کتاب صوتی شن های زمان

کتاب صوتی شن های زمان نوشته سیدنی شلدون داستانی پرتعلیق درباره‌ی سیاست، مذهب، عشق و فرار است که در اسپانیا می‌گذرد. الگا کیایی این کتاب را ترجمه کرده و انتشارات ماه آوا آن را منتشر کرده است. کتاب صوتی شن‌های زمان با گویندگی شرگان انورزاده منتشر شده و شنونده را از خیابان‌های شلوغ پامپلونا تا سکوت سخت‌گیرانه‌ی صومعه‌ی آویلا همراه خود می‌برد. در این اثر، مبارزان باسک، دولت اسپانیا، کلیسا و چهار راهبه‌ی فراری درهم‌تنیده می‌شوند و ماجراهایی شکل می‌گیرد که مرز میان ایمان، ترس، وفاداری و بقا را به چالش می‌کشد.

درباره کتاب صوتی شن های زمان

رمان شن‌های زمان در سال ۱۹۸۸ توسط انتشارات William Morrow با ۳۳۴ صفحه منتشر شد. این کتاب که با استقبال گسترده‌ای مواجه شد و به‌عنوان «پدیده‌ای پرفروش» در سراسر جهان معرفی گردید، به سرعت به فهرست پرفروش‌های نیویورک تایمز راه یافت و در سال ۱۹۹۳ در لندن نیز منتشر شد. این رمان که در فضای پرآشوب اسپانیا و با تکیه بر جنبش جدایی‌طلبانه باسک (ETA) روایت می‌شود، داستان چهار راهبه را دنبال می‌کند که از دیوارهای امن صومعه‌ی خود به سوی دنیایی پر از تهدید، خشونت و عواطف گریزان رانده می‌شوند و در مسیر، با دو مردی روبرو می‌شوند که در جنگی مرگبار درگیرند.

ساختار کتاب شن‌های زمان که با «تکه‌تکه‌های درشت از اکشن و شخصیت‌های درشت و رنگارنگ» (کلمات منتقدان پابلیشرز ویکلی) و با «چرخش‌ها و ابهام‌های پرشمار» طراحی شده است، به‌عنوان نمونه‌ای از سبک پرسرعت و پرهیجان شلدون شناخته می‌شود که در آن قهرمانان زنِ مصمم و قدرتمند، در جهانی خشن که مردان بر آن حکومت می‌کنند، به مبارزه و بقا می‌پردازند. این اثر تحسین‌های گسترده‌ای را به خود دیده است؛ برای مثال اثری «ماجراجویانه، عاشقانه و هیجان‌انگیز» که «چیزی برای همه» دارد و به «کشف هویت شخصی» شخصیت‌ها می‌پردازد. هرچند برخی از منتقدان و خوانندگان معاصر آن را به دلیل «غیرواقع‌گرایی»، «خودتقلیدی» و «فقدان پیچیدگی شخصیت‌پردازی» مورد نقد قرار داده‌اند. با این حال، این کتاب که با فروش میلیونی و ترجمه به زبان‌های متعدد، به یکی از پرفروش‌ترین آثار شلدون تبدیل شده است، به‌عنوان نمونه‌ای بارز از توانایی او در خلق داستان‌های «پر از تعلیق و جذاب برای مخاطبان گسترده» باقی مانده است.

خلاصه داستان صوتی شن های زمان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب شن‌های زمان روایتی است از تلاقی چهار زن با جنگ پنهان میان دولت اسپانیا، مبارزان باسک و کلیسا. داستان با عملیات جسورانه‌ی جیمی میرو در پامپلونا آغاز می‌شود و به دستور نخست‌وزیر برای سپردن شکار او به سرهنگ آکوکا می‌رسد؛ افسری که از کلیسا و باسک‌ها کینه‌ای شخصی دارد. سرنخ‌ها، او را به صومعه‌ی آویلا می‌کشاند؛ جایی‌که سکوت و ریاضت، پوششی برای پناه‌گرفتن مظنونان تلقی می‌شود. حمله‌ی شبانه به صومعه، نظم چهارصدساله‌ی آن را فرو می‌ریزد و در این آشوب، چهار راهبه – لوسیا فرصت‌طلب، مگان آرام، گراسیلای زخمی از گذشته و ترزای سالخورده – ناخواسته وارد فراری خطرناک می‌شوند. در مسیر کوهستان، دهکده‌ها و شهرهای کوچک، آنها با دنیایی روبه‌رو می‌شوند که سال‌ها از آن دور بوده‌اند؛ از موسیقی و سینما تا خشونت مردانی که از لباس مذهب برای سوءاستفاده بهره می‌برند. هم‌زمان، گذشته‌ی هرکدام در فصل‌های جداگانه باز می‌شود و نشان داده شده است که چگونه زخم‌ها، گناهان، ترس‌ها و رؤیاهایشان آنها را به نقطه‌ای رسانده که باید میان ایمان، بقا و آزادی یکی را انتخاب کنند.

چرا باید کتاب صوتی شن های زمان را بشنویم؟

شنیدن شن‌های زمان فرصتی است برای همراه‌شدن با تعقیب‌وگریزی نفس‌گیر که در آن سیاست، مذهب و زندگی شخصی چهار زن به‌هم گره خورده است. این کتاب صوتی هم تصویر خشونت و سرکوب را نشان داده است و هم دنیای درونی شخصیت‌هایی را که میان گناه، ایمان، عشق و ترس سرگردان‌اند. تنوع فضاها و گذشته‌های پررمزوراز شخصیت‌ها، شنیدن آن را پرکشش می‌کند.

