کتاب رقص پلاستیک ها

کتاب رقص پلاستیک‌ ها، نوشته مسعود نوروزی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که نشر سنجاق آن را منتشر کرده است. در داستان‌های این اثر، آدم‌ها، اشیا و حتی بدن‌ها از شکل معمول خود فاصله می‌گیرند و بهانه‌ای برای فکرکردن به ترس، تنهایی، تحقیر، میل به رهایی و نیاز به دیده‌شدن می‌شوند. از کودکی که جهان را با سؤال‌هایی ساده و تکان‌دهنده می‌سنجد تا پلاستیکی که می‌خواهد از سرنوشت دورریخته‌شدن فرار کند، هر داستان از زاویه‌ای متفاوت به این دغدغه‌ها می‌پردازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رقص پلاستیک‌ ها اثر مسعود نوروزی

کتاب رقص پلاستیک‌ ها، نوشته‌ی مسعود نوروزی، مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که هرکدام فضای مستقلی دارند، اما در لایه‌های زیرین به یکدیگر نزدیک می‌شوند. در این داستان‌ها با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که اغلب در موقعیت فشار، طردشدگی، ترس یا بی‌پناهی قرار دارند و جهان را از زاویه‌ای می‌بینند که با نگاه معمول فاصله دارد. راوی گاه کودکی است که هنوز در حال کشف سازوکار بدن، محبت، خشونت و قدرت است و گاه مردی است که در آستانه‌ی فروپاشی روانی یا جسمی قرار دارد. مسعود نوروزی در این مجموعه‌داستان از تصویرهایی نامعمول استفاده می‌کند؛ تصویرهایی که از زندگی روزمره بیرون می‌آیند و ناگهان آن را غریب، تلخ یا حتی هولناک می‌کنند.

کتاب رقص پلاستیک‌ ها میان فضاهای متفاوت حرکت می‌کند. بعضی داستان‌ها رنگ‌وبوی اجتماعی پررنگ‌تری دارند و به تحقیر، فقر، زورگویی، کار فرساینده یا تنهایی در شهر می‌پردازند. بعضی دیگر به خیال، دگرگونی بدن، جان‌گرفتن اشیا یا جابه‌جایی مرز واقعیت و وهم نزدیک می‌شوند. در یکی از داستان‌های شاخص، یک پلاستیک دورریخته‌شده به شخصیتی جست‌وجوگر تبدیل می‌شود و میل به آزادی را تجربه می‌کند. در داستانی دیگر، انسانی که از تکرار و انزوا خسته شده است، با تغییری عجیب در بدنش روبه‌رو می‌شود. این تنوع روایی باعث می‌شود این مجموعه‌داستان از کنار هم قراردادن چند ماجرای جداگانه فراتر برود و به فضایی برای رویارویی با تجربه‌های مختلف انسانی تبدیل شود؛ تجربه‌هایی که در آن‌ها ترس و امید، خفت و مقاومت و شکست و میل به ادامه‌دادن در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. آنچه داستان‌های کتاب را به هم پیوند می‌دهد توجه مداوم به آدم‌های حاشیه‌نشین، صداهای سرکوب‌شده و لحظه‌هایی است که در آن‌ها یک موجود، هرچند زخمی و فرسوده، هنوز در جست‌وجوی راهی برای رهایی است.

خلاصه داستان رقص پلاستیک‌ ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان‌ها را فاش می‌کند!

در کتاب رقص پلاستیک‌ ها، با چند داستان روبه‌رو هستیم که هرکدام شخصیت یا موقعیتی خاص را دنبال می‌کنند. در یکی از داستان‌ها، کودکی با ذهنی پرسشگر، میان مدرسه، خانه و تجربه‌ی تحقیر، جهان اطرافش را با منطق خودش می‌فهمد و آرزوهایی عجیب اما انسانی در سر می‌پروراند. در داستانی دیگر، پلاستیکی به نام آرورا از سطل زباله بیرون می‌افتد و سفرش برای رهایی آغاز می‌شود. در جایی دیگر، مردی که از تکرار زندگی روزمره خسته شده است، بدنش به شیشه تبدیل می‌شود و کم‌کم در انزوای خود فرو می‌رود. در مجموع، داستان‌ها درباره‌ی میل به فرار از وضع موجود، نیاز به پذیرفته‌شدن و تلاش برای حفظ کرامت در جهانی خشن و بی‌اعتنا هستند.

چرا باید کتاب رقص پلاستیک‌ ها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رقص پلاستیک‌ ها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان‌ها از زاویه‌های دید متفاوت نوشته شده‌اند و هرکدام شکل متفاوتی از ترس، تنهایی و مقاومت را به تصویر می‌کشند.
• این مجموعه‌داستان تجربه‌ی آدم‌های آسیب‌دیده و به‌حاشیه‌رانده‌شده را موقعیت‌هایی ملموس و گاه غریب روایت می‌کند.
• بعضی داستان‌ها با جان‌بخشیدن به اشیا یا دگرگون‌کردن بدن، امکان فکرکردن به آزادی، ارزشمندی و اسارت را از زاویه‌ای غیرمنتظره فراهم می‌کنند.
• هرکدام از داستان‌ها پرسشی اخلاقی یا احساسی در ذهن خواننده باقی می‌گذارند.
• این مجموعه‌داستان برای کسانی که به داستان‌های کوتاه با فضای تلخ و خیال‌انگیز و شخصیت‌های درگیر بحران علاقه دارند، خواندنی است.

خواندن کتاب رقص پلاستیک ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب رقص پلاستیک‌ ها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان کوتاه که از روایت‌های متنوع و فضاهای متفاوت لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به مضمون‌هایی مانند تنهایی، تحقیر، رهایی و میل به دیده‌شدن علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند در داستان‌ها با موقعیت‌های مرزی و تصویرهای نامعمول روبه‌رو شوند.
• مخاطبانی که داستان‌های شخصیت‌محور با حال‌وهوای تلخ و تأمل‌برانگیز را دنبال می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند مجموعه‌ای بخوانند که میان واقعیت روزمره و خیال رفت‌وآمد می‌کند.

بخشی از کتاب رقص پلاستیک ها

«آب دماغم را بالا می‌کشم. نمی‌دانم لرزش دستانم به خاطر تن صدای مدیر است یا سرما. کف دستم را «ها» می‌کنم و سریع برمی‌گردانمش کنار درز شلوارم. مدیر نزدیک‌تر می‌شود، آب دهانم را قورت می‌دهم. به این فکر می‌کنم دکمه لرزش بدنم کجا قرار دارد؟ دوست دارم پیدایش کنم و سیمش را بچینم.

آب‌های توی مثانه‌ام هجوم می‌آورند. خودم را فشار می‌دهم و لب پایینی‌ام را گاز می‌گیرم. فکر می‌کنم چطور توانستم سد راه این آب بشوم؟ به احتمال زیاد با فشار دادن خودم، سدها فعال می‌شوند. مدیر گوشم را می‌پیچاند. در حد قطره‌ای می‌ریزد و مانع می‌شوم. لابد سد کمی شکسته.»