کتاب اتحادیه سارقان

کتاب اتحادیه سارقان (کشف تصادفی قاره استرالیا) نوشته توماس کنیلی، ماجرای شکل‌گیری یک جامعه‌ی تبعیدی را از دل ازدحام زندان‌های بریتانیا دنبال می‌کند. مسافران یازده کشتی، مهاجرانی نبودند که مقصدشان را آزادانه انتخاب کرده باشند؛ محکومان و نگهبانانشان به سرزمینی فرستاده می‌شدند که قرار بود پاسخ مسئله‌ای کیفری باشد. سمیه ناصح این کتاب را ترجمه کرده است و انتشارات جمهوری این کتاب را منتشر کرده است. روایت، فاصله‌ی میان جرم‌های کوچک و مجازات‌های سنگین را در کنار تصمیم‌های سیاسی و تجربه‌ی انسان‌های گرفتار در تبعید قرار می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اتحادیه سارقان

کتاب اتحادیه سارقان نوشته توماس کنیلی، تاریخ انتقال محکومان بریتانیایی به استرالیا را از پیوند میان سیاست کیفری، منافع اقتصادی و زندگی مردمان طردشده بررسی می‌کند. نویسنده به سفرنامه‌ها، خاطرات افسران و نوشته‌های تبعیدیان تکیه کرده است تا تصمیم‌های حکومتی را کنار تجربه‌های انسانی قرار دهد. موضوع فقط عبور کشتی‌ها از اقیانوس نیست؛ مسئله این است که چگونه یک حکومت، دورکردن زندانیان را پاسخی برای ازدحام زندان‌ها و نگرانی‌های اجتماعی می‌بیند. فقر، بی‌خانمانی، مالکیت و نابرابری در اجرای قانون، زمینه‌ی حرکت این ناوگان را می‌سازند. کنیلی میان توصیف دریا، توضیح قوانین و بازخوانی پرونده‌های قضایی جابه‌جا می‌شود. تصویر زندانیان نیز یکدست نیست؛ زنان، کودکان، مجرمان باسابقه و افرادی که بر سر اتهامشان تردید وجود دارد، همگی زیر عنوان محکوم جمع شده‌اند. این تنوع نشان می‌دهد که یک برچسب حقوقی چگونه تفاوت‌های زندگی آدم‌ها را پنهان می‌کند. نقل‌قول‌های اسناد، تفاوت نگاه مقام‌ها و مسافران اجباری را آشکار می‌کنند؛ تفاوتی که گاهی در ارزیابی یک حکم یا حتی معنای اصلاح و مجازات دیده می‌شود.
کتاب اتحادیه سارقان در قالب کتاب‌ها و فصل‌های شماره‌دار پیش می‌رود. کتاب اول از وضعیت ناوگان و پیشینه‌ی تبعید آغاز می‌شود و سپس پرونده‌های محکومان، زندگی آرتور فیلیپ و تدارک سفر را دنبال می‌کند. شخصیت فیلیپ، فرمانده‌ی مأموریت، محل برخورد چند دیدگاه است: او سلامت محکومان را مهم می‌داند و برده‌دانستن آنان را نمی‌پذیرد اما همچنان میان جایگاهشان و انسان‌های آزاد فاصله می‌گذارد. این تناقض، تنش میان مراقبت و سلطه را در اداره‌ی یک مستعمره‌ی کیفری نشان می‌دهد. مسئله‌ی بومیان نیز از خلال ادعاهای مقام‌های بریتانیایی درباره‌ی زمین و امکان تصاحب سرزمین مطرح می‌شود. متن، استرالیا را صرفاً مقصدی خالی برای حل مشکلات بریتانیا معرفی نمی‌کند؛ حضور ساکنان اصلی، معنای دیگری به تصمیم استعمارگران می‌دهد. تجربه‌ی مطالعه‌ی این روایت تاریخی از کنار هم قراردادن جزئیات شکل می‌گیرد: یک گزارش اداری، وضعیت یک زندان یا تصمیمی درباره‌ی جیره‌ی غذایی، هریک بخشی از سازوکار بزرگ‌تری را روشن می‌کنند. پرسش اصلی، نسبت میان ساختن یک جامعه و رنج کسانی است که اختیار رفتن نداشته‌اند.