شنیدن کتاب صوتی شن های زمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به علاقه‌مندان رمان‌های پرتعلیق، داستان‌های شخصیت‌محور و فضاهای سیاسی_تاریخی پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که از روایت‌هایی درباره‌ی صومعه‌ها، کشمکش ایمان و قدرت و سرگذشت زنانی با گذشته‌های پیچیده لذت می‌برند.

درباره سیدنی شلدون

سیدنی شلدون (با نام اصلی سیدنی شِشْتِل، زاده‌ی ۱۱ فوریه‌ی ۱۹۱۷ در شیکاگو – درگذشته‌ی ۳۰ ژانویه‌ی ۲۰۰۷ در رانچو مایراج، کالیفرنیا) نویسنده، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی اسکار، تونی و ادگار آمریکایی بود که به‌عنوان یکی از پرفروش‌ترین نویسندگان قرن بیستم با فروش بیش از ۳۰۰ میلیون نسخه از کتاب‌هایش در سراسر جهان و لقب «آقای پرفروش» از سوی لس‌آنجلس تایمز، شناخته می‌شود. او که در دهه‌ی ۱۹۳۰ پس از ترک تحصیل در دانشگاه نورث‌وسترن، کار خود را با نویسندگی فیلم‌های درجه دو در هالیوود آغاز کرد و سپس در نیویورک به نوشتن موزیکال‌های برادوی پرداخت، در ۲۵ سالگی سه موزیکال را هم‌زمان روی صحنه داشت. شلدون که در سال ۱۹۴۷ برای فیلمنامه‌ی The Bachelor and the Bobby-Soxer برنده‌ی جایزه‌ی اسکار شد، در دهه‌ی ۱۹۶۰ با خلق و نویسندگی مجموعه‌های تلویزیونی موفق The Patty Duke Show و I Dream of Jeannie و سپس Hart to Hart به چهره‌ای تأثیرگذار در تلویزیون تبدیل شد.

شلدون که پس از ۵۰ سالگی و با انتشار اولین رمان خود با عنوان The Naked Face (۱۹۶۹) که برنده‌ی جایزه‌ی ادگار برای بهترین رمان معمایی سال ۱۹۷۰ شد، به‌عنوان یک رمان‌نویس حرفه‌ای به شهرتی بی‌نظیر دست یافت و ۱۸ رمان پرفروش از جمله Master of the Game، The Other Side of Midnight، Rage of Angels و The Sands of Time را به رشته‌ی تحریر درآورد که تعدادی از آنها به فیلم‌های سینمایی و مینی‌سریال‌های تلویزیونی تبدیل شدند. او که به دلیل سبک پرتنش و شخصیت‌های قدرتمند زنانه‌اش شهرت داشت و گفته بود: «سعی می‌کنم کتاب‌هایم را طوری بنویسم که خواننده نتواند آنها را زمین بگذارد»، در سال ۲۰۰۵ زندگینامه‌ی خود را با عنوان The Other Side of Me منتشر کرد که در آن به مبارزه‌اش با اختلال دوقطبی نیز اشاره کرد. سیدنی شلدون در ۳۰ ژانویه‌ی ۲۰۰۷ بر اثر ذات‌الریه در کالیفرنیا درگذشت.

بخشی از کتاب شن های زمان

«سکوت همچون ریزش آرام برف، ملایم و بی‌صدا، به ملایمت نجوای نسیم تابستانی، به ساکتی سفر ستارگان، آویلا را که مرتفع‌ترین شهر اسپانیا به‌شمار می‌رفت و در صدودوازده کیلومتری شمال‌غربی مادرید قرار داشت، فراگرفته بود. صومعهٔ مسیحی آویلا که در حاشیهٔ شهر واقع بود، قوانین خاص و بسیار سختی داشت. این صومعه برای سکوت ساخته شده و از سال ۱۶۰۱، یعنی تقریبا چهارصد سال به این طرف، قوانین آن کوچک‌ترین تغییری نکرده بود. صومعهٔ آویلا یکی از هفت صومعهٔ اسپانیا بود که با این قوانین اداره می‌شد و در آن به تزکیه و پرورش روح و ریاضت جسمانی به‌منظور بخشیده شدن گناه می‌پرداختند و سکوت و همیشه سکوت از مقررات آن بود. در زمان وقوع این داستان چهل راهبه در صومعهٔ آویلا زندگی می‌کردند. در این مکان، زمان یا فصل معنایی نداشت و همهٔ خواهرها مثل هم لباس می‌پوشیدند؛ لباسی سیاه با سربندی سفید و سیاه که زیر چانهٔ آنها را هم به‌طور کامل دربرمی‌گرفت. داخل صومعه را دالان‌ها، راهروها، راه‌پله‌ها، اتاق‌های خواب و سالن غذاخوری تشکیل می‌داد. اما همه‌جا خالی از هرگونه وسیلهٔ تجملی بود. حتی پنجره‌ها بالاتر از حد معمول و همگی دارای میله‌های آهنی و بدون پرده بودند. تنها در سالن غذاخوری بر روی پنجره‌ها پرده آویزان کرده بودند و نور آنجا از طریق شمع‌های روی میز تأمین می‌شد. راهبه‌ها با هم غذا می‌خوردند، با هم کار می‌کردند و در کنار هم مراسم مذهبی را به‌جا می‌آوردند، اما هرگز نه با هم صحبت می‌کردند و نه کوچک‌ترین تماسی با هم داشتند. تنها مورد استثنا، یکی در زمان دعاخواندن دسته‌جمعی در کلیسا بود و دیگری در زمانی که مادر روحانی بتینا رئیس صومعه بنا به دلیلی یکی از آنها را به حضور می‌طلبید، که حتی در این موقع نیز نوعی زبان اشارهٔ مخصوص در بین آنها ردوبدل می‌شد.»