کتاب صوتی شازده کوچولو برای بزرگترها

کتاب صوتی شازده کوچولو برای بزرگ‌ترها، کتابی با موضوع موفقیت، نوشته روبرتو لیماتو، این کتاب با ترجمه فروغ‌ کیان‌زاده و صدای بازیگر ایرانی، بهاره افشاری منتشر شده است. 

درباره کتاب شازده کوچولو برای بزرگ‌ترها

روبرتو لیمانتو، مردی است بسیار توانمند در آفرینندگی که مروری بر زندگی‌اش این را تأیید می‌کند. همیشه از اکثر مردم یک قدم جلوتر بوده است و کمتر کسی به‌خوبیِ او راه و رسم چیرگی بر مشکلات زندگی را می‌داند.

او مدیرعامل، مذاکره‌کننده و سیاستمداری موفق بوده است. روبرتو استعدادی ذاتی برای موفقیت و یافتن راه پیروزی دارد. او در کتاب صوتی شازده کوچولو برای بزرگ‌ترها خیلی خوب دلیل این موفقیت را به ما نشان می‌دهد.

در این کتاب هم راوی خلبانی است که در بیابانی سقوط کرده است. شاید بشود گفت او خود سنت اگزوپری است که حرف‌های دلش را می‌زند. شازده کوچولو برای بزرگ‌ترها به ما می‌آموزد که چگونه می‌توانیم ارتباطمان را با خویشتن بهتر کنیم و از الهام‌هایی که دریافت می‌کنیم نهایت بهره را ببریم.

شنیدن کتاب شازده کوچولو برای بزرگ‌ترها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به کتاب‌های حوزه موفقیت و رشد فردی را به خواندن این کتاب جذاب دعوت می‌کنیم. 

درباره بهاره افشاری

بهاره افشاری متولد  ۱۴ تیر ۱۳۶۳ در کاشان است. او  هنرپیشه و طراح لباس است. بهاره افشاری با بازی در سریال او یک فرشته بود، شناخته شد. سپس با بازی در سریال فاصله‌ها خوش درخشید. اواخر شهریور ۱۳۹۴ شایعه شد که او با بنیامین بهادری ازدواج کرده‌است؛ اما مدتی بعد توسط خودش تکذیب شد. در ابتدا قرار بوده افشاری در سریال دلنوازان در نقش «یلدا» ایفای نقش کند اما به گفته خودش دو روز مانده به فیلمبرداری قراردادش را لغو می‌کند. بهاره افشاری بعد از اکران فیلم پایان‌نامه به مدت سه سال در سینما ممنوع‌الکار شد. 

بخشی از کتاب شازده کوچولو برای بزرگترها

صبح بخیر، آنتوان هستم. با ۴۳ سال سن هنوز از بزرگ شدن ترس دارم. منظورم از بزرگسالی، سن نیست؛ طرز فکرش است، اما چرا این‌قدر می‌ترسم؟ ماجرایم را که بگویم متوجه می‌شوید؛ یعنی امیدوارم که بشوید. با بزرگ‌ترها که طرف باشی... آدم نمی‌داند!

در سال ۱۹۴۳ فاجعۀ خانمان‌سوزی اروپا را فراگرفت. جنگ جهانی دوم شروع شده بود، در همان روزها کتاب معروفم، شازده کوچولو، را نوشتم که حسابی هم گُل کرد.

هیتلر فرانسه را بلعیده بود. راستش این موضوع مرا یاد مار بوآی بلعنده‌ای می‌انداخت که در بچگی وقتی شش سالم بود، کشیده بودم و هنوز هم ماجراهای مختلفی در زندگی‌ام رخ می‌دهند که مرا باز یادش می‌اندازند. هرچه باشد من در نقاشی‌ام از آن مار، تمام دلهره‌هایم را ـ هرچند نمادین ـ به تصویر کشیده بودم. در آن نقاشی از قلب و روح خودم پرده برداشتم، در عمق تاریک‌ترین گوشه‌ها و ترسناک‌ترین غارهای وجودم فرو رفتم و دنبال مار بوآیی گشتم که از همان وقت که خیلی کوچک بودم، شکارم کرده بود.

بعد از کشیدن آن مار بزرگ، نقاشی دیگری کشیدم. یادم می‌آید که آن را به چند شخص بزرگسال نشان دادم و از آن‌ها پرسیدم: «از نقاشی‌ام می‌ترسید؟»

«بترسم؟ چرا کسی باید از یک کلاه بترسد؟» جوابِ یکسان همۀ آن‌ها بدجور توی ذوقم زد. بزرگ‌ترها هیچ خوب درک نمی‌کنند. آیا واقعاً نمی‌توانستند ببینند که در آن نقاشی یک مار بوآ، فیلی را بلعیده؟ خوب یادم هست که به عنوان یک بچه چقدر می‌ترسیدم و البته آن ترس هنوز هم با من است. آیا من هم وقتی بزرگ شوم دیگر دنیا را آن‌طور که هست نخواهم دید؟ آیا مثل همان بزرگ‌ترهایی می‌شوم که انگار کور بودند و نمی‌دیدند ماری فیل مرا بلعیده بود؟ یعنی باید همه‌چیز را ریز به ریز توضیح بدهم تا این بزرگ‌ترها بتوانند ببینندش؟ با این‌که شما هم بزرگسال هستید ولی فکر می‌کنم بتوانید متوجه شوید چه گیری افتاده بودم.

من علاوه بر این‌که از بزرگسال شدن ترس داشتم، به دلیل دیگری هم بدجور دلواپس بودم. حتی اگر این‌ها فقط نقاشی بودند، احساسی به من می‌گفت در زندگی‌ام اتفاقی خواهد افتاد. می‌ترسیدم بزرگ‌تر که بشوم مار بوآیی مرا هم ببلعد. فیل به آن نیرومندی را هم اگر اذیت کنند یا بترسانند، دیگر تسلیم می‌شود. یاد خودم افتادم که با وجود قوی بودنم، گاهی وقت‌ها دیگر تحملم سر می‌آمد. آیا آن فیل من بودم؟ یعنی ممکن بود او نماد بزرگسالی من بوده باشد؟ شاید هم می‌شد من قهرمان شجاعی بشوم که با خشمش هر مانعی را از سر راهش بردارد. در هر حال، من باید از این مار بوآ جان سالم به‌در می‌بردم یا باید پا به فرار می‌گذاشتم یا بزرگ‌ترها بتوانند ببینندش؟ با این‌که شما هم بزرگسال هستید ولی فکر می‌کنم بتوانید متوجه شوید چه گیری افتاده بودم.