کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح)

کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح) نوشته سیامک گلشیری، ماجرای دو نوجوان را دنبال می‌کند که مسیر کوتاه بازگشتشان به خانه به مواجهه‌ای هراس‌آور می‌رسد. یک جشن تولد، شوق امتحان‌کردن هلی‌کوپتری کنترلی و بهانه‌ی درس‌خواندن، زمینه‌ی شبی می‌شوند که راوی نمی‌تواند از یاد ببرد. داستان، وحشت را به کوچه‌ها و خانه‌های تهران می‌آورد؛ جایی که شنیدن یک جیغ، معنای تاریکی اطراف را عوض می‌کند. آوانامه این کتاب صوتی را با گویندگی آرمان سلطان زاده، مریم پاک‌ذات و سیامک گلشیری منتشر کرده است. روایت از همان ابتدا این سؤال را پیش می‌کشد که در موقعیت خطر، چه کسی شایسته‌ی اعتماد است.

درباره کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح)

کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح) از سیامک گلشیری، رمانی نوجوانانه در ژانر وحشت است که فضای ترسناک خود را در محیطی آشنا شکل می‌دهد. اتوبان چمران، پل گیشا، کوچه‌های مسکونی و پارک محله، مکان‌هایی هستند که حضورشان فاصله‌ی زندگی معمولی و اتفاق نامعمول را کم می‌کند. مقدمه، نویسنده‌ای را نشان می‌دهد که تماسی شبانه او را به دیدار غریبه‌ای می‌کشاند. درخواست غریبه برای بازگویی ماجرایش، زمینه‌ی ورود به روایت نوجوانی می‌شود که ادعا دارد حقیقت را نوشته است. این شیوه‌ی آغاز، شنونده را میان پذیرش گفته‌های راوی و تردید در اتفاق‌ها نگه می‌دارد. راوی اصلی ماجرا را پس از وقوع تعریف می‌کند و حسرت‌های مکررش نشان می‌دهند که خاطره‌ی آن شب همچنان آزارش می‌دهد. او فقط اتفاق‌ها را گزارش نمی‌کند؛ ذهنش مدام به تصمیم‌هایی برمی‌گردد که می‌توانستند مسیر دیگری داشته باشند. همین فاصله میان اشتیاق اولیه و پشیمانی بعدی، به صحنه‌های ظاهراً عادی نیز حال‌وهوایی نگران‌کننده داده است. شنونده پیش از روشن‌شدن منشأ خطر، نشانه‌های اضطراب را در لحن و یادآوری‌های او دنبال می‌کند.
کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح) رابطه‌ی دو دوست را نیز به بخشی از تنش داستان تبدیل کرده است. راوی برای رسیدن به خواسته‌اش اصرار می‌کند و آرش گاهی رفتارهایی دارد که دوستش معنای روشنی برایشان پیدا نمی‌کند. میل به بازی، ترس از سرزنش والدین و حساسیت نسبت به ترسو شناخته‌شدن، بر انتخاب‌های نوجوان‌ها اثر می‌گذارند. گفت‌وگوهای آنان گاهی شوخی‌آمیز و گاهی تند است؛ همین تغییر لحن، فاصله‌ی میان یک شب معمولی و موقعیتی تهدیدآمیز را محسوس می‌کند. نویسنده بخش مهمی از ترس را از راه محدودکردن دید راوی ساخته است. شخصیت‌ها بیشتر صدا می‌شنوند، چیزی را لمس می‌کنند یا برای لحظه‌ای چهره‌ای می‌بینند. صدای قدم، بوی نم، سردی دست و خاموشی پنجره‌ها جای توضیح روشن را می‌گیرند. شنونده نیز به‌اندازه‌ی راوی اطلاعات دارد و ناچار است میان نشانه‌های پراکنده ارتباط پیدا کند. فضای داستان از این ناآگاهی نیرو می‌گیرد؛ جایی که حتی تشخیص جهت یک صدا یا نیت یک همراه آسان نیست.

