بابک امیرخسروی

«بابک امیرخسروی» متولد ۳ شهریور ۱۳۰۶ در تبریز، پنجمین و آخرین فرزند خانواده‌ای نسبتاً مرفه بود که در کودکی و نوجوانی از امکاناتی چون تحصیل در مدارس معتبر تبریز و تهران و آموزش موسیقی نزد استاد ابوالحسن صبا بهره‌مند شد. پدربزرگش، «میرزاعلی قاجار» از مالکان سرشناس تبریز و پدرش فردی آزاده و مشروطه‌خواه بود که تحت‌تأثیر افکار دایی‌اش، «مصدق‌الملک جهانشاهی» در جنبش مشروطه در تبریز مشارکت داشت. بابک امیرخسروی در ۱۴سالگی به‌دنبال اشغال تبریز توسط ارتش سرخ، همراه با خانواده به تهران مهاجرت کرد و در ۱۸سالگی به حزب تودهٔ ایران پیوست و به‌عنوان یکی از کادرهای برجستهٔ آن فعالیت کرد. او مدرک دکترای اقتصاد سیاسی خود را از دانشگاه هومبولتِ برلین گرفت و از سال ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۹ در دبیرخانهٔ اتحادیهٔ بین‌المللی دانشجویان در پراگ فعالیت داشت و به بسیاری از کشورهای اروپا، آمریکای لاتین، آسیا و آفریقای شمالی سفر کرد و در کنفرانس‌های مهمی همچون باندونگ و قاهره شرکت داشت. در سال ۱۹۶۹ میلادی برای رهایی از پرونده‌سازی ساواک و خطر استرداد به ایران، به فرانسه مهاجرت کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و نقش مهمی در سازماندهی تشکیلات حزب در شهرستان‌ها ایفا کرد، اما پس از فرازونشیب‌های بسیار از حزب توده جدا شد و به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران حزب دموکراتیک مردم ایران فعالیت خود را ادامه داد. کتاب «زندگی‌نامهٔ سیاسی بابک امیرخسروی» اثر او است.