کتاب تنهایی

«تنهایی» سرگذشت مردی معتاد به نام «سهیل» است. او کارگر ساختمان است اما گذشته‌ای کاملا متفاوت داشته‌است. داستان از زبان سهیل روایت می‌شود که یک روز صبح، طبق معمول، خمار بیدار می‌شود و به دنبال تزریق است. او با خودش حرف می‌زند و بعد از مصرف مواد با دیدن سیگار، سرنگ و فندکش که گوشه دیوار افتاده به یاد دوران مدرسه و خاطراتش می‌افتد. سهیل گاه و بی‌گاه با محرکی خارجی یا ذهنی به گذشته پرتاب می‌شود و خواننده کم کم با زندگی، شخصیت و گذشته باورناپذیر او آشنا می‌شود: «از همان شب‌های اول آمدنم به این‌جا، وجود شخصی نامرئی را در اطرافم حس می‌کردم. هنوز هم حس می‌کنم. شب‌ها توی ساختمان بی‌ دروپیکر راه می‌رود، حرف می‌زند، می‌خندد، گریه می‌کند. بلند می‌شوم و سرکی می‌کشم به تک تک اتاق‌های خانه. مردمک چشمانم گشاد می‌شود و در تاریک‌روشن خانه به دنبال شخص مزاحم می‌گردم. من می‌روم و او می‌رود. از این اتاق به آن اتاق! حس می‌کنم حضورش در هر قدمم عمیق‌تر می‌شود. پشت سرم است.» شفیعی‌نیا در این اثر به‌خوبی، پریشانی‌های یک ذهن بیمار و تنها را به تصویر کشیده‌است و در قالب شخصیت‌هایی باورپذیر داستان تنهایی و سرگشتگی فردی شکست خورده، بریده از اجتماع، پشیمان و پر از حسرت گذشته را در دنیای مدرن امروز بیان کرده‌است.