کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند

کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند نوشته خدیجه بیداروند حیدری، داستان زنی است که برای دیدار دخترش سفر می‌کند اما قرنطینه او را دوباره با تنهایی و خاطراتش روبه‌رو می‌کند. سمر در خانه‌ای اجاره‌ای، میان امید به ترمیم رابطه‌هایش و یاد زندگی‌ای گرفتار است که بسیاری از تصمیم‌هایش را دیگران گرفته‌اند. روایت از فاصله‌ی میان مادر و دختر آغاز می‌شود و به پرسش‌هایی درباره‌ی اختیار، ازدواج و نیاز به محبت می‌رسد؛ پرسش‌هایی که برای سمر از زندگی روزمره جدا نیستند. انتشارات آنان این رمان را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند

کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند اثر خدیجه بیداروند حیدری، داستانی اجتماعی با تمرکز بر تجربه‌های زنی به نام سمر است. نویسنده ماجرا را از زبان خود سمر بازگو کرده است؛ زنی که رفتار دیگران را زیر نظر می‌گیرد، در ذهنش پاسخ می‌دهد و اغلب حرف اصلی‌اش را به زبان نمی‌آورد. این فاصله میان فکر و گفتار، بخش مهمی از شخصیت او را نشان می‌دهد. سمر از سکوت و فرمانبرداری خسته است اما هنگام بیان خواسته‌هایش همچنان نگران واکنش دیگران می‌ماند.

فضای قرنطینه این وضعیت را پررنگ‌تر می‌کند: سفر برای دیدار عزیزان، به اقامت در خانه‌ای جداگانه تبدیل می‌شود و نزدیکی جغرافیایی نمی‌تواند فاصله‌ی عاطفی را از میان بردارد. روایت میان اتفاق‌های روزمره و یادآوری گذشته حرکت می‌کند. صدای سگ، منظره‌ی همسایه‌ها یا تصویری در تلویزیون کافی است تا ذهن سمر از خانه‌ی موقت خود به کودکی، نوجوانی و زندگی مشترکش برگردد. جزئیاتی مانند آماده‌کردن قهوه، نگاه‌کردن از پنجره و انتظار برای دریافت پیام، تنهایی او را ملموس می‌کنند.

کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند، گذشته‌ی شخصیت اصلی را جدا از محیط اجتماعی و خانوادگی او نشان نمی‌دهد. خاطرات آبادان، فاجعه‌ی سینما رکس، جنگ و آوارگی در کنار مناسبات خویشاوندی قرار گرفته‌اند و زمینه‌ی محدودشدن انتخاب‌های سمر را روشن می‌کنند. موضوع ازدواج نیز فقط به رابطه‌ی دو نفر محدود نیست؛ نگرانی مالی، جایگاه خانواده، مسئله‌ی فرزندآوری و خواست بزرگ‌ترها در تصمیم‌ها دخالت دارند.

رابطه‌ی سمر با دخترانش، نورا و صفورا، سوی دیگر این مسئله است. او می‌خواهد شرایط دشوار گذشته‌اش فهمیده شود اما خودش نیز در فهمیدن فاصله‌گیری و دلخوری دخترانش با دشواری روبه‌روست. خدیجه بیداروند حیدری داوری‌ها را از دریچه‌ی ذهن سمر منتقل می‌کند؛ بنابراین رنج او در کنار پیش‌داوری‌ها، توقع‌ها و تناقض‌هایش دیده می‌شود. شوخی‌های گذرا و گلایه‌های درونی، حال‌وهوای روایت را از اندوه یکدست دور نگه می‌دارند. حضور همسایه‌ای کم‌حرف نیز موضوع نیاز به هم‌صحبتی و امکان اعتمادکردن را پیش می‌کشد، بی‌آنکه ترس سمر از قضاوت‌شدن به‌آسانی کنار برود.

خلاصه داستان خاطره ها مثل رنگ پوستند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

سمر پس از سفری طولانی به دیدار دخترش نورا می‌رسد. او منتظر آغوش و همراهی دخترش است اما محدودیت‌های کرونا اجازه‌ی چنین دیداری را نمی‌دهد. نورا خانه‌ای کوچک در باغی برای قرنطینه‌ی ۱۴روزه‌ی مادر اجاره کرده است. سمر در این خانه، میان خبرهای بیماری، پیام‌های کوتاه دخترش و سکوت اطراف روزگار می‌گذراند. او امیدوار بوده سفرش فرصتی برای بهترشدن رابطه با دخترانش باشد اما تنهایی، خاطراتی را پیش می‌کشد که هنوز برایش دردناک‌اند. یاد کودکی در جنوب، فقدان‌های خانوادگی و فشار برای ازدواج، پی‌درپی به ذهنش بازمی‌گردد. سمر همزمان به همسایه‌ی منزوی باغ توجه نشان می‌دهد و در خیال خود او را نیچه می‌نامد. کنجکاوی درباره‌ی این مرد، در کنار میل به یافتن هم‌صحبتی که قضاوتش نکند، او را میان احتیاط و اشتیاق نگه می‌دارد.

چرا باید کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تک‌گویی‌های سمر، فاصله‌ی میان خواسته‌های پنهان و رفتار بیرونی او را نشان می‌دهند.
• روایت، تأثیر فقدان و آوارگی را در تصمیم‌های شخصی دنبال می‌کند.
• اختلاف مادر و دخترها، فرصتی برای اندیشیدن به تفاوت تجربه‌ی نسل‌ها فراهم می‌کند.
• جزئیات اقامت در قرنطینه، پیوند تنهایی و بازگشت خاطرات را ملموس می‌کنند.

خواندن کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب خاطره ها مثل رنگ پوستند به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های اجتماعی درباره‌ی زندگی زنان و محدودیت‌های انتخاب.
• خوانندگانی که به رابطه‌ی مادر و دختر و اختلاف نسل‌ها توجه دارند.
• دوستداران روایت‌های اول‌شخص با تمرکز بر خاطرات، تنهایی و گفت‌وگوهای درونی شخصیت.