بریده‌هایی از کتاب میان جیوه و اندوه

و آیا از سیاهیِ چشم‌هایم پیدا نیست، که هیچ خاطره‌ای از آسمانِ روز ندارم؟

به نبودنِ تو فکر کردم و فریاد کشیدم: «دنیا! واقعاً می‌توانی از این هم غم‌انگیزتر بشوی؟»

گفتم: «به ملاقات مردی می‌روم که در انتظارم نیست، پس نخواهد فهمید چقدر دیر کرده‌ام!» بعد خط چشم‌هایم را با حوصله جفت کردم و گفتم: «هیچ‌وقت برای دیر رسیدن دیر نیست»

می‌دانی؟ آدم اذیت می‌شود وقتی کسی را دوست داشته باشد امّا نداشته باشد امّا داشته باشد امّا نداشته باشد... و به ربّ‌المجانین که دیگران نمی‌فهمند چه می‌گویم

من از مرگ نمی‌ترسم من از مرگ در جهانی که تو در طالعم نبودی، نمی‌ترسم امّا دلم می‌گیرد اگر بعدها استخوان‌هایم را دوست بداری و بگویی: «حیف! آن زن برای بر دوش کشیدنِ بار عشق چه شانه‌های نحیفی داشت!»

به تو فکر کردم و کسی چه می‌داند شب‌های بی‌خوابی، سقفِ کدام خاطره‌ات چکه می‌کند

من خاطرات زیادی از تو ندارم امّا زیاد به تو فکر می‌کنم و از هر خیابانی که می‌گذرم قبلاً درحالِ فکر کردن به تو از آن گذشته‌ام درحال فکر کردن به تو راه می‌روم، آواز می‌خوانم درحال فکر کردن به تو می‌خوابم، بیدار می‌شوم درحال فکر کردن به تو زندگی می‌کنم درحال فکر کردن به تو یک آن یادم می‌افتد که دیگر چیز زیادی برای تجربه کردن نمانده است چیزی برای تجربه کردن نمانده است؛ آنقدر با تو زیسته‌ام بی‌تو که فکر می‌کنم دیگر می‌توانم بمیرم.

می‌توانم دست‌کم دوازده‌برابرِ این، دیوانه باشم و هرروز برگِ تازه‌ای در جنون رو کنم آنقدرکه هرلحظه بیشتر فرو بروم در خودم و دست‌وپایم را بیشتر جمع کنم تا جای کمتری بگیرم تا جای بیشتری باز کنم برای نبودنت می‌توانم دست‌کم دوازده‌برابرِ این، دیوانه باشم آنقدرکه عاشقت بمانم و قلبِ واقعی‌ام را بگذارم وسط که به آن بخندی وقتی برای دوستانت از زنی می‌گویی که گاهی ناچار می‌شوی از شدّتِ تپیدنِ قلبش جایی پناه بگیری.

من از مرگ در جهانی که تو در طالعم نبودی، نمی‌ترسم امّا دلم می‌گیرد اگر بعدها استخوان‌هایم را دوست بداری و بگویی: «حیف! آن زن برای بر دوش کشیدنِ بار عشق چه شانه‌های نحیفی داشت!»

که با تو می‌توانم به هزار شیوهٔ تازه دیوانه باشم می‌توانم جنون را یاد جهان و هزارویک شگردِ تازه یاد زنان بدهم؛

کنار پنجره فریاد می‌زنم: «آی! من دلم برای کسی تنگ است»

تو از این‌همه اندوه چه می‌دانی؟ تو که از میان هزارویک شکلِ «بودن» «دور بودن» را برگزیدی

تو مرا می‌فهمی تو مرا صمیمانه می‌فهمی و همین از تو اقلیتی بزرگ می‌سازد تو مهربانی میان این‌همه ابروانِ درهم و مشت‌های گره‌کرده تو مهربانی چون پیامبری که معجزه‌اش لبخند است و دست‌هایش، قسمتی از آغوش مهربانی که توقعم از دست‌هایت را بالا برده‌ای، و تحمل تنهایی را سخت کرده‌ای!