خلاصه کتاب اتحادیه سارقان

دولت بریتانیا برای زندان‌های شلوغ و ناوزندان‌های پرمسئله به‌دنبال مقصدی دوردست می‌گردد. مسیرهای پیشین انتقال محکومان دیگر پاسخ‌گو نیستند و پیشنهادهای مختلف، از سواحل آفریقا تا نیوساوث‌ولز، بررسی می‌شوند. انتخاب مقصد، بیش از آنکه حاصل برنامه‌ای برای زندگی مهاجران باشد، از نیاز به بیرون‌راندن محکومان سرچشمه می‌گیرد. آرتور فیلیپ مسئولیت هدایت ناوگان و اداره‌ی جامعه‌ی تبعیدی را می‌پذیرد. هم‌زمان، پرونده‌های افرادی مانند سارا بلامی و جان هادسون نشان می‌دهند که فقر، کودکی بی‌پناه و دادرسی‌های کوتاه چگونه به مجازات تبعید می‌انجامند. کتاب اتحادیه سارقان پیوند میان تصمیم‌های اداری و سرنوشت انسان‌ها را دنبال می‌کند. تدارک کشتی‌ها، تأمین خوراک، پیشگیری از بیماری و تعیین جایگاه محکومان، تبعید را از یک حکم روی کاغذ به تجربه‌ای جسمانی و اجتماعی تبدیل می‌کنند. دغدغه‌ی محوری، هزینه‌ی انسانی سیاستی است که مسئله‌ی داخلی یک حکومت را به سرزمینی دیگر منتقل می‌کند.

چرا باید کتاب اتحادیه سارقان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب اتحادیه سارقان را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• پرونده‌های قضایی، فاصله‌ی میان ارزش اموال سرقت‌شده و شدت مجازات را نشان می‌دهند.
• گزارش‌های زندان، نقش پول و امتیاز را در شرایط حبس روشن می‌کنند.
• جزئیات تدارک ناوگان، دشواری اداره‌ی سفر جمعی محکومان را توضیح می‌دهند.
• اظهارات مقام‌ها درباره‌ی بومیان، زمینه‌ی فکری تصاحب زمین را آشکار می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب اتحادیه سارقان به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به تاریخ استرالیا و شکل‌گیری مستعمره‌های کیفری.
• خوانندگان پیگیر تاریخ زندان، دادرسی و مجازات.
• علاقه‌مندان به روایت‌های تاریخی متکی بر خاطرات و سفرنامه‌ها.
• مخاطبانی که نسبت میان فقر، جرم و قدرت سیاسی برایشان پرسش است.

بخشی از کتاب اتحادیه سارقان

«واقعیت حیرت‌آور این بود که آن یازده کشتی زندانیان و نگهبانان زندانیان را حمل می‌کرد. آن‌ها خواروخفیف‌شده‌های نظام کیفری غلوآمیز بریتانیا و پاسبانان گمنامی بودند که برای تنبیه، تنزل‌درجه شده بودند. هرگونه مفهوم تجارت و علم در این کشتی‌ها در درجهٔ دوم اهداف کیفری مقررشده، قرار داشت. تعداد کمی از این افراد دارای ظرفیت‌های تجاری بودند، هرچند که تعدادی از این آقایان دانشمندان نیمه‌وقت شناخته می‌شدند. سرنوشت آن‌ها این بود که نه در خانه‌ای برگزیده یا حتی خانه‌ای که خود انتخاب کرده باشند، بلکه در مکانی که به آن‌ها از طرف متصدیان به‌طور خاص به‌منظور دوربودن در نظر گرفته شده بود، ساکن شوند. وظیفهٔ اصلی همه آن‌ها، اعم از زندانیان و محافظان، این بود که خود را در این آزمایش کیفریِ منحصربه‌فرد محک بزنند.
کشتی‌های تجاری این ناوگان پس از پیاده‌کردن محکومین در بازگشت به بریتانیا محموله‌های پنبه و چای را از چین و هند بار می‌کردند اما ازآنجایی‌که محمولهٔ ارسالی این کشتی‌ها (زندانیان و محافظان) دون‌پایه بودند، برخی در بریتانیا انتظار نداشتند دوباره خبری از آن‌ها بشنوند. اعتقاد بر این بود که آن‌ها در ساحلی که حبس شده بودند «قلمروی آدم‌خواری» راه می‌اندازند و خواهی‌نخواهی یکدیگر را خواهند بلعید.»