کتاب 419

کتاب 419 نوشته ویل فرگوسن، رمانی جنایی درباره‌ی کلاهبرداری اینترنتی و زندگی‌هایی است که از فاصله‌ای دور به یکدیگر گره می‌خورند. مرگ پدر لارا در یک سانحه‌ی رانندگی، پرسش‌هایی را پیش می‌کشد که پاسخ‌شان فقط در رد لاستیک‌ها نیست؛ حساب‌های بانکی و پیام‌های اینترنتی نیز سرنخ‌هایی دارند. داستان در کنار جست‌وجوی لارا، سرگذشت آدم‌هایی را دنبال می‌کند که فقر، امید یا طمع به حرکت‌شان درآورده است. این کتاب را فرهید ملاک پور برای انتشارات جمهوری ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب 419

کتاب 419 اثر ویل فرگوسن، معمای یک مرگ را به پرسشی گسترده‌تر درباره‌ی مسئولیت پیوند می‌دهد: وقتی آسیبی از میان شبکه‌ای از واسطه‌ها، نیازها و فریب‌ها عبور می‌کند، مقصر کیست؟ رمان چهار مسیر موازی دارد. لارا، ویراستاری تنها، از آلبرتا راهی غرب نیجریه می‌شود تا مرگ پدرش را پیگیری کند. آمنه، زنی فقیر، برای آینده‌ی خود و فرزند متولدنشده‌اش در جست‌وجوی زندگی بهتر است. نامدی از دلتای نایجر به‌ سمت شمال می‌رود و مسیر چهارم به کلاهبرداری اختصاص دارد که شبکه‌ای از افراد پشتیبان او هستند. شخصیت‌ها موقعیت یکسانی ندارند و انتخاب‌هایشان نیز از انگیزه‌های مشابهی نمی‌آید. داستان از همین تفاوت‌ها برای طرح پرسش درباره‌ی مرز میان گرفتارشدن در یک موقعیت و مسئولیت‌داشتن در برابر دیگران استفاده می‌کند.

کتاب 419 فضای سرد و برفی شهر کانادایی را در کنار گرمای فرودگاه لاگوس، تالاب‌های ماهیگیری و راه‌های دشوار سفر قرار می‌دهد. جابه‌جایی میان این مکان‌ها، فاصله‌ی ظاهری آدم‌ها را نشان می‌دهد؛ اینترنت می‌تواند همین فاصله را در یک لحظه از میان بردارد. روایت سوم‌شخص میان شخصیت‌ها حرکت می‌کند و خاطرات لارا را نیز به زمان پیگیری پرونده می‌آورد. حرفه‌ی او در شیوه‌ی دیدنش حضور دارد: اشتباه تایپی، ترتیب جمله‌ها و معنای یک واژه برایش مهم‌اند. همین دقت، هنگام مواجهه با مرگ پدر به مسئله‌ای عاطفی تبدیل می‌شود؛ زندگی همیشه مانند یک متن ویرایش‌پذیر نیست.

ویل فرگوسن با کمک جزئیات خانگی، یادآوری گفت‌وگوهای قدیمی و واکنش‌های متفاوت اعضای خانواده، سوگ را در کنار تعلیق جنایی نگه می‌دارد. مادر در ناباوری مانده است و برادر خشم را به‌ جای اندوه آشکار می‌کند. لارا نیز میان خاطرات محبت پدر و فاصله‌ای که از او گرفته بود رفت‌وآمد دارد. پرسش از عدالت و انتقام، در کنار معنای حمایت والدین، به ماجرا بُعدی فراتر از کشف یک جرم می‌دهد.

خلاصه داستان 419

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

لارا با تماس مادرش از مرگ پدر در سانحه‌ی رانندگی باخبر می‌شود. پلیس در بررسی مسیر خودرو با نشانه‌هایی مواجه است که توضیح اولیه‌ی حادثه را قطعی نمی‌کنند. لارا نیز آخرین دیدارشان را مرور می‌کند؛ پدر پریشان بوده و جمله‌ای قدیمی از شوخی‌های مشترک‌شان را دوباره گفته است. ماجرا با آشکارشدن مشکلات مالی خانواده پیچیده‌تر می‌شود. پس‌اندازها از دست رفته