کتاب صوتی دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد

کتاب صوتی «دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد» سرودۀ سعید رضایی فرد و ویراستۀ مریم سادات ذکریایی است و انتشارات حامیان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه‌وهمه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

کتاب دل است دیگر گاهی بهانه می‌گیرد مجموعه شعر سعید رضایی فرد، شاعر ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد آمده در قالب شعر نو سروده شده است. زبان روان، ظرافت و لطافت مضامین، نکته‌بینی، استفاده از تشبیهات، استعاره‌ها و کنایه‌های زیبا و جالب از ویژگی‌های آثار سعید رضایی فرد در کتاب دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد است.

شنیدن کتاب صوتی دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب را به دوستداران شعر فارسی و علاقه‌مندان به شعر نو پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دل است دیگر گاهی بهانه می گیرد

«مادرم می‌لرزد

سینه‌اش پردرد است

کوچۀ بالایی

دخترک گونه‌هایش گلرنگ، اما من غمگینم

یک گودی پهن اندکی پایین‌تر از چشمۀ جوشانم

راه عبور اشک

زانوانم سست است

پسرک همسایه خنده‌هایش زیباست

من لبخندم، تمامش زجر است»