کتاب آدامس

آدامس، مجموعه خاطرات حسین مرادی، مدرس حوزه و آموزش و پرورش است. در این کتاب نویسنده خاطرات و تجربیات خود را از کارهایش در زمینه فرهنگ و آموزش در مدرسه و حوزه با شما به اشتراک گذاشته است.

مرادی قلمی و ساده و روان و متنی دلنشین و نوستالژیک دارد. او در این کتاب، اطلاعات خوبی در مورد نحوه کلاس‌داری و امورتربیتی را به خواننده منتقل می‌کند که به ویژه برای معلمان و مربیان قطعا سودمند خواهد بود.

حسین مرادی، متولد ۱۳۴۲، فارغ ‌التحصیل رشته علوم حوزوی است و با تدریس در مقاطع گوناگون بیشتر عمر خود را صرف آموزش و فرهنگ نموده است. وی در سال ۱۳۶۳ به استخدام آموزش و پرورش درآمد و با تدریس در مقاطع گوناگون بیش از نیمی از عمر خود را صرف آموزش و تدریس نموده است. ایشان اولین اثر خود را در سال ۱۳۸۱ منتشر نموده است.

 خواندن کتاب آدامس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 اگر به کتاب‌های خاطرات علاقه دارید خواندن کتاب آدامس حتما برای شما جذاب خواهد بود.

 بخشی از کتاب آدامس

بی سلام

تابستانی که کلاس دوم ابتدایی را پشت سر گذاشته بودم از خرمشهر، برای سکونت دائمی وارد تهران شدیم، مدرسه باز شد. در کلاس سوم درس می‌خواندم در حیاطی که چند همسایه در آن باهم زندگی می‌کردیم پسر یکی از همسایه‌ها تقریباً هم سن و هم‌کلاس من بود، به فرمایش مادرم رفته بودم منزل آن‌ها برای مشق نوشتن، پدرش سر کار بود وقتی آمد و وارد اتاق شد من زیرچشمی نگاهی به او کردم و خجالت کشیدم سلام کنم و این برایم سؤال است که چرا خجالت کشیدم سلام کنم؟!

بی‌عنوان

در کلاس چهارم ابتدایی در همان مدرسه درس می‌خواندم. معلممان آقای امیری فردی تنومند و جدی که اخلاق خشکی داشت. درسم خوب بود. (در حد شاگرداول کلاس) یک روز به خاطر جواب دادن به دو سه تا سؤال پشت میزم ایستاده بودم. بعد از این‌که یکی از سؤال‌ها را جواب دادم، دانش آموز ردیف کناری جهت اصلاح و تکمیل صحبت من جمله‌ای گفت که به نظر من حرفش غلط بود، من ناگهان در جوابش با لحنی قلدرانه و لاتی، با صدای بلند گفتم: «بیا برو بابا» (با کشیدگی صدا) هنوز حرفم تمام نشده بود که کل سی‌وچند نفر بچه‌های کلاس توپیدند تو خنده، همراه با سکوت معلم، من از خنده آن‌ها تعجب کردم، دقیق نمی‌دانم شاید حدود دو سه روز بعد بود که فهمیدم نباید در حضور آقا معلم، این‌گونه به درشتی سخن می‌گفتم و تازه فهمیدم علت خنده بچه‌ها این بود.