بریده‌هایی از کتاب عبور از آخرین خاکریز (خاطرات اسیر عراقی دکتر احمد عبدالرحمن)

«شما که این‌قدر نگران خاک مقدس میهن هستید، چرا فکر نمی‌کنید که وطن دیگران نیز برای خودشان عزیز و با ارزش است.»

رویارویی نظامی در آینده احساس نگرانی کند، این تصور منطقی است که یکی از مهم‌ترین اهداف جنگ با ایران تضعیف و نابودی دو کشور قدرتمندی است که یهودی‌ها و موجودیت دولت یهودی عبری را مورد تهدید قرار می‌دهند. این جنگ در واقع حاصل طرح شیطانی صلیبی‌ها و صهیونیست‌هاست.

ماهیت اصلی انسان‌ها در گرفتاری‌ها، به خصوص در جنگ‌ها بهتر ظاهر می‌شود.

همان ‌طور که خدای تعالی در توصیف گروه کثیری از مردم، آن‌ها را چهارپایان، بلکه پست‌تر از آن‌ها به حساب آورده است.

کمیته‌های ویژه‌ای برای فهرست‌برداری از مواد و کالاها در شهر خرمشهر بعد از اشغال آن تشکیل دادند. با این همه سرقت و چپاول همچنان ادامه یافت، حرص و طمع نظامیان به حدی بود که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را کنترل کند. حتی صهیونیست‌ها در شهرهایی که به اشغال خود درآوردند، به چنین اعمالی دست نزدند. در طول تاریخ جز اقوام مغول و تاتار هیچ‌کس به چنین کارهایی دست نزد

تمامی این پدیده‌ها نشانگر بروز بیماری جدیدی بود که با ادامۀ جنگ شدت می‌یافت، تا جایی که ادارۀ امور درمانی وزارت دفاع نام گوشه‌نشینان جنگ را به آن‌ها اطلاق کرد. این نتیجۀ منطقی تضادی درونی است. عقل حکم می‌کند که ایرانی‌ها ملتی مسلمان هستند و ریختن خون آن‌ها جایز نیست، زیرا پروندۀ اعمال مرتکبین را در روز قیامت سنگین‌تر کند. همچنین این بیماری ناشی از عدم‌ اعتقاد کامل به حقانیت این جنگ علیه ایران بود که بی‌شک مجازاتی الهی در حق کسانی است که دستشان به خون مسلمانان آغشته می‌گردد

همان‌طور که ما ملیت و وطنی داریم و از آن دفاع می‌کنیم دیگران نیز به ملیت و وطن خود احترام می‌گذارند. قومی از قومی بالاتر و وطنی از وطنی عزیزتر نیست. این منطق به من حکم می‌کند که با قومیت‌گرایی مخالفت کنم

همان‌طور که ما ملیت و وطنی داریم و از آن دفاع می‌کنیم دیگران نیز به ملیت و وطن خود احترام می‌گذارند. قومی از قومی بالاتر و وطنی از وطنی عزیزتر نیست. این منطق به من حکم می‌کند که با قومیت‌گرایی مخالفت کنم اگرچه در جامعۀ عراق روابط نه براساس حق و باطل بلکه براساس تعصب و قوم‌گرایی پی‌ریزی می‌شود.

ماهیت اصلی انسان‌ها در گرفتاری‌ها، به خصوص در جنگ‌ها بهتر ظاهر می‌شود. به‌طور معمول انسان‌ها به خاطر ترس از مجازات، از ارتکاب جرایم خودداری می‌کنند. اما در زمان جنگ جز مأمور درونی، خمیره و وجدان آدمی کسی حضور ندارد

رویارویی نظامی در آینده احساس نگرانی کند، این تصور منطقی است که یکی از مهم‌ترین اهداف جنگ با ایران تضعیف و نابودی دو کشور قدرتمندی است که یهودی‌ها و موجودیت دولت یهودی عبری را مورد تهدید قرار می‌دهند. این جنگ در واقع حاصل طرح شیطانی صلیبی‌ها و صهیونیست‌هاست.

