. فقط همان چیزی را می‌بینید که می‌خواهید، همین و بس. باید دنیای جدیدی خلق کنیم.

ازدواج لذت کمی دارد و صبر و تحمل زیاد می‌خواهد. مثل کاری که آدم از آن متنفر است. نه می‌توانی ولش کنی، نه از آن لذت می‌بری.

مانده‌ام مردم چرا تحمل می‌کنند. عادت کرده‌اند و فکر نمی‌کنند اوضاع می‌تواند جورِ دیگری هم باشد. زیاده‌خواهی مردم متعجبم نمی‌کند، مانده‌ام چرا آن‌قدر قانع‌اند.

احساس می‌کنم شور زندگی را از دست داده‌ام. دل‌مُرده‌ام و چیزی نمی‌خواهم، دوست دارم بدانم چه شد که خوشبخت نشدم. خیلی دوست دارم بدانم اوضاع همه همین‌طور است؟ یا چیزی بیش‌تر از این هم هست؟

حالا به‌سختی می‌توانم احساساتم را تحمل کنم. بعضی شب‌ها نزدیک است سرم را بکوبم به دیوار

از خودم متنفرم که نمی‌تواتم آن‌طور که می‌خواهم زندگی کنم

می‌دانم بعضی‌ها به خاطر هوس حاضرند فرزندان و شریک زندگی‌شان را توی دریای یخ‌زده غرق کنند

. آدم‌ها چه معصومیت عجیبی دارند وقتی نمی‌دانند چه بلایی قرار است سرشان بیاید. اذیت می‌کنیم و اذیت می‌شویم.

می‌توانید انتخاب کنید که به دیگران خوبی کنید یا بدی. آزارشان دهید یا باهاشان مهربان باشید.

او هم مثل من زندگی خانوادگیِ درست‌وحسابی نداشته و به خاطر همین است که حالا کلی به خودش زحمت می‌دهد تا خوب خرید کند و غذاهای خوشمزه بپزد

حرف با عمل فرقی ندارد و باید پای حرفت بایستی. اگر کلمه‌ای از دهانت بیرون بیاید دیگر نمی‌توانی پسش بگیری.

مهربانی از همهٔ فضیلت‌های دیگر شیرین‌تر است. به‌خصوص اگر آن را نه ویژگی اخلاقی که موهبت بدانی.

بیش‌تر به خود مفهوم وفاداری وفادار بود و ترس از این‌که بدون آن دنیا خالی از رحم و شفقت می‌شد و آدم بی‌پناه.

گاهی افراط به همان بدیِ تفریط است.

وسوسهٔ این‌که بتوانیم روی پا خود بایستیم و هر آن چیزی را که نیاز داریم بتوانیم با آن تأمین کنیم، به اندازهٔ نوازش دیگران دل‌نشین است.

می‌شود کسی را مجبور کرد ولی در نهایت به سرکشی و طغیان ختم می‌شود. می‌توانید آدم‌ها را به انجام کارهای خوب تشویق کنید، ولی نمی‌توانید آن را به‌زور از کسی بخواهید. چیزهای زیباتری هم برای خواستن هست، مثل عشق، احساسات، خلاقیت، خواستن و الهام گرفتن. نمی‌توانید به‌زور عاشق شوید فقط می‌توانید از خودتان بپرسید چرا آن را کنار گذاشته‌اید.