کتاب هوش موفق

کتاب هوش موفق اثری از سهیلا خالقی تبار است. این کتاب به بررسی واژه‌ای می‌پردازد که در زندگی همه ما نقش مهمی دارد اما معنای آن کمتر درک شده است یا به اشتباه تفسیر شده است: هوش

سهیلا خالقی تبار در این کتاب به بررسی هوش از منظر استرنبرگ‏ می‌‏پردازد. این تعریف سه بعد تحلیلی، خلاق و عملی را دربر می‌گیرد. به عبارت دیگر می‌توان بیان کرد فردی که خودش توانایی تحلیل و آنالیز مسائل را دارد و راهکارهای خلاقانه برای حل مشکلات بیان می‌کند، دارای هوش موفق است.

کتاب هوش موفق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب هوش موفق را به تمام علاقه‌مندان به مطالعه کتاب‌های روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب هوش موفق

هوش

یکی از مفاهیم و پدیده‌‌های بسیار چالش‌‌برانگیز در روانشناسی و تعلیم و تربیت، سازه «هوش» است. هنوز باهوش‌‌ترین افراد، قادر به توافق در مورد معنای هوش نیستند. سازه هوش از جمله سازه‌‌هایی است که نه تنها در بین عامه مردم، بلکه در بین روانشناسان و صاحب‌‌نظران تعلیم و تربیت نیز کمتر توافقی در مورد آن وجود داشته است. هوش، سازه‌‌ای پر بسامد و کمتر درک شده در تعلیم و تربیت است. وکسلر معتقد بود که هوش در زندگی روزمره ما نقش محوری دارد. هوش فقط با نمره آزمون یا حتی با آنچه در مدرسه انجام می‌‌دهیم، بازنمایی نمی‌‌شود. روانشناسان ‌‌تربیتی نیز از جمله بلوم، هوش را با اصطلاح استعداد توصیف کرده‌‌اند. از نظر بلوم، هوش یعنی توانایی یادگیری و کسب دانش. هر چند که مفهوم هوش ممکن است در نزد افراد مختلف معانی متفاوتی داشته باشد، با این حال وقتی صحبت از هوش به میان می‌‌آید، نوعی توانایی ذهنی را در یاد انسان زنده می‌‌کند. اما واقعاً هوش چیست؟ 

در سال ۱۹۲۱ وقتی سردبیر مجله روانشناسی‌‌تربیتی این پرسش را از چهارده روانشناس مشهور کرد، پاسخها متفاوت بودند، اما بطور کلی دو موضوع مهم را در بر‌‌داشتند. اول، هوش ظرفیت یادگیری از تجربه است. دوم، هوش شامل توانایی سازگاری با محیط اطراف است. شصت و پنج سال بعد، همین سئوال از بیست و چهار روانشناس شناختی متخصص در پژوهش هوش پرسیده شد. این روانشناسان نیز بر اهمیت یادگیری از تجربه و سازگاری با محیط تاکید کردند. متخصصان معاصر نیز با شدت بیشتری بر نقش فرهنگ تاکید دارند. آنها نشان داده‌‌اند که آنچه در یک فرهنگ نشانه هوشمندی تلقی می‌‌شود، ممکن است در فرهنگ دیگر آن را نشانه حماقت بدانند. 

نظریه آلفرد بینه

اگر چه اصطلاح آزمون روانی را کتل ابداع کرد، آلفرد بینه، روان‌‌شناس فرانسوی شخصاً ثروتمند و خود‌‌آموخته بود که اولین آزمون روان‌‌شناسی واقعی را در مورد توانایی ذهنی تهیه کرد. بینه از شاخص‌‌های پیچیده‌‌تر از آنهایی که کتل انتخاب کرده بود. استفاده کرد. رویکرد بینه یک وسیله سنجش موثر از توانایی‌‌های انسان را فراهم آورد و سرآغاز هوش آزمایی جدید شناخته شد. بینه از پدری پزشک و مادری هنرمند به دنیا آمد؛ به علت روحیه کنجکاوی که داشت در زمینه‌‌های مختلف به فعالیت پرداخت. ابتدا به تحصیل حقوق مشغول شد بعد به مطالعه علوم طبیعی روی آورد و به اخذ درجه دکترا در علوم نایل گشت. آنگاه به روان‌‌شناسی علاقمند شد و تا آخر عمر که خیلی زود به پایان رسید در مسائل مختلف به در روان‌‌شناسی، مطالعه‌ علمی وابستگی کارکردهای ذهنی و مطالعه‌ ساختار صفات روانی، امکان‌‌پذیر شد. با استفاده از این فن، می‌توان همبستگی‌های موجود در بین مواد یا سؤال‌های تست‌های مختلف را محاسبه کرد و در نتیجه گروه سؤال‌هایی را که همبستگی بیشتری با هم دارند و نیز عواملی را که در فعالیت‌های مختلف روانی وارد عمل می‌شوند، مشخص کرد. اسپیرمن که این فن را در سال ۱۹۰۴ برای نخستین بار کشف کرد، با استفاده از روش ریاضی، نظریه‌ مشهور خود را که نظریه‌ دوعاملی نامیده می‌شود، به وجود آورد.