کتاب دزدی که قاضی می شود

رمان «دزدی که قاضی می شود» نوشته محمد نوری نویسنده ایرانی معاصر است. این اثر ژانری آمیخته از معمایی و پلیسی و اندکی هم تخیلی دارد. بهرام مدیر یک شرکت روزی بارانی تصمیم می‌گیرد با دستکش‌های چرمی و عینک دودی‌ای که مدت‌ها است در کشوی کمدش خاک می‌خورد برای قدم زدن بیرون برود. او دستکش و عینک را برمی‌دارد و یک کلاه هم از همکارش قرض می‌گیرد. در حال قدم زدن به یک مغازه جواهرفروشی می‌رسد و درحالی که مشغول نگاه کردن جواهرات پشت ویترین است، گروهی ناشناس با تهدید اسلحه او را مجبور می‌کنند سوار ماشینی شود. او که تعجب کرده و وحشت زده است به خانه‌ای برده می‌شود که رئیس گروه، آنجا است. آنها او را با شخصی به اسم علی که دنبالش بوده‌اند اشتباه گرفته‌اند اما رئیس او را آزاد می‌کند و برای این که همسر بهرام به او مشکوک نشود، جعبه‌ای به او می‌دهد که به عنوان کادو به همسرش بدهد و از بهرام می‌خواهد تا رسیدن به خانه در جعبه را باز نکند، اما زمانی که همسر بهرام در جعبه را باز می‌کند ماجرا پیچیده‌تر می‌شود. جعبه حاوی انگشتری است که مدتها پیش از خانه بهرام دزدیده شده بود. «دو روز از اون ماجرا گذشت صبح روز بعد یه کامیون جلو خونهٔ ما ایستاد و چند مرد زنگ در خونه رو زدن. من هنوز به شرکت نرفته بودم. در رو باز کردم. یکیشون گفت آقای مهندس پویا؟ گفتم بله شما؟ گفت ما از ادارهٔ پلیس بخش کشف اموال مسروقه اومدیم. پلیس به تازگی یه سری اموال مسروقه از جمله اموال شما رو پیدا کرده. اگر اجازه بدین و این رسید رو امضا کنین اموال شما رو بهتون تحویل خواهیم داد. من بلافاصله آدمای رئیس رو شناختم اگر چه هیچ کدام از اون مردایی نبودن که اون شب دیده بودم ولی به قول آقای رئیس حالا من هم آدم شناس شده بودم. جالب این بود که هر وسیله‌ای رو درست سر جای خودش می‌ذاشتن، به طوری که حتی زنم هم متوجه شده بود چون با نگاهی پرسشگرانه به من نگاه می‌کرد و بالاخره طاقت نیاورد و آهسته از من پرسید چطوری اینا میدونن که هر وسیله کجا باید قرار بگیره»