مناسبتهای مختلف تقویم از کجا میآیند و برای چه کسانی مهماند؟ در این شماره سراغ روایت پرمناسبتی از دن براتزل و تجربۀ یکسالهاش از همین مناسبتها رفتهایم. فاطمه آلمبارک این روایت، آیا میارزد مناسبتهای ساختگی را جشن بگیریم؟[۱] ، را برای اولین بار به فارسی برگردانده است.
شبهمناسبتهای بامزه همیشه برایم جالباند: «روز ملی وان پر کف»، «هفتۀ شیرینی پای انگلیسی»، «ماهِ یک خوکچۀ هندی را به سرپرستی بگیرید». این مناسبتها از ستونهای اصلی روابط عمومی و منبع افزایش آگاهیاند. به مقالهنویسهای تشنۀ الهام، پیشنهادات فوری و آسان میدهند و همه دربارهشان حرف میزنند؛ از دیجی گرفته تا معلم ابتدایی.
بعضی روزها مثل «روز جهانی سرطان» و «هفتۀ بدون زباله» مهماند، بعضی مثل «هفتۀ ملی نوشتافزار» یا «ماهِ ضد وز مو» (از طرف محصولات مراقبت از موی آلبرتو V۰۵) بهوضوح تبلیغاتیاند، بعضی دیگر فقط بامزهاند؛ مثل «روز نوشتن با حروف بزرگ» و «ماه افزایش آگاهی دربارۀ زامبیها»!
وقتی متوجه شدم قرار است هزاران مناسبت اینچنینی راه خود را به تقویمهای ما باز کنند، کنجکاو شدم بدانم چه میشود اگر کسی بخواهد یک سال هر روز این مناسبتها را جشن بگیرد؟ ایدهای مسخره و بدون هدف بود. من یکی پایه بودم.
مناسبتهای ساختگی حداقل از زمان «روز ملی کشمش» وجود داشتهاند؛ روزی که کشمشکاران کالیفرنیایی در سال ۱۹۰۹ راه انداختند. اما افزایش بیش از حد این …
