کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم

کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم نوشته اسماعیل جعفری و حمید عبدی، رابطه‌ی فناوری‌های آموزشی با اهداف دانشگاه، طراحی درس و شیوه‌های یادگیری دانشجویان را بررسی می‌کند. نویسندگان، بحث را از مهارت‌هایی مانند تفکر انتقادی و حل مسئله آغاز کرده‌اند و به موضوعاتی چون آموزش برخط، یادگیری ترکیبی و هوش مصنوعی رسانده‌اند. نکته‌ی محوری این کتاب، تفاوت میان دسترسی به ابزار و شکل‌گیری یادگیری است؛ فناوری به‌تنهایی جای طراحی آموزشی و هدایت استاد را نمی‌گیرد. انتشارات دانشگاه شهید بهشتی این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم

کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم، حاصل کار اسماعیل جعفری و حمید عبدی، برنامه‌ی درسی دانشگاه را فراتر از فهرست موضوعات و سرفصل‌ها در نظر می‌گیرد. نویسندگان، مسئله‌ی اصلی را چگونگی فراهم‌کردن فرصت‌هایی برای رشد دانش، مهارت و نگرش دانشجویان می‌دانند. مباحث این کتاب در سه بخش و هشت فصل تنظیم شده‌اند. بخش نخست، چشم‌انداز یادگیری قرن بیست‌ویکم، دو فصل درباره‌ی شایستگی‌های ضروری و تغییر پارادایم یادگیری دارد. یادگیری مادام‌العمر، خلاقیت، همکاری، آگاهی جهانی و سواد دیجیتال از موضوعات این بخش هستند. نویسندگان نشان می‌دهند که این توانمندی‌ها از یکدیگر جدا نیستند و پرورش هریک می‌تواند زمینه‌ی رشد دیگری را فراهم کند. بحث تفکر انتقادی نیز به معرفی یک مهارت محدود نمی‌ماند؛ اهمیت دانش پیشین، زمینه‌ی کاربرد و دشواری انتقال توانایی تفکر از یک حوزه به حوزه‌ای دیگر بررسی شده است. این نگاه، انتظارهای کلی از آموزش دانشگاهی را به پرسش‌هایی درباره‌ی شرایط واقعی یادگیری نزدیک می‌کند.
کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم در بخش دوم، زمینه و مفهوم فناوری در برنامه‌های درسی را در سه فصل دنبال می‌کند. ماهیت برنامه‌ریزی درسی آموزش عالی، پذیرش و ادغام فناوری و معرفی فناوری‌های نوین یادگیری، محورهای این بخش‌اند. مباحثی مانند سطوح تصمیم‌گیری، توسعه‌ی حرفه‌ای استادان، عدالت دیجیتال و اخلاق تحلیل داده‌های یادگیری، بحث را از انتخاب ابزار به مسئولیت‌های دانشگاه گسترش می‌دهند. موک، هولوگرام، واقعیت افزوده، واقعیت مجازی و یادگیری مبتنی‌بر تلفن همراه نیز در همین بخش مطرح شده‌اند. بخش سوم شامل سه فصل درباره‌ی تجربه‌های دانشجویان در آموزش برخط، نظریه‌های یادگیری مجازی و پیوند هوش مصنوعی با نظریه‌ی یادگیری است. موضوع احساسات، انگیزش و خوداثربخشی دانشجویان، جایگاه تجربه‌ی انسانی را در کنار امکانات فنی برجسته می‌کند. نویسندگان همچنین مفهوم فراشناخت دیجیتال را توضیح داده‌اند؛ مفهومی که به نظارت فرد بر یادگیری خود هنگام تعامل با سامانه‌های هوشمند مربوط است. پرسش‌های تأملی نیز فرصتی برای سنجیدن نسبت این مباحث با رسالت دانشگاه، شیوه‌های تدریس و سیاست‌های آموزشی فراهم می‌کنند.

خلاصه کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم

کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم، آموزش دانشگاهی را فرایندی فراتر از انتقال اطلاعات و سنجش محفوظات معرفی می‌کند. دانشجو باید بتواند اعتبار منابع را بسنجد، مسائل را تحلیل کند، در فعالیت‌های مشترک مشارکت داشته باشد و مسئولیت یادگیری خود را بپذیرد. فناوری زمانی در خدمت این هدف قرار می‌گیرد که انتخاب ابزار، طراحی فعالیت و ارزشیابی با یکدیگر هماهنگ باشند. سواد دیجیتال نیز صرفاً مهارت کار با نرم‌افزار نیست؛ شناخت حریم خصوصی، مالکیت فکری و پیامدهای اجتماعی فناوری را در بر می‌گیرد. هوش مصنوعی می‌تواند مسیر یادگیری را شخصی‌سازی کند و بازخورد بدهد، اما استفاده از چنین امکاناتی به ارزیابی انتقادی خروجی‌ها و سیاست‌های روشن نیاز دارد. دغدغه‌ی اصلی نویسندگان، حفظ نقش فعال و مسئولانه‌ی انسان است؛ دانشجو باید نسبت به شیوه‌ی اثرگذاری ابزارهای هوشمند بر تفکر خود آگاه باشد، نه اینکه صرفاً پاسخ آماده دریافت کند.

چرا باید کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رابطه‌ی مهارت‌های دانشجویی با طراحی فعالیت‌های یادگیری را توضیح می‌دهد.
• سواد دیجیتال را فراتر از آموزش نرم‌افزار بررسی می‌کند.
• مسائل عدالت، حریم خصوصی و اخلاق داده را وارد بحث برنامه‌ی درسی می‌کند.
• مفهوم فراشناخت دیجیتال را برای فهم تعامل دانشجو و هوش مصنوعی معرفی می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب یادگیری و فناوری در برنامه درسی آموزش عالی قرن بیست و یکم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• مدرسان دانشگاه که درس‌های ترکیبی طراحی می‌کنند.
• دانشجویان برنامه‌ریزی درسی و فناوری آموزشی.
• پژوهشگران یادگیری برخط و هوش مصنوعی آموزشی.
• مدیران دانشگاهی که دغدغه‌ی عدالت دیجیتال دارند.