اگر این تصور را داشته باشیم که اسرائیل از نقش احتمالی عراق در هر گونه

نظامیان، اکثریت شهروندان عراقی و حتی بعثی‌ها از خدا می‌خواستند که این وضعیت به نحو مسالمت‌آمیز خاتمه یابد. هیچ ‌کس به جنگ با ایران که در نظر اکثر مردم عراق، کشور مسلمانی است تمایل نشان نمی‌داد. جنگ با ایران برای نظامیان مسئله عجیبی به نظر می‌رسید، زیرا نظامیان عراقی از سال ۱۹۴۸ با این عقیده تربیت یافته بودند که دشمن اصلی عراق و امت عرب، رژیم صهیونیستی است. ولی صدام در سال ۱۹۷۹ این تصور را از ذهن آن‌ها زدوده و اعلام کرد که دشمن حقیقی امت عرب، ایران است و نه اسرائیل.

بسیاری از نظامیان عراقی اشیایی را که در مناطق اشغالی بود، سرقت کردند. برای اهالی عراق که خود شاهد کالاها و اجناس به‌یغمارفته در بصره و دیگر شهرها بودند تعجبی نداشت، اما اینکه نیروهای عراقی حتی شهرهای مرزی عراق از جمله منذریه، بندر فاو و غیره را نیز به یغما بردند، جای تعجب داشت. اهالی به جهت حملات هوایی و توپخانه مجبور به ترک منازلشان در شهرهای مرزی شده و هرگز موفق به انتقال اموال و دارایی‌هایشان نشدند. با این اطمینان که دولت و ارتش از این دارایی‌ها محافظت خواهند کرد ولی برخلاف تصور آن‌ها نظامیان به اماکن مسکونی هجوم برده و اشیای نفیس را سرقت می‌کردند. هفته اول جنگ به یکی از متخصصین بیهوشی که در اتاق عمل با ما همکاری می‌کرد، اطلاع دادند که اثاثیۀ منزلش در منذریه به سرقت رفته است. بسیاری از سربازانی که در فاو خدمت می‌کردند، داستان‌های شرم‌آوری از هجوم نظامیان به منازل، شکستن درها و پنجره‌ها و قطع چوب‌های گران‌قیمت صاج که برای پوشاندن دیوارهای داخلی منازل به کار می‌رود تعریف کردند.

هر زمان که یکی از دست‌نشاندگان غربی حاکم بر آن کشورها درصدد شکستن طوق اطاعت و خروج از چارچوب تعیین‌شدۀ آن‌ها برآید، غرب برای به اطاعت درآوردن آن دست‌نشانده، مشکل مرزی را احیا می‌کند و هر زمان اوضاع به حال طبیعی درآید، مشکل مزبور را مسکوت می‌گذارند تا بتوانند در زمان مناسب از آن استفاده کنند.

طرفی دفاع از حق در برابر باطل تنها از عهدۀ افراد با وجدانی برمی‌آید که ارزش‌های اخلاقی و انسانی را محترم می‌شمارند، در حالی که، در بین سلاطین عرب فردی با این ویژگی دیده نمی‌شود.

گاهی نگران‌کننده‌ترین چیزها در جبهۀ نبرد برقراری آرامش است، آرامشی که به انسان فرصت اندیشیدن و پرداختن به تصوراتش را می‌دهد و گاهی نیز از بروز اتفاقات خطرناک در آینده خبر می‌دهد.

مردم برای شنیدن اخبار صحیح به رادیوهای بیگانه گوش می‌دادند.

رسانه‌های بین‌المللی صادقانه اوضاع جبهه را تشریح می‌کردند.

حرف‌های او نظر افسری را در ذهنم تداعی کرد که در سال ۱۹۸۲وارد مواضع ما در موخوره شد. او در جنگ ۱۹۷۳ با اسرائیل شرکت کرده بود، وقتی در مورد حال و هوای جنگ با اسرائیل از او سؤال کردم در پاسخ گفت: «ما اگر مانند ایرانی‌ها با سرسختی تمام می‌جنگیدیم، اسرائیل مدت‌ها پیش از صحنۀ گیتی محو شده بود.»

قدری از نگرانی‌هایم کاسته شد، حس کردم خداوند رحمان هرطور که بخواهد سرنوشت مرا رقم می‌زند.