کتاب صوتی شن های زمان

کتاب صوتی شن‌های زمان نوشته‌ی سیدنی شلدون داستانی پرتعلیق درباره‌ی سیاست، مذهب، عشق و فرار است که در اسپانیا می‌گذرد. الگا کیایی آن کتاب را ترجمه کرده و نشر ماه آوا آن را منتشر کرده است. کتاب صوتی شن‌های زمان با گویندگی شرگان انورزاده منتشر شده و شنونده را از خیابان‌های شلوغ پامپلونا تا سکوت سخت‌گیرانه‌ی صومعه‌ی آویلا همراه خود می‌برد. در این اثر، مبارزان باسک، دولت اسپانیا، کلیسا و چهار راهبه‌ی فراری درهم‌تنیده می‌شوند و ماجراهایی شکل می‌گیرد که مرز میان ایمان، ترس، وفاداری و بقا را به چالش می‌کشد.

درباره کتاب شن های زمان

کتاب شن‌های زمان داستانی پرکشش از سیدنی شلدون است که در بستر کشمکش‌های سیاسی و مذهبی اسپانیا روایت شده است. آن کتاب با صحنه‌ای تماشایی در جشن گاوبازی پامپلونا آغاز می‌شود؛ جایی‌که جیمی میرو، قهرمان افسانه‌ای مردم باسک و دشمن شماره‌ی یک دولت، نقشه‌ای جسورانه برای فراری‌دادن یاران محکوم‌به‌اعدام خود اجرا می‌کند و همین عملیات، زنجیره‌ای از حوادث خونین و تصمیم‌های سیاسی را رقم می‌زند. در مادرید، نخست‌وزیر مارتینس و سرهنگ رامون آکوکا، شکارچی بی‌رحم انسان، در پی نابودی میرو و سرکوب آزادی‌خواهان باسک هستند. کتاب شن‌های زمان در ادامه، فضای پرهیاهوی خیابان‌ها را با سکوت سنگین صومعه‌ی آویلا پیوند می‌زند؛ صومعه‌ای که چهارصد سال است قوانین سخت‌گیرانه‌ی سکوت، ریاضت و انزوا در آن تغییر نکرده است. در این محیط بسته، راهبه‌ها با هشت ساعت دعا، کار طاقت‌فرسا، تنبیه بدنی و قطع کامل ارتباط با جهان بیرون زندگی می‌کنند. اما حضور خواهر لوسیا، زنی که موقتا برای فرار از پلیس به صومعه پناه آورده، این نظم یخ‌زده را به‌هم می‌زند. کتاب شن‌های زمان با حمله‌ی شبانه‌ی نیروهای سرهنگ آکوکا به صومعه و فرار چهار راهبه – لوسیا، مگان، گراسیلا و ترزا – وارد مرحله‌ای تازه می‌شود. از این‌جا به بعد، داستان میان تعقیب‌وگریز، بازجویی‌های سیاسی، گذشته‌ی تاریک شخصیت‌ها و تلاش آنها برای بقا در دنیایی خشن در نوسان است. سیدنی شلدون در آن کتاب، با رفت‌وبرگشت‌های زمانی، گذشته‌ی هر یک از این زنان را آشکار کرده است تا نشان دهد هرکدام چه مسیری را طی کرده‌اند که سر از صومعه و سپس از دل یک فرار مرگبار درآورده‌اند.

خلاصه داستان شن های زمان

کتاب شن‌های زمان روایتی است از تلاقی چهار زن با جنگ پنهان میان دولت اسپانیا، مبارزان باسک و کلیسا. داستان با عملیات جسورانه‌ی جیمی میرو در پامپلونا آغاز می‌شود و به دستور نخست‌وزیر برای سپردن شکار او به سرهنگ آکوکا می‌رسد؛ افسری که از کلیسا و باسک‌ها کینه‌ای شخصی دارد. سرنخ‌ها، او را به صومعه‌ی آویلا می‌کشاند؛ جایی‌که سکوت و ریاضت، پوششی برای پناه‌گرفتن مظنونان تلقی می‌شود. حمله‌ی شبانه به صومعه، نظم چهارصدساله‌ی آن را فرو می‌ریزد و در این آشوب، چهار راهبه – لوسیا فرصت‌طلب، مگان آرام، گراسیلای زخمی از گذشته و ترزای سالخورده – ناخواسته وارد فراری خطرناک می‌شوند. در مسیر کوهستان، دهکده‌ها و شهرهای کوچک، آنها با دنیایی روبه‌رو می‌شوند که سال‌ها از آن دور بوده‌اند؛ از موسیقی و سینما تا خشونت مردانی که از لباس مذهب برای سوءاستفاده بهره می‌برند. هم‌زمان، گذشته‌ی هرکدام در فصل‌های جداگانه باز می‌شود و نشان داده شده است که چگونه زخم‌ها، گناهان، ترس‌ها و رؤیاهایشان آنها را به نقطه‌ای رسانده که باید میان ایمان، بقا و آزادی یکی را انتخاب کنند.

