کتاب امیرمعزی نیشابوری

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمدبن عبدالملک معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان سلجوقی بود که بعد به درباره ملکشاه راه یافت. معزی تا پایان عهد ملکشاه یعنی تا سال ۴۸۵ ه.ق در خدمت این پادشاه بود بعد از وفات او و آشفتگی کار جانشینان وی، معزی مدتی از عمر خود را در هرات و نیشابور و اصفهان به سر برد و سرگرم مدح امرای مختلف این نواحی بود تا آنکه سنجر به سلطنت رسید و امیرمعزی بدو پیوست و از این پس تا پایان حیات در خدمت سنجر بود. ویژگی عمده شعر معزی سادگی آن است. کوششی که او در سرودن غزلهای نغز به کار برده -اگر چه فاقد سادگی و شیرینی غزل‌های فرخی است- مسلماً وسیله مؤثری در پیشرفت فن غزل‌سرایی شده است. اشعار معزی در طاقچه برگرفته از وبگاه ادبی گنجور است. امروز بت من سر پیکار ندارد جز دوستی و عذر و لَطَف‌ کار ندارد بشکفت رخم چون‌ گل بی‌خار ز شادی زیرا که ‌گل صحبت او خار ندارد با گریه شد این چرخ ‌گهربار که آن بت بی‌خنده همی لعل شکربار ندارد زلفش همه مشک است و چنان مشک دلاویز کم جوی ز عطار که عطار ندارد بِربود دلم زلفش و بیم است‌ که آن زلف زنهار خورد با من و زنهار ندارد در شهر دلی نیست وگر هست‌ کدام است کاو در شکن زلف گرفتار ندارد ماهی است‌ که مشک تبت و لالهٔ خود روی با زلف و رخش قیمت و مقدار ندارد چون غمز‌ه کند نرگس او هیج مُشَعبد با نرگس او رونق بازار ندارد من بنده ی آن ماه‌ که در جان و دل خویش جز بندگی شاه جهاندار ندارد سلطان جهانگیر ملکشاه جوان‌بخت شاهی که به شاهی و هنر یار ندارد