خلاصه کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی نوجوان در جشن تولد آرش چشمش به هلی‌کوپتر کنترلی تازه‌ی دوستش می‌افتد. او آرش را راضی می‌کند که شب به خانه‌شان بیاید و برای گرفتن اجازه، درس‌خواندن برای امتحان تاریخ را بهانه می‌آورد. دو دوست هدیه را دور از چشم دیگران بیرون می‌برند و راه می‌افتند. مسیر خانه چندان طولانی نیست، اما تاریکی کوچه‌ها و جیغ زنی در نزدیکی پارک، آرامششان را به هم می‌زند. آرش از پسری ناپدیدشده و خانه‌ای حرف می‌زند که شایعه‌های ترسناکی درباره‌اش شنیده است. راوی حرف‌های او را جدی نمی‌گیرد و دلش می‌خواهد زودتر به خانه برسد. توقف کنار ساختمان خاموش و پدیدارشدن سایه‌هایی ناشناس، آن‌ها را در وضعیتی قرار می‌دهد که فرار از خطر و نزدیک‌شدن به خطر، دیگر به‌آسانی از هم تشخیص داده نمی‌شوند.

چرا باید کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح) را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• فضای وحشت در محله‌ای آشنا شکل می‌گیرد، نه در سرزمینی دور و ناشناخته.
• روایت اول‌شخص، تأثیر ترس بر قضاوت و تصمیم‌گیری نوجوان را نشان می‌دهد.
• صداها و نشانه‌های حسی، شنونده را در کشف تدریجی خطر شریک می‌کنند.
• رابطه‌ی دوستان، مسئله‌ی اعتماد و فشار ناشی از ترسو نامیده‌شدن را مطرح می‌کند.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های ترسناک و پرتعلیق.
• شنوندگان علاقه‌مند به ماجراهای خانه‌های اسرارآمیز در فضای شهری.
• مخاطبانی که کشمکش میان دوستی، کنجکاوی و ترس را در داستان دنبال می‌کنند.

بخشی از کتاب صوتی خون آشام (جلد اول: تهران، کوچه‌ اشباح)

«درست چهار ماه و سه روز پیش، ساعت یازده و چهل و پنج دقیقهٔ شب، شخصی با من تماس گرفت و گفت می‌داند نویسنده‌ام و کتابی هم از من خوانده که اسمش یادش نیست. وقتی خیلی سربسته چیزهایی از کتاب تعریف کرد، حدس زدم رمان آخرش می‌آن سراغم را خوانده. گفت می‌خواهد یک جایی ببیندم. لحنش طوری بود که حس کردم صدایش را عوض کرده؛ یک‌جور صدای دورگهٔ زمخت که خِس‌خِس می‌کرد و انگار از ته چاه درمی‌آمد. وقتی برای بار دوم، خیلی سرد اما محکم گفت می‌خواهد ببیندم، نمی‌دانستم چه جوابی بدهم. کمی صبر کردم و بعد گفتم در موقعیتی نیستم که کسی را ببینم. انگار حالِ جسمانی‌ام را بهانه کردم یا چیز دیگری که حالا یادم نیست. وقتی اصرار کرد، گفتم تلفنی هرچه می‌خواهد بگوید. گفتم من مجبورم خیلی از کارهایم را تلفنی انجام بدهم و کلی مزخرف سر هم کردم تا حرفم را ثابت کنم.
پیله کرده بود. دستِ آخر ناچار شدم بگویم بیاید خانه‌ام. قبول کرد و بلافاصله، بی‌آن‌که نشانی‌ام را بگیرد، خداحافظی کرد. اما درست سه دقیقهٔ بعد زنگ زد و گفت باید حتماً مرا جایی غیر از خانه‌ام ببیند. بعد هم با همان صدای دو رگه، خِس‌خِس‌کنان، گفت به کمکم احتیاج دارد. اتفاق خیلی بدی برایش افتاده و فقط من می‌توانم کمکش کنم. وقتی پرسیدم چه اتفاقی افتاده، چند لحظه سکوت کرد. بعد، بی‌آن‌که جوابم را بدهد، خواهش کرد عجله کنم. گفت عده‌ای دنبالش هستند و باید خیلی زود مرا ببیند.»