کتاب خود ۷۵ ساله ام

کتاب خود ۷۵ ساله ام نوشته امیر عطاران، نمایشنامه‌ای کوتاه از گفت‌وگوی یک مرد با نسخه‌ی سالخورده‌تر خودش است؛ گفت‌وگویی که از دل آن تنهایی، خاطره، آگاهی، ترس، امید و معنای زیستن بیرون می‌آید. این کتاب را انتشارات نسل روشن منتشر کرده است. متن کتاب بر صحنه، مکاشفه‌ی درونی و رفت‌وآمد میان شوخی، اندوه و تأمل تکیه دارد و از خلال دیدار خودِ جوان و خودِ ۷۵ ساله، سؤالاتی درباره‌ی رضایت، سرنوشت و زیستن در لحظه پیش می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خود ۷۵ ساله ام

کتاب خود ۷۵ ساله ام نوشته امیر عطاران در قالب نمایشنامه، موقعیتی ساده اما پرتنش را به صحنه می‌آورد: مردی سالخورده روبه‌روی آینه نشسته و با خودِ جوان‌ترش حرف می‌زند. همین ایده‌ی مرکزی، متن را از یک گفت‌وگوی معمولی فراتر می‌برد و آن را به مواجهه‌ای درونی تبدیل می‌کند؛ مواجهه‌ای که در آن گذشته، اکنون و آینده هم‌زمان حضور دارند. فضای اثر میان واقعیت بیرونی و تجربه‌های ذهنی در رفت‌وآمد است و شخصیت‌ها مدام از خاطره، مراقبه، تنهایی، عشق، فرسودگی و امید حرف می‌زنند. در این میان، لحن نمایشنامه فقط جدی و سنگین نیست؛ شوخی، کنایه و بازیگوشی هم در کنار لحظه‌های احساسی قرار گرفته‌اند و همین جابه‌جایی حال‌وهوا، ریتم متن را شکل داده است.
کتاب خود ۷۵ ساله ام علاوه‌بر گفت‌وگوی دو نسخه از یک انسان، با ورود چهره‌های دیگر به صحنه، لایه‌های تازه‌ای از ذهن و حافظه را باز می‌کند. دختر جوان و پیرزن فقط شخصیت‌های فرعی نیستند؛ حضورشان گذشته‌های عاطفی، حسرت‌ها، امکان‌های ازدست‌رفته و شکل‌های مختلف عشق و همراهی را به متن اضافه می‌کند. نمایشنامه بارها به مفاهیمی مثل مشاهده‌گری، آگاهی، پذیرش، شکرگزاری و ساختن معنای زندگی برمی‌گردد و از دل همین تکرارها، جهان فکری خود را می‌سازد. امیر عطاران در این اثر بیشتر از آنکه دنبال روایت حادثه‌محور باشد، بر کشف وضعیت روحی شخصیت اصلی ایستاده است. نتیجه، متنی است که هم حال‌وهوای صحنه را حفظ می‌کند و هم به‌صورت پیوسته درگیر پرسش‌هایی می‌شود که به سن، تجربه، پشیمانی، رضایت و امکان آشتی با خویشتن مربوط‌اند.

خلاصه کتاب خود ۷۵ ساله ام

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
خود ۷۵ ساله ام از جایی شروع می‌شود که یک پیرمرد با نسخه‌ی ۴۰ ساله‌ی خودش روبه‌رو می‌شود و میان آن دو گفت‌وگویی شکل می‌گیرد که هم صمیمی است و هم پر از تنش. مرد جوان از خستگی، تنهایی، ابهام و ترس‌هایش می‌گوید و پیرمرد می‌کوشد با تجربه‌هایی که از سر گذرانده، معنایی برای این رنج‌ها پیدا کند. در طول نمایش، خاطره‌ها، عشق‌های گذشته، حسرت‌ها و تصویرهایی از آینده وارد صحنه می‌شوند و مرز میان واقعیت و ذهن را کمرنگ می‌کنند. متن درنهایت بیشتر از هر چیز درگیر این پرسش است که انسان چگونه می‌تواند با گذشته‌ی خود کنار بیاید و برای زندگی‌اش معنایی بسازد.

چرا باید کتاب خود ۷۵ ساله ام را بخوانیم؟

دلایل خواندن خود ۷۵ ساله ام را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نمایشنامه ایده‌ی روبه‌روشدن انسان با خودِ آینده‌اش را به محور اصلی گفت‌وگو تبدیل کرده است.
• متن به پرسش‌هایی درباره‌ی رضایت از زندگی، ترس از فرسودگی و معنای تجربه‌کردن می‌پردازد.
• خواننده با اثری روبه‌رو می‌شود که شوخی، اندوه، خاطره و تأمل را کنار هم نگه می‌دارد.
• کتاب برای فکرکردن به رابطه‌ی انسان با گذشته، اکنون و آینده مواد زیادی در اختیار می‌گذارد.
• فضای صحنه‌ای اثر باعث می‌شود کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها ملموس‌تر دیده شوند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن خود ۷۵ ساله ام به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه‌هایی که بر گفت‌وگو و کشمکش درونی تکیه دارند.
• خوانندگانی که به موضوع آگاهی، مراقبه، تنهایی و معنای زندگی فکر می‌کنند.
• کسانی که از متن‌های شخصیت‌محور با حال‌وهوای احساسی و تأمل‌برانگیز استقبال می‌کنند.
• مخاطبانی که دوست دارند رابطه‌ی انسان با گذشته و آینده‌ی خودش را در قالبی نمایشی ببینند.
• علاقه‌مندان به آثاری که میان خاطره، عشق، حسرت و امید حرکت می‌کنند.