کتاب بر ویرانه های خدایان

کتاب بر ویرانه های خدایان (و چند داستان دیگر) نوشته مسعود بربر، مجموعه‌ای از داستان‌ها درباره‌ی ترس، راز و تصمیم‌هایی است که باورهای شخصیت‌ها را به پرسش می‌کشند. داستان نخست، مأموریتی پنهانی در سرزمین ایلام را دنبال می‌کند؛ جایی که وفاداری به آیین‌ها ممکن است با مسئولیت در برابر زندگی مردم ناسازگار شود. داستان پسرک نیز ترس کودکی از پیرزنی ناشناس را در کنار فشار جمع دوستانش قرار می‌دهد. نشر ویدا این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بر ویرانه های خدایان

کتاب بر ویرانه های خدایان مجموعه‌داستانی از مسعود بربر است که در بخش ارائه‌شده‌ی این کتاب، دو داستان با فضاهایی متفاوت از آن دیده می‌شود. داستان هم‌نام مجموعه در فضایی تاریخی و اسطوره‌ای شکل می‌گیرد. شوش، نیایشگاه‌ها، کاخ‌ها و مسیرهای زیرزمینی، مکان‌هایی هستند که شخصیت اصلی در میان آن‌ها حرکت می‌کند. جنگ تنها تهدیدی بیرون از دیوارهای شهر نیست؛ خبر شکست و مرگ پادشاه به خصوصی‌ترین گوشه‌های زندگی او راه یافته است. روایت دوم‌شخص، افکار، هراس‌ها و تردیدهای این شخصیت را از فاصله‌ای نزدیک بازمی‌گوید. تکرار هشدارها و پرسش‌های درونی نیز اضطراب مأموریتی را می‌سازد که قواعدش از پیش تعیین شده‌اند، اما معنایش به‌تدریج محل سؤال می‌شود. توصیف بوها، جنس سنگ‌ها، نقش جانوران و تاریک‌روشنای اتاق‌ها، فضای داستان را ملموس می‌کند. نشانه‌های آیینی در این فضا فقط برای آراستن صحنه نیستند؛ شخصیت باید آن‌ها را بخواند، به خاطر بیاورد و برای یافتن مسیر تفسیر کند. گفت‌وگوهای شاهزادگان نیز اختلاف بر سر مسئولیت شکست و امکان گریز را وارد داستان کرده است.
کتاب بر ویرانه های خدایان در داستان پسرک، مقیاس دیگری برای تجربه‌ی هراس می‌سازد. بهنام در محیطی روستایی، میان کوچه‌های پیچان، دیوارهای فروریخته، چاهی رازآلود و تپه‌ای قدیمی زندگی می‌کند. داستان از زاویه‌ی دیدی نزدیک به ذهن او پیش می‌رود؛ ذهنی که جزئیات کوچک را می‌بیند، اما درباره‌ی خطرهای پیرامونش اطمینانی ندارد. ناپدیدشدن یک هم‌کلاسی، شایعات درباره‌ی پیرزن و تمسخر دوستان، برداشت او از محیط را شکل می‌دهند. نویسنده فاصله‌ی میان آنچه کودک می‌بیند و آنچه از دیده‌هایش نتیجه می‌گیرد، حفظ کرده است. علفی که آسفالت را کنار می‌زند، خاک پای درخت و صدای دری چوبی، همگی در تجربه‌ی او وزن پیدا می‌کنند. پیوند این دو داستان را می‌توان در موقعیت شخصیت‌هایی دید که زیر فشار باورهای پذیرفته‌شده قرار دارند. یکی با رازی آیینی روبه‌روست و دیگری با تصویری ترسناک که دیگران ساخته‌اند. هر دو داستان، مسئله‌ی اعتماد به شنیده‌ها و امکان داوری مستقل را پیش می‌کشند، بی‌آنکه ترس را صرفاً به حضور خطری آشکار محدود کنند.

