حسین کچویان

حسین کچویان جامعه‌شناس ایرانی و از چهره‌های اثرگذار در حوزه‌ی غرب‌شناسی، تجددشناسی و دفاع از گفتمان انقلاب اسلامی است که در سال ۱۳۳۸ در تهران به دنیا آمد. دیپلم ریاضی‌ - فیزیک را در سال ۱۳۵۷ از دبیرستان خوارزمی در تهران گرفت و بعد از آن، همزمان دو مسیر جدی را جلو برد؛ مسیر دانشگاهی و مسیر حوزوی. در دانشگاه، کارشناسی علوم اجتماعی را در دانشگاه تهران خواند و در سال ۱۳۶۴ فارغ‌التحصیل شد؛ سپس در مقطع کارشناسی‌ارشد در دانشگاه تربیت مدرس و در رشته‌ی جامعه‌شناسی ادامه‌ی تحصیل داد و در سال ۱۳۶۹ مدرک ارشد خود گرفت. دوره‌ی دکتری را از سال ۱۳۶۹ در دانشگاه تربیت مدرس شروع کرد، اما سال ۱۳۷۴ آن را ناتمام گذاشت و سال ۱۳۷۵ برای ادامه‌ی تحصیل به انگلستان رفت. او نهایتاً در سال ۱۳۸۰ مدرک دکتری جامعه‌شناسی را از دانشگاه منچستر دریافت کرد. موضوع رساله‌ی این نویسنده درباره‌ی جامعه‌شناسی و دین پس از تجدد بود. در کنار این مسیر، تحصیلات حوزوی را هم پی گرفت؛ از مدرسه‌ی عالی شهید مطهری شروع کرد و بعد در مدرسه‌ی سپهسالار و مدرسه‌ی مروی ادامه‌ی تحصیل داد. مباحث فلسفی مثل بخش‌هایی از الهیات شفای ابن‌سینا و آثاری مثل شواهدالربوبیه و اسفار را نزد آیت‌الله جوادی آملی آموخت، دروس حوزوی را تا سطح کفایه و اصول پیش برد و در مباحث خارج هم از درس آیت‌الله سید محمدمهدی بجنوردی بهره برد. حسین کچویان عضو هیئت‌علمی دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران و عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی بوده و در حوزه‌ی تدریس و پژوهش بر روی نظریه‌های کلان جامعه‌شناسی و جامعه‌شناسی معرفت تمرکز داشته است. از آثار مهم او می‌توان اشاره کرد به کتاب «انقلاب اسلامی ایران و انفتاح تاریخ» که در آن پدیده‌ی بهار عربی را در قیاس با انقلاب ۱۳۵۷ در ایران تحلیل می‌کند. همچنین کتاب «تطورات گفتمان‌های هویتی ایران» به قلم او تغییرات هویت ایرانی را در دوره‌های تاریخی، به‌ویژه در مواجهه با تمدن غرب بررسی می‌کند. کتاب «تجددشناسی و غرب‌شناسی» کوشیده قرائتی تازه از فهم مدرنیته و نسبت جهان شرق با غرب ارائه دهد. حسین کچویان همچنین مترجم کتاب «روشنفکران و شکست در پیامبری» (Knowledge Elite and the Failure of Prophecy) است که درباره‌ی محدودیت‌های نقش تاریخی روشنفکران استدلال کرده. او در کتاب «نظریه‌های جهانی‌شدن و دین» هم نظریه‌پردازان جهانی‌شدن را نقد می‌کند و جایگاه دین در دیدگاه‌های آنان را توضیح می‌دهد و از متفکرانی مثل الوین تافلر و دیوید هاروی نام می‌برد.