کتاب یک بوسه در شانزلیزه

کتاب یک بوسه در شانزلیزه نوشته مهناز سید جواد جواهری، داستان سهراب، زندانی محکوم به اعدام است که نوشتن برایش هنوز معنایی دارد. انتشارات صبای الوند این کتاب را منتشر کرده است. سهراب در بندی کوچک، کنار مردانی زندگی می‌کند که هریک گذشته‌ای پرحادثه دارند. او میان دشمنی یک هم‌بندی، همراهی دوستانش و اضطراب اجرای حکم، پیشنهاد اجرای نمایشی از رستم و سهراب را مطرح می‌کند. خاطره‌ی عکسی در پاریس نیز فاصله‌ی زندگی گذشته و اکنون او را پیش چشم می‌آورد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب یک بوسه در شانزلیزه

کتاب یک بوسه در شانزلیزه نوشته مهناز سید جواد جواهری، داستانی اجتماعی با محوریت زندگی در زندان است. نویسنده فضای بسته‌ی بندی را تصویر کرده است که زندانیان به آن نام برزخی‌ها داده‌اند. پنجره‌ی کوچک، گرمای اتاق، تخت‌های محدود و انتظار اجرای حکم، حال‌وهوای داستان را شکل می‌دهند. سهراب، شخصیت محوری، به نوشتن علاقه دارد و همین ویژگی جایگاه متفاوتی میان هم‌بندی‌هایش پیدا کرده است. راوی سوم‌شخص، رفتار و احساس شخصیت‌ها را شرح می‌دهد و گفت‌وگوهای محاوره‌ای، بخش چشمگیری از آشنایی با آنان را بر عهده دارند. اژدر مسئول نظم اتاق و تقسیم غذاست. بهرام به سهراب نزدیک است و بیژن دشمنی دیرینه‌ای با او دارد. میکائیل نیز گذشته‌ای همراه با خشونت و پشیمانی را با خود حمل می‌کند. روابط این مردان تنها بر پایه‌ی هم‌سرنوشتی نیست؛ رفاقت، بدگمانی، تحقیر و نیاز به همدلی در برخوردهایشان کنار هم قرار می‌گیرند. جزئیاتی مانند ارزش مبادله‌ای سیگار و تقسیم خوراک، مناسبات روزمره‌ی این جمع را ملموس می‌کنند.
کتاب یک بوسه در شانزلیزه، زندگی شخصیت‌ها را به چهاردیواری بند محدود نمی‌کند. خاطراتی که در جمع گفته می‌شوند، مسیر روایت را به خانه‌های اجاره‌ای، بازار، کارگاه و گاراژ می‌کشانند. فقر، ترک تحصیل، کار در کودکی، بیماری اعضای خانواده و تجربه‌ی آزار در این سرگذشت‌ها حضور دارند. شخصیت‌ها هنگام بازگفتن گذشته، از نیازها، انتخاب‌ها و خطاهای خود سخن می‌گویند. شرح آسیب‌های اجتماعی در کنار پیامدهای رفتار خشونت‌آمیز قرار گرفته است؛ ازاین‌رو شنیدن رنج یک شخصیت، حضور قربانیان رفتار او را از داستان حذف نمی‌کند. نویسنده در کنار تنش‌های بند، لحظه‌هایی از شوخی، آوازخوانی و برگزاری جشن تولد را نیز آورده است. این لحظه‌ها تضاد میان زندگی روزمره و سایه‌ی مرگ را برجسته می‌کنند. پیشنهاد اجرای نمایش، جای دیگری برای فعالیت جمعی و شنیده‌شدن صدای زندانیان باز می‌کند. نام رستم و سهراب نیز در کنار نام شخصیت اصلی قرار می‌گیرد و به حضور ادبیات در زندگی او معنا می‌دهد. تجربه‌ی خواندن این کتاب، همراهی با جمعی است که هم از گذشته‌ی خود می‌گویند و هم ناچارند زیر فشار آینده‌ای نامطمئن، زندگی مشترکشان را ادامه دهند.

خلاصه داستان یک بوسه در شانزلیزه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سهراب را در بعدازظهری گرم به بند برزخی‌ها منتقل می‌کنند؛ جایی که چند زندانی در انتظار اجرای حکم هستند. او در همان آغاز، دوباره با بیژن روبه‌رو می‌شود و خصومت قدیمی آن‌ها به درگیری می‌انجامد. اژدر و بهرام می‌کوشند اوضاع را آرام کنند، اما هم‌اتاقی‌شدن این دو، آسودگی را از جمع می‌گیرد. سهراب که نوشتن مهم‌ترین دل‌مشغولی اوست، هنگام بازدید مسئولان درخواست می‌کند نمایشنامه‌اش درباره‌ی رستم و سهراب را همراه زندانیان اجرا کند. صحبت از عکسی قدیمی در پاریس و جشن تولدی کوچک، برای مدتی فضای بند را تغییر می‌دهد. هم‌بندی‌ها نیز به‌تدریج سرگذشت خود را تعریف می‌کنند. خاطرات آنان از تنگدستی، کار، فقدان و خشونت، گذشته‌هایی را آشکار می‌کند که پشت چهره‌ی امروزشان پنهان مانده است.

چرا باید کتاب یک بوسه در شانزلیزه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب یک بوسه در شانزلیزه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• جزئیات زندگی در بند، تأثیر انتظار اجرای حکم بر روابط زندانیان را نشان می‌دهد.
• سرگذشت شخصیت‌ها، زمینه‌ی اندیشیدن به نسبت محرومیت، انتخاب و مسئولیت را فراهم می‌کند.
• حضور نمایشنامه‌ی رستم و سهراب، موضوع نوشتن و فعالیت هنری در زندان را وارد داستان می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب یک بوسه در شانزلیزه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های اجتماعی با فضای زندان.
• خوانندگان علاقه‌مند به سرگذشت شخصیت‌های گرفتار فقر و خشونت.
• کسانی که به مضمون انتظار مرگ، پشیمانی و روابط میان زندانیان علاقه دارند.