چرا باید کتاب شن های زمان را بشنویم؟

شنیدن شن‌های زمان فرصتی است برای همراه‌شدن با تعقیب‌وگریزی نفس‌گیر که در آن سیاست، مذهب و زندگی شخصی چهار زن به‌هم گره خورده است. این کتاب صوتی هم تصویر خشونت و سرکوب را نشان داده است و هم دنیای درونی شخصیت‌هایی را که میان گناه، ایمان، عشق و ترس سرگردان‌اند. تنوع فضاها و گذشته‌های پررمزوراز شخصیت‌ها، شنیدن آن را پرکشش می‌کند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به علاقه‌مندان رمان‌های پرتعلیق، داستان‌های شخصیت‌محور و فضاهای سیاسی‌ـ‌تاریخی پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که از روایت‌هایی درباره‌ی صومعه‌ها، کشمکش ایمان و قدرت و سرگذشت زنانی با گذشته‌های پیچیده لذت می‌برند.

بخشی از کتاب شن های زمان

«سکوت همچون ریزش آرام برف، ملایم و بی‌صدا، به ملایمت نجوای نسیم تابستانی، به ساکتی سفر ستارگان، آویلا را که مرتفع‌ترین شهر اسپانیا به‌شمار می‌رفت و در صدودوازده کیلومتری شمال‌غربی مادرید قرار داشت، فراگرفته بود. صومعهٔ مسیحی آویلا که در حاشیهٔ شهر واقع بود، قوانین خاص و بسیار سختی داشت. این صومعه برای سکوت ساخته شده و از سال ۱۶۰۱، یعنی تقریبا چهارصد سال به این طرف، قوانین آن کوچک‌ترین تغییری نکرده بود. صومعهٔ آویلا یکی از هفت صومعهٔ اسپانیا بود که با این قوانین اداره می‌شد و در آن به تزکیه و پرورش روح و ریاضت جسمانی به‌منظور بخشیده شدن گناه می‌پرداختند و سکوت و همیشه سکوت از مقررات آن بود. در زمان وقوع این داستان چهل راهبه در صومعهٔ آویلا زندگی می‌کردند. در این مکان، زمان یا فصل معنایی نداشت و همهٔ خواهرها مثل هم لباس می‌پوشیدند؛ لباسی سیاه با سربندی سفید و سیاه که زیر چانهٔ آنها را هم به‌طور کامل دربرمی‌گرفت. داخل صومعه را دالان‌ها، راهروها، راه‌پله‌ها، اتاق‌های خواب و سالن غذاخوری تشکیل می‌داد. اما همه‌جا خالی از هرگونه وسیلهٔ تجملی بود. حتی پنجره‌ها بالاتر از حد معمول و همگی دارای میله‌های آهنی و بدون پرده بودند. تنها در سالن غذاخوری بر روی پنجره‌ها پرده آویزان کرده بودند و نور آنجا از طریق شمع‌های روی میز تأمین می‌شد. راهبه‌ها با هم غذا می‌خوردند، با هم کار می‌کردند و در کنار هم مراسم مذهبی را به‌جا می‌آوردند، اما هرگز نه با هم صحبت می‌کردند و نه کوچک‌ترین تماسی با هم داشتند. تنها مورد استثنا، یکی در زمان دعاخواندن دسته‌جمعی در کلیسا بود و دیگری در زمانی که مادر روحانی بتینا رئیس صومعه بنا به دلیلی یکی از آنها را به حضور می‌طلبید، که حتی در این موقع نیز نوعی زبان اشارهٔ مخصوص در بین آنها ردوبدل می‌شد.»