کتاب ماه غمگین، ماه سرخ

«رنج اگر معنایی به زندگی انسان ندهد، ویران می‌کند.»

این تاوان دانستن است. هر چه بیش‌تر بدانی بیش‌تر رنج می‌کشی.

نگو که غنچه چرا چاک‌چاک و دل‌خون است که این نمایشی از زخم قلب مجنون است

می‌خواهی افسار دستت باشد باید سفت بزنی. دنیا دستِ کسانی است که محکم‌تر می‌زنند.

مرگ است که به زمان ارزش می‌دهد. زمان را جدی بگیر.

به هیچ قیمتی حاضر نیست پیله‌ای را که به دورِ خود تنیده باز کند، زیرا دیگر امیدی به هیچ‌چیز، به هیچ انسانی ندارد.

تمام این سال‌ها با نوشتن زنده مانده‌ام، وگرنه تفاوتی با مُرده‌ها نداشتم.

بیایند جانت را بگیرند بهتر از این جان کندنِ هرروزه است.

مرگ یک‌بار و شیون… چرا باید شیون کند برای مرگی که هنوز نیامده؟ تازه چه حاصل از این شب‌وروز مکرر؟ اصلاً به امیدِ چه زنده‌ای؟ دنیا با بعضی‌ها سرِ ناسازگاری دارد. تو هم که میانهٔ چندان خوبی با این دنیا و آدم‌هایش نداری. حسرتِ چه چیز را می‌خوری؟ بیست سی سال دیگر هم همین خواهد بود. ناله نکن. برو و بمیر قبل از آن‌که کسی بخواهد تو را سربه‌نیست کند. جرئتش را داری که رشتهٔ زندگی را به دست خود قطع کنی؟

بیخود نیست این پول‌دارها به بهشت و جهنم کاری ندارند. پیشاپیش بهشت را برای خودشان خریده‌اند…

«رنج اگر معنایی به زندگی انسان ندهد، ویران می‌کند.»

هربار که شکم زنش بالا می‌آید با خشم به آن نگاه می‌کند؛ انگار موجودی که در آن شکل می‌گیرد می‌خواهد بدون اجازهٔ او پا به این دنیا بگذارد. زن اما برحسب غریزهٔ مادری جورکشِ تکهٔ وجودش می‌شود. مثل شیری که جلوِ بیگانه‌ها می‌ایستد، وقتی کسی بخواهد به همین بچه‌های کج‌وکوله چپ نگاه کند، از جا برمی‌خیزد و آن روی خودش را نشان می‌دهد و کوتاه نمی‌آید، ولو کتک بخورد و لب‌هایش خونی شود.

امیدهای واهی گاهی آدم را خوب سرپا نگه می‌دارد

هوای عجیبی است. انگار باد و توفان در راه است. این چه حس غریبی است که دارم؟ گذشته و حال و آینده در هم می‌روند. دیگر از مُردن نمی‌ترسم. گویی معنای مرگ و زندگی را فهمیده باشم، هر چند نمی‌توانم بیان کنم.

می‌خواهی افسار دستت باشد باید سفت بزنی. دنیا دستِ کسانی است که محکم‌تر می‌زنند.

مرگ است که به زمان ارزش می‌دهد. زمان را جدی بگیر.

زندگی‌ام مبدل به دردی شده که روزبه‌روز باید تحمل کنم.

مردم خسته شده‌اند و بی‌اعتنا و قلدرها عاشقِ جماعتِ بی‌اعتنا هستند…

گورپدر همهٔ آدم‌ها، از این گوش بگیر و از آن گوش درکن

«من در غربت می‌سوزم.»

با سرنیزه می‌شود همیشه پیش رفت، اما نمی‌شود بر آن تکیه زد.

این‌همه سال نوشتم و سرودم و فریاد کردم. سروصدای بیهوده نبود؟ برای شهرت؟ نان‌وآب؟ که تو را روی سر بگذارند و حلواحلوایت کنند، بعد هم بکوبند بر زمین و حلوایت را بخورند، که راحت شده‌اند از یک موجود که مزاحم حرص زدن و خوردن و خوابیدن و بچه پس انداختن آن‌هاست، نمی‌گذارد مثل خر بیایند و مثل یابو بروند؟

نه طلبی از مردم دنیا و نه بدهی‌ای به آن‌ها، اما از خودِ دنیا طلب بسیار دارد… آرزوهای برنیامده.

آن سخن را به یاد بیاور که گفته فقط یک جنگ را باخته‌ای، اما جنگ‌های دیگری هم در پیش است. مگر با دنیا سر جنگ نداری؟ از جا برخیز.

می‌خواهم به جایی فرار کنم که دلشوره نداشته باشم. شب سرم را راحت بگذارم روی متکا.

زبان سرخ... بیرق خون است.

اما از خودِ دنیا طلب بسیار دارد… آرزوهای برنیامده.

سعدیا چون تو عجب نادره‌گفتاری هست… اندوهِ رفتگان.

«زاندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم؟»

برای ایل بختیاری، سلاح در حد شرف و ناموس است