خلاصه داستان بر ویرانه های خدایان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب بر ویرانه های خدایان در داستان نخست، مردی را دنبال می‌کند که صدایی آشنا پیش از روشن‌شدن هوا بیدارش می‌کند. پادشاه مرده است و او باید پیکرش را از راهی پنهان به آستانه‌ی جهان مردگان برساند. دشمن سرزمین را تهدید می‌کند، اما مأموریت او تابع پیمانی کهن است؛ پیمانی که افشای رازش نفرین به‌دنبال دارد. او در مسیر، با نشانه‌ها و پرسش‌هایی روبه‌رو می‌شود که اطمینانش به معنای وظیفه را متزلزل می‌کنند. داستان پسرک نیز بهنام را درگیر ترس از پیرزنی می‌کند که بچه‌ها درباره‌اش تصوری هراس‌آور دارند. ناپدیدشدن میثم و فشار دوستان، او را به کوچه‌ای می‌کشاند که پیش‌تر جرئت نزدیک‌شدن به آن را نداشته است.

چرا باید کتاب بر ویرانه های خدایان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بر ویرانه های خدایان را می‌توان چنین خلاصه کرد:

• داستان نخست، تعارض میان پاسداری از یک آیین و مسئولیت در برابر جان مردم را به پرسش می‌کشد.
• روایت دوم‌شخص، هراس و تردید مأمور یک سفر پنهانی را از نزدیک نشان می‌دهد.
• داستان پسرک، تأثیر شایعه و تمسخر همسالان بر قضاوت یک کودک را دنبال می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• علاقه‌مندان به داستان‌های تاریخی و اسطوره‌ای که از حضور آیین‌ها و مسیرهای رازآلود لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به تعارض میان باور، فرمان‌برداری و انتخاب شخصی علاقه دارند.
• دوستداران داستان‌های روان‌شناختی درباره‌ی ترس‌های کودکی و فشار گروه همسالان.

بخشی از کتاب بر ویرانه های خدایان

«از پیرزن می‌ترسید؛ بیشتر از کوچه‌های پیچ‌درپیچی که اگر حالا جان سالم به در می‌برد، ساعتی دیگر، باید در تاریکی غروب طی می‌کرد تا به خانه برسد، و از زیر سقف هر خرابه و پشت هر دیوار گلی فروریخته‌ای، یا حتی از پس هر پیچ و فرورفتگی‌اش، ممکن بود کسی بیرون بیاید؛ یا چیزی... که در تاریکی غروب سایه هم نداشت و خودش به سایه می‌مانست.
تنها راه° دویدن بود و دویدن؛ آن‌قدر که وقتی پشت در فلزی خانه می‌رسید، به نفس‌نفس افتاده باشد، و آن‌وقت دیگر لباس خاکی و دعوای بابا هم آغوشی آرامش‌بخش بود نه تهدیدی ترسناک.
حتماً بیشتر از ترس لو رفتن سر کلاس؛ وقتی معلم از سکوی پای تخته پایین می‌آمد و از وسط ردیف‌های نیمکت‌ها می‌گذشت و نزدیک می‌شد و باید به دختر جوان پشت پنجرهٔ روبه‌رویی اشاره می‌کردی برود، طوری که او بفهمد و معلم نفهمد.
شاید بیشتر از آن دو تا اتاق ته حیاط مدرسه که درِ فلزی و زنگ‌زدهٔ یکی‌شان همیشه قفل بود و بینشان شکاف باریکی فاصله انداخته بود و پشتشان می‌رفت به جاهایی که او هرگز ندیده بود.
بیشتر از چاه وسط میدانگاه؟ نمی‌دانست. آن تپهٔ کوتاه وسط میدان که وسطش دهانهٔ چاه بود، چیزی رازآمیز در خود داشت و او هیچ‌گاه جرئت نکرده بود آن سه قدم کوتاه تا بالای تپه را طی کند و از دهانهٔ چاه به اعماق بی‌نهایتش خیره شود؛ اما مگر بچه‌های دیگر جرئت کرده بودند؟»