کتاب مردم مشوش

باید با مردم مهربان بود، حتی با احمق‌ها، چون نمی‌دانی چه باری را به دوش می‌کشند

"آدمی که از مغزش کار نمی‌کشه باید هی از پاهاش کار بکشه"

حتی خوشبخت‌ترین آدم‌ها هم همیشه خوشبخت نیستند

شاید همین امروز وسط شلوغی و جمعیت از کنار هم گذشته باشیم اما هم را ندیده باشیم، شاید الیاف کت تو لحظه‌ای لباس من را لمس کرده باشد و بعد از هم جدا شده باشیم. نمی‌دانم تو که هستی، نمی‌شناسمت. اما امشب که به خانه برگشتی، روز که تمام شد و شب که ما را فرا گرفت، نفسی عمیق بکش، چون ما از عهدهٔ امروز هم برآمدیم. و فردا روز دیگری آغاز خواهد شد.

روگر چندان به تخم‌مرغ علاقه‌مند نبود اما گاه شب‌ها تا دیروقت می‌نشست و همین‌طور بی‌هدف تلویزیون می‌دید تا مبادا آنالینا را که سر به شانهٔ او خوابش برده بود از خواب بپراند.

روگر: من خیلی هم آرومم. جک: تجربه‌ام نشون داده که دقیقاً آدم‌های ناآروم این جمله رو می‌گن.

می‌گویند شخصیت هر کس برآیندی است از تجربیات او. اما این حقیقت ندارد؛ نه کاملاً، چون اگر بنا بود تنها با گذشته‌مان تعریف شویم، نمی‌توانستیم خودمان را تحمل کنیم. باید بتوانیم خود را مجاب کنیم که ما چیزی بیشتر از فقط‌وفقط اشتباهات دیروزمان هستیم: انتخاب بعدی‌مان، فردایمان.

روزهایی که جاهایی از تو درد می‌کند که در هیچ عکس اشعهٔ ایکسی دیده نمی‌شود، و تو هیچ واژه‌ای برای تشریح آن نمی‌یابی، حتی برای آن‌ها که عاشقانه تو را دوست دارند.

"آدم این‌قدر به طرفش عشق می‌ورزه که دیگه نمی‌تونه بدون اون زندگی کنه."

وقتی سرگذشت کسی را دانستی دیگر نمی‌توانی مثل سابق از او تنفر داشته باشی.

برای آدم‌های منفعلی که خودشان هیچ کار نمی‌کنند نقد هیچ‌کس راحت‌تر از کسی نیست که بالاخره از جایی شروع می‌کند.

آن‌ها را که دوست می‌داریم به نام‌های مستعار صدا می‌کنیم، چون عشق طالب واژه‌ای است که تنهاوتنها به تو تعلق داشته باشد.

احمق خواندن دیگران خیلی راحت است اگر به آن‌ها به چشم انسان نگاه نکنی، مخصوصاً اگر کسانی را داشته باشی که سعی کنی در برابرشان آدم نسبتاً خوبی باشی. چون اینکه از آدم‌ها انتظار برود همیشه از عهدهٔ اکنون برآیند توقع بیجایی است.

عقایدمون واقعاً با هم فرق داره اما... من فکر می‌کنم آدم‌ها می‌تونن بدون اینکه با هم موافق باشن، با هم کنار بیان.

وقتی بچه‌ای، مدام انتظار می‌کشی بزرگ شوی و خودت برای خودت تصمیم بگیری. اما بزرگ که شدی تازه می‌فهمی این بدترین قسمت بزرگ شدن است.

ما نه می‌خواهیم فرزندانمان رؤیای خودشان را دنبال کنند و نه اینکه پا جای پای ما بگذارند. درواقع، آنچه ما می‌خواهیم این است که ما پا جای پای آن‌ها بگذاریم وقتی که آن‌ها دارند رؤیاهای ما را دنبال می‌کنند.