تنها دوستت داشتم و راضی بودم به رضای همین کلمات

تو از این‌همه اندوه چه می‌دانی؟ تو که از میان هزارویک شکلِ «بودن» «دور بودن» را برگزیدی

به تو فکر کردم و کسی چه می‌داند شب‌های بی‌خوابی، سقفِ کدام خاطره‌ات چکه می‌کند

سخت است پیدا کردن کاغذی کهنه در زیرزمینی تاریک، زیرِ نورِ ماهی که این‌همه راه آمده، یادم بیاورد شبی مهتابی شعری برای تو نوشته بودم . . . . . خیلی وقت بود این پایین نیامده بودم این را ببین! چقدر دوستت داشتم آن شب!

یک روز می‌آیم انتهای همان کوچه مقابلِ آن ساختمان بلند می‌ایستم به خودم می‌گویم: «ببین! جایی‌که آخرین‌بار بوسیدمش با خاک یکسان شده و از آن، خانه‌ای غریبه روییده دیگر او از آهن و آجر که محکم‌تر نبود، بود؟»

از من درمقابل زندگی دفاع کن

می‌خواهم ببینم زنی که در صبحی بارانی صدای تو را می‌شنود، چقدر ممکن است دیوانه باشد که دیوانه‌ات نشود!

از من درمقابل زندگی دفاع کن وقتی بی‌رحمانه سخت می‌شود و لازم است کسی حالم را بپرسد، حرفم را بفهمد، و بگوید: «من کنارت هستم، دقیقاً همین من که کنارت نیستم، کنارت هستم!»

مقصر توئی! که مهربانی، که در دنیایی که این‌همه بی‌رحم است، بی‌رحمانه مهربانی.

از من درمقابل شب شفاعت کن؛ از من درمقابل دلتنگی، از من درمقابل بی‌خبری، از من درمقابل فکر کردن به اینکه حالا درست در همین لحظه داری چه‌کار می‌کنی؟ از من درمقابل فکر کردن شفاعت کن! از من که تمام شب‌هایی را که قرص‌های خواب را از کار می‌اندازند به نام کوچک می‌شناسم،

گفتم می‌روم و واقعاً در شهر دیگری خانه داشتم، گفتم می‌مانم و واقعاً ریشه‌هایم در تو به اعماق رسیده بود نیمی هستم و نیمی نیستم، ریشه دوانده‌ام و دور شده‌ام، قلبم زیرِ پیراهنِ تو می‌تپد و خداحافظی کرده‌ام، مانده‌ام و رفته‌ام، چون قطاری که تمام مسافرانش را در ایستگاهی بین‌راهی جا گذاشته باشد و رفته باشد.

قدرِ تخته‌پاره‌های به‌ساحل‌رسیدهٔ شعرهایم را بدان این کلمات را به‌زور از میان سیل گریه بیرون کشیده‌ام این کلمات از آب گذشته‌اند

بهانه‌ای می‌خواستم تا یادم بیاید برای دلتنگ بودن چه استعدادِ غم‌انگیزی دارم بهانه‌ای تا شعرِ تازه‌ای بنویسم و بدانم برای زمستانِ امسال هم، چیزی دارم پس به تو فکر کردم و اجازه دادم خیالبافیِ رشک‌برانگیزم گریبان کلمات را بگیرد.

در نخستین ساعاتِ روزی که از همیشه شنبه‌تر است و دست‌برقضا شروع هفتهٔ دلگیری است که هرطور می‌خواهم از خودم بزنم بیرون، باز می‌بینم یکی از انگشت‌هایم گیر کرده در آستر دلتنگی؛ گیر کرده‌ام اینجا و فکر می‌کنم درختانی که برگ‌هایشان به‌سمتی دور وزیده‌اند با ریشه‌های زمینگیرشان چه می‌کنند؟ درختی دیرگاهم که خودم را با تمام برگ‌هایم به پاییز رسانده‌ام

هوای اتاقی را که در آن نفس کشیده بودی در شیشه کرده بود و با خود، همه‌جا می‌برد

چکه چکه چکه بریزم از خودم امّا تمام نشوم

کسی چه می‌داند شب‌های بی‌خوابی، سقفِ کدام خاطره‌ات چکه می‌کند