بریده‌هایی از کتاب ماه غمگین، ماه سرخ

«رنج اگر معنایی به زندگی انسان ندهد، ویران می‌کند.»

این تاوان دانستن است. هر چه بیش‌تر بدانی بیش‌تر رنج می‌کشی.

نگو که غنچه چرا چاک‌چاک و دل‌خون است که این نمایشی از زخم قلب مجنون است

می‌خواهی افسار دستت باشد باید سفت بزنی. دنیا دستِ کسانی است که محکم‌تر می‌زنند.

به هیچ قیمتی حاضر نیست پیله‌ای را که به دورِ خود تنیده باز کند، زیرا دیگر امیدی به هیچ‌چیز، به هیچ انسانی ندارد.

«رنج اگر معنایی به زندگی انسان ندهد، ویران می‌کند.»

هربار که شکم زنش بالا می‌آید با خشم به آن نگاه می‌کند؛ انگار موجودی که در آن شکل می‌گیرد می‌خواهد بدون اجازهٔ او پا به این دنیا بگذارد. زن اما برحسب غریزهٔ مادری جورکشِ تکهٔ وجودش می‌شود. مثل شیری که جلوِ بیگانه‌ها می‌ایستد، وقتی کسی بخواهد به همین بچه‌های کج‌وکوله چپ نگاه کند، از جا برمی‌خیزد و آن روی خودش را نشان می‌دهد و کوتاه نمی‌آید، ولو کتک بخورد و لب‌هایش خونی شود.

هوای عجیبی است. انگار باد و توفان در راه است. این چه حس غریبی است که دارم؟ گذشته و حال و آینده در هم می‌روند. دیگر از مُردن نمی‌ترسم. گویی معنای مرگ و زندگی را فهمیده باشم، هر چند نمی‌توانم بیان کنم.

بیایند جانت را بگیرند بهتر از این جان کندنِ هرروزه است.

می‌خواهی افسار دستت باشد باید سفت بزنی. دنیا دستِ کسانی است که محکم‌تر می‌زنند.

تمام این سال‌ها با نوشتن زنده مانده‌ام، وگرنه تفاوتی با مُرده‌ها نداشتم.

زندگی‌ام مبدل به دردی شده که روزبه‌روز باید تحمل کنم.

مردم خسته شده‌اند و بی‌اعتنا و قلدرها عاشقِ جماعتِ بی‌اعتنا هستند…

بیخود نیست این پول‌دارها به بهشت و جهنم کاری ندارند. پیشاپیش بهشت را برای خودشان خریده‌اند…

گورپدر همهٔ آدم‌ها، از این گوش بگیر و از آن گوش درکن

«من در غربت می‌سوزم.»

امیدهای واهی گاهی آدم را خوب سرپا نگه می‌دارد

با سرنیزه می‌شود همیشه پیش رفت، اما نمی‌شود بر آن تکیه زد.

این‌همه سال نوشتم و سرودم و فریاد کردم. سروصدای بیهوده نبود؟ برای شهرت؟ نان‌وآب؟ که تو را روی سر بگذارند و حلواحلوایت کنند، بعد هم بکوبند بر زمین و حلوایت را بخورند، که راحت شده‌اند از یک موجود که مزاحم حرص زدن و خوردن و خوابیدن و بچه پس انداختن آن‌هاست، نمی‌گذارد مثل خر بیایند و مثل یابو بروند؟

زبان سرخ... بیرق خون است.

اما از خودِ دنیا طلب بسیار دارد… آرزوهای برنیامده.

مرگ است که به زمان ارزش می‌دهد. زمان را جدی بگیر.

سعدیا چون تو عجب نادره‌گفتاری هست… اندوهِ رفتگان.

«زاندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم؟»

برای ایل بختیاری، سلاح در حد شرف و ناموس است

زبان سرخ... بیرق خون است. میرزادهٔ عشقی

اما از خودِ دنیا طلب بسیار دارد… آرزوهای برنیامده.

حالا زندگی‌ام مبدل به دردی شده که روزبه‌روز باید تحمل کنم. اما این‌ها را نمی‌نویسم.

می‌دانم هر کاری را بد انجام داده‌ام. بد زندگی کردم، بد نوشتم، بد عاشق شدم، اما یک کار را ـ فقط یک کار را ــ خوب انجام داده‌ام: با قلدرها خوب جنگیدم، هر چند زمان و زندگی‌ام از دست رفت.

و تنهایی. برای همین سردم شده، اما عرق می‌ریزم، یخ زده‌ام. اضطراب در من نمی‌خشکد…