کتاب الاهی

کتاب الاهی نوشته سمیرا اکبری و رمانی خیال‌انگیز و نمادین درمورد دختری به نام نور است که میان رؤیا، ترس، ایمان و جست‌وجوی معنای زندگی حرکت می‌کند. داستان از کوهستان، اسب‌های وحشی، خواب‌های تکرارشونده و جهانی پنهان آغاز می‌شود و به‌تدریج به پرسش‌هایی درباره‌ی سرنوشت، امید و شناخت خود می‌انجامد. رمان ایرانی حاضر را نشر سنجاق به‌صورت الکترونیکی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب الاهی

کتاب الاهی، نوشته‌ی سمیرا اکبری، رمانی ایرانی است که در فضایی افسانه‌گون و سرشار از نشانه‌ها شکل گرفته است؛ فضایی که در آن طبیعت، خواب، دعا، ترس و اشتیاق به آینده در هم آمیخته‌اند. شخصیت اصلی نور نام دارد. او دختری است که در روستایی کوهستانی زندگی می‌کند و ذهنش پر از آرزوهایی است که با زندگی روزمره‌اش فاصله دارد. نور به اسب‌های وحشی، طلوع آفتاب، آیات قرآن و نشانه‌های جهان اطرافش دل بسته است، اما هم‌زمان با تردید، ناتوانی و دل‌آشوبی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

رمان الاهی فقط قصه‌ی زندگی نور در روستا نیست. این کتاب به جهانی دیگر نیز می‌رود؛ جهانی نادیدنی با موجودی سرگردان که در دالان‌ها، سیلاب‌ها، لرزش‌ها و حفره‌های ناشناخته پیش می‌رود. خط داستانیِ دوم حال‌وهوایی رازآلود به رمان داده و پیوندی میان جهان بیرونی و جهان درونی شخصیت‌ها برقرار کرده است. سمیرا اکبری از رفت‌وآمد میان این دو فضا برای طرح پرسش‌هایی مهم استفاده کرده است: ترس از کجا می‌آید؟ امید چگونه زنده می‌ماند؟ آیا رؤیا فقط پناهگاه است یا می‌تواند راهی به‌سوی دگرگونی باز کند؟

رنگ‌ها، صداها، فصل‌ها، اشیا و عناصر طبیعی کتاب الاهی بخشی از معنای داستان را می‌سازند. اسب، شانه‌ی طلایی، تسبیح سبز، چوب‌دستی، برف، شکوفه و نور هرکدام جایگاهی فراتر از جزئیات ساده پیدا کرده‌اند. همچنین رابطه‌ی نور با پدر و مادرش و کشمکش او میان خواستن و ترسیدن، به رمان حاضر بعدی عاطفی بخشیده است.

خلاصه داستان الاهی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

نور، دختری روستایی و رؤیابین، در دل کوهستان با خانواده‌اش زندگی می‌کند و میان کار روزانه، دلبستگی به اسب‌های وحشی و آرزوهایی که دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند، روزگار می‌گذراند. حادثه‌ای ساده، ترس‌های پنهان او را آشکارتر می‌کند و بعد از آن، نشانه‌هایی عجیب یکی‌یکی وارد زندگی‌اش می‌شوند: هدیه‌ای مرموز از اسبی ناشناس، بیماری، خواب‌های تکرارشونده و کششی مداوم به‌سوی تعبیر آنچه می‌بیند. هم‌زمان، در جهانی دیگر موجودی سرگردان در میان لرزش‌ها و سیلاب‌ها راهی برای بازگشت به خانه می‌جوید. کتاب الاهی این دو مسیر را کنار هم پیش می‌برد تا از پیوند ترس، رؤیا، ایمان و کشف راهی تازه سخن بگوید.

چرا باید کتاب الاهی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب الاهی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان خیال‌انگیز و نمادین حاضر زندگی روزمره‌ی یک دختر روستایی را روایت می‌کند.
• این کتاب از خلال تجربه‌های دختری روستایی به ترس، تردید و جرئتِ پیداکردن مسیر شخصی پرداخته است.
• رابطه‌ی رؤیا و بیداری در این رمان، پرسش‌هایی را درباره‌ی سرنوشت، نشانه‌ها و انتخاب مطرح کرده است.

خواندن کتاب الاهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب الاهی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان در ژانر خیال‌انگیز و نمادین.
• خوانندگانی که به دنبال‌کردن مفاهیمی مانند ترس، امید و جست‌وجوی معنا در ادبیات داستانی علاقه دارند.
• کسانی که از رمان با تمرکز بر دگرگونی درونی شخصیت اصلی لذت می‌برند.
• مخاطبانی که دوست دارند پیوند خواب، نشانه و زندگی روزمره را در یک رمان ایرانی دنبال کنند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که عناصر معنوی و افسانه‌ای را در کنار هم قرار داده است.

بخشی از کتاب الاهی

«زمان، سوار بر اسب تیزرویَش، شتابان می‌تاخت و نور بدون حس زنده‌بودن روزگار می‌گذراند. روزهای پاییز و زمستان را به جنگیدن با خودش سپری کرد؛ بدون دیدن زیبایی‌های خلقت که همیشه برایش الهام‌بخش بودند. ناخودآگاه دست به قلم می‌برد و دل‌نوشته‌هایی روی کاغذ می‌نوشت. هرچه به آخر زمستان نزدیک‌تر می‌شد، درمی‌یافت که با تاریکی‌باف شانه‌اش خو گرفته است. کتابش را که می‌گشود، جنگ افکار و احساساتش، امیدها و ناامیدی‌هایش آغاز می‌شدند. اطرافش سربازهایی از تاریکی‌باف می‌آمدند که با زمزمه کردن کلماتی نا‌مفهوم، نیرو می‌گرفتند و دندان‌های دراز و تیز خود را به گردن کودکانی نورانی که چشمانی سبز و موهای زال داشتند، فرو می‌بردند. دستان پسرک‌های سر تا پا سبزپوش، طلایی بودند که با زمزمه‌هایی می‌درخشیدند و با تابیدن به سیاهی‌های مو زال در حلقه‌ای از نور زندانی‌شان می‌کردند. سیاهی‌ها با تعداد بیشتر و زمزمه‌های قوی‌تر همیشه پیروز می‌شدند. نور در آن هیاهو به کتابش زل می‌زد و مانند پیرزنی بی‌رمق کولهٔ سنگینش را روی زمین می‌کشید و پیش می‌رفت. روبه‌روی کتابش نشسته بود که صدای صحبت پدر و مادرش را شنید. پدرش می‌گفت: "سکه‌هایی که جمع کردیم برای خرید زمین، هنوز کافی نیس و باید صبر کنیم تا بتونیم سال دیگه زمینی بخریم."»