جنگ

مسافرانی که از رُم با قطار سریع‌السیر شب حرکت کرده بودند، باید تا طلوع آفتاب در ایستگاه کوچک فابریانو توقف می‌کردند تا سفرشان را با یک قطار محلی کوچک و قدیمی که از سالمونا به خط اصلی راه‌آهن وصل می‌شد، ادامه دهند.

هنگام طلوع خورشید، در یک واگن درجه‌دو با هوای خفه و دودآلود، پنج مسافر تتمه شب را سپری می‌کردند. زنی تنومند که بسیار سوگوار و غمگین به نظر می‌رسید و تقریباً به یک بقچه‌ بزرگ و بدقواره می‌مانست، همان‌طور که آهسته قدم برمی‌داشت، هن‌هن‌کنان داخل واگن شد. شوهرش، مردی لاغراندام و ریزه‌میزه که در برابر هیکل زنش خیلی ضعیف و ناتوان می‌نمود، با چهره‌ای بی‌نهایت رنگ‌پریده و گچی و چشم‌هایی کوچک که برق می‌زدند، همسرش را همراهی می‌کرد. مرد در جمع دیگر مسافران، خجالتی و معذب به نظر می‌رسید.

وقتی بالاخره سر جایشان نشستند، مرد از دیگر مسافران که به همسرش کمک کرده بودند و جای کوچکی در کوپه برایش باز کرده بودند، مؤدبانه تشکر کرد. بعد به‌طرف همسرش سر چرخاند و در حالی‌که زنش سعی می‌کرد یقه‌ کتش را کمی شل کند و آن را بخواباند، از او پرسید: «حالت خوبه عزیزم؟» زن به‌جای اینکه جواب شوهرش را بدهد، دوباره یقه‌ کتش را تا روی چشم‌هایش بالا کشید و صورتش را در آن پنهان کرد. مرد لبخندی غمگین به لب آورد و …