کتاب بر ویرانه های خدایان

کتاب بر ویرانه های خدایان (و چند داستان دیگر) نوشته مسعود بربر و مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه درباره‌ی ترس، راز و تصمیم‌هایی است که باورهای شخصیت‌ها را به پرسش می‌کشد. داستان نخست مأموریتی پنهانی در سرزمین ایلام را دنبال می‌کند؛ جایی که وفاداری به آیین‌ها ممکن است با مسئولیت در برابر زندگی مردم ناسازگار شود. داستانی دیگر ترس یک کودک از پیرزنی ناشناس را در کنار فشار جمع دوستانش قرار می‌دهد. نشر ویدا این مجموعه داستان را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بر ویرانه های خدایان

کتاب بر ویرانه های خدایان (و چند داستان دیگر) مجموعه داستانی به قلم مسعود بربر است و چهار داستان را در بر گرفته است. داستان نخست با عنوان «بر ویرانه‌های خدایان» در فضایی تاریخی و اسطوره‌ای شکل گرفته است. شوش، نیایشگاه‌ها، کاخ‌ها و مسیرهای زیرزمینیْ مکان‌هایی هستند که شخصیت اصلی در میان آن‌ها رفت‌وآمد می‌کند. روایت دوم‌شخص این داستان افکار، هراس‌ها و تردیدهای شخصیت را از فاصله‌ای نزدیک بازمی‌گوید.

کتاب بر ویرانه های خدایان در داستان «پسرک» از نو به احساس هراس پرداخته است. شخصیت اصلی این داستان، بهنام، در محیطی روستایی و میان کوچه‌های پیچ‌خورده و دیوارهای فروریخته و چاهی رازآلود و تپه‌ای قدیمی زندگی می‌کند. داستان از زاویه‌ی دیدی نزدیک به ذهن او پیش می‌رود؛ ذهنی که جزئیات کوچک را می‌بیند، اما درباره‌ی خطرهای پیرامونش اطمینان ندارد. ناپدیدشدن یک هم‌کلاسیْ شایعات درباره‌ی پیرزن و تمسخر دوستان، برداشت بهنام از محیط را شکل می‌دهند.

دو داستان یادشده مسئله‌ی اعتماد به شنیده‌ها و امکان داوری را مطرح کرده‌اند. عنوان دو داستان دیگر در کتاب بر ویرانه های خدایان، به قلم مسعود بربر، عبارت از «جای خالی» و «بازار روز» است.

خلاصه کتاب بر ویرانه های خدایان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان اول و دوم را فاش می‌کند!

داستان نخست درمورد مردی است که صدایی آشنا پیش از روشن‌شدن هوا او را بیدار می‌کند. پادشاه مرده است و او باید پیکرش را از راهی پنهان به آستانه‌ی جهان مردگان برساند. دشمن سرزمین را تهدید می‌کند، اما مأموریت او تابع پیمانی کهن است؛ پیمانی که افشای رازش نفرین را برای او به دنبال دارد. مرد با نشانه‌ها و پرسش‌هایی روبه‌رو می‌شود که اطمینان او به معنای وظیفه را متزلزل می‌کند.

داستان دوم درمورد بهنام و ترس او از پیرزنی است که بچه‌ها درباره‌اش تصوری هراس‌آور دارند. ناپدیدشدن میثم و فشار دوستان، به نام را به کوچه‌ای می‌کشاند که پیش‌تر جرئت نزدیک‌شدن به آن را نداشته است.

چرا باید کتاب بر ویرانه های خدایان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بر ویرانه های خدایان را می‌توان چنین خلاصه کرد:

• داستان نخست کتاب حاضر تعارض میان پاسداری از یک آیین و مسئولیت در برابر جان مردم را به پرسش می‌کشد.
• زاویه‌دید دوم‌شخص در داستان نخست، هراس و تردید مأمور یک سفر پنهانی را از نزدیک نشان می‌دهد.
• داستان دوم تأثیر شایعه و تمسخر همسالان بر قضاوت یک کودک را دنبال می‌کند.

خواندن کتاب بر ویرانه های خدایان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب حاضر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه با مایه‌های تاریخی و اسطوره‌ای.
• خوانندگانی که به دنبال‌کردن درون‌مایه‌ی تعارض (میان باور، فرمان‌برداری و انتخاب شخصی) در ادبیات داستانی علاقه دارند.
• دوستداران داستان‌های روان‌شناختی درباره‌ی ترس‌های کودکی و فشار گروه همسالان.

درباره مسعود بربر

مسعود بربر [بخوانید بُربُر] که زاده‌ی سال ۱۳۶۱ در تهران است، در عرصه‌های داستان‌نویسی، پژوهش ادبی، خبرنگاری، روزنامه‌نگاری، عکاسی و گردشگری فعالیت کرده است. آثار و نگاشته‌های او به حوزه‌های داستان‌نویسی، روایت‌شناسی، ادبیات کهن، نسخه‌های خطی، میراث فرهنگی، محیط‌زیست، جاذبه‌های طبیعی و تاریخی، تصویرسازی واژگانی، آزاداندیشی و اسطوره‌های ایرانی و غیرایرانی ارتباط داشته است.

مسعود بربر تدریس در کارگاه‌های داستان‌نویسی و اجرای جلسات داستان‌خوانی را نیز بر عهده داشته است. از کتاب‌های منتشرشده به قلم این داستان‌نویس، منتقد و مدرس داستان‌نویسی می‌توان اشاره کرد به «مرزهایی که از آن گذشتی»، «خنده‌های هراس و تنهایی»، «حالا دوباره دماوند»، «اینجا خانه‌ی من است» و مجموعه داستان «بر ویرانه های خدایان».

بخشی از کتاب بر ویرانه های خدایان

«بیست و پنج سال از گم شدن میثم گذشته و حالا، ناگهان با اطمینان می‌دانم چه کسی او را کشته است. بدون هیچ مدرک و سند تازه‌ای، انگار بعد از این‌همه سال قطعات پازل خیلی اتفاقی همدیگر را وسط شلوغی میدانگاه پیدا کرده و هرکدام سرجای خودشان نشسته‌اند. سارا صبح پنجره را باز گذاشته و رفته است و بوی خوشی توی هوا می‌آید؛ انگار جلوجلو بهار شده باشد. آدم توی تختخوابش خیال می‌کند وسط یک روز اردیبهشتی توی یکی از کلاس‌های همان ساختمان قدیمی مدرسه بیدار شده و نور ملایم خورشید از میان در و پنجره‌های چوبی قدبلند کلاس افتاده روی تخته‌سیاه سبزرنگ و نسیم آرام‌آرام دفترهای خالی روی میزها را ورق می‌زند، اما چیزی در دل آدم می‌گوید هوا ابری است، ابری می‌شود؛ درست مثل روزی که میثم یک‌دفعه غیب شد. آمدنش به کلاس را همه دیده بودیم، بعد وسط‌های کلاس فهمیدیم که نیست. آقای ترمذی مثل همیشه درِ کلاس را بسته بود و رضا ملکی که آن روز جای من کنار میثم نشسته بود، متوجه هیچ‌چیز نشده بود.»