ما باید بالغانه رفتار کنیم اما نمی‌دانیم چطور، چون شکست در بالغ بودن به‌شکل خطرناک و ناامیدکننده‌ای آسان است. چون همه کسی را دوست دارند و همهٔ آن‌ها که کسی را دوست دارند شب‌های وحشی بی‌خوابی را تجربه کرده‌اند، شب‌هایی که تا صبح از این دنده به آن دنده شده‌اند به امید پیدا کردن راهی برای آدم ماندن. و این گاه ما را به سمت کارهایی می‌راند که از دور ابلهانه و درک‌ناشدنی است اما در آن لحظه بهترین راه ممکن به نظر می‌آید.

"کشتی توی بندر جاش امنه، پسرم، اما واسه این ساخته نشده که تو بندر باشه."

تو با پول‌هات چه‌کار می‌کنی؟" "فاصله می‌خرم." روان‌شناس تا کنون چنین پاسخی نشنیده بود. "چطور؟" "رستوران‌های گرون فاصلهٔ بین میزهاشون بیشتره. بخش فرست‌کلاس هواپیما صندلی وسط نداره. هتل‌های گرون برای مهمون‌های سوئیت مخصوص ورودی جداگانه دارن. تو این دنیای پر از آدم گرون‌ترین چیزی که می‌شه خرید فاصله است."

این امری است درک‌ناشدنی برای پسرها، و شرمی برای پدرها: اینکه ما نه می‌خواهیم فرزندانمان رؤیای خودشان را دنبال کنند و نه اینکه پا جای پای ما بگذارند. درواقع، آنچه ما می‌خواهیم این است که ما پا جای پای آن‌ها بگذاریم وقتی که آن‌ها دارند رؤیاهای ما را دنبال می‌کنند.

شاید هم لحظه‌ای در آینه به خودت خیره شده باشی و فکر کرده باشی: "بنا نبود روزگارم چنین شود." چنین حسی آدمی را تا حد جنون می‌ترساند.

کسی که فاجعه به بار آورده معمولاً عقب نمی‌کشه. بلکه معمولاً با تمام سرعت با سر می‌ره تو فجایع بیشتر.

آدم وقتی افسرده است از خوشبختی می‌ترسه، چون حتی افسردگی هم می‌تونه نقش یه حباب امن رو بازی کنه. گاهی آدم فکر می‌کنه من اگه غمگین نباشم، اگه عصبانی نباشم... اون‌وقت دیگه اصلاً کی هستم؟"

"می‌دونی بدترین چیز پدر و مادر بودن چیه؟ اینه که آدم فقط به‌خاطر بدترین ثانیه‌هاش قضاوت می‌شه. آدم هزار و یک کار رو درست انجام می‌ده و بعد فقط یکی غلط از آب درمی‌آد و بعد تو تا ابد می‌شی اون پدری که سرش گرم موبایلش بود و تاب خورد تو سر بچه‌اش. چند شبانه‌روز پشت‌سرهم چشم ازشون برنمی‌داری، بعد فقط می‌آی یه دونه پیامکت رو بخونی و همهٔ اون ثانیه‌هات از کف می‌ره. هیچ‌کس نمی‌ره پیش روان‌شناس تا از همهٔ اون هزاران باری حرف بزنه که تاب نخورده تو سر بچه‌اش. پدرومادرها با خطاهاشون تعریف می‌شن."

"تا حالا شده دست یه بچهٔ سه ساله رو تو خیابون بگیری و از پیش‌دبستانی بیاریش خونه؟" "نه." "آدم هرگز به اندازهٔ اون لحظه احساس مهم بودن بهش دست نمی‌ده."

شوخی و خنده آخرین خط دفاعی روح و روان آدم است.

همه می‌توانند از خودشان افسانه‌ها بکارند، اگر به قدر کافی کود پای آن ریخته باشند.

زندگی بنا نبود چنین باشد.

عمیق‌ترین نوع تنهایی: وقتی حتی یک نفر در راهی که می‌روی هم‌قدمت نیست.

سال نو از راه می‌رسد و آن‌قدرها فرقی با سال پیش برایت ندارد، مگر اینکه فروشندهٔ تقویم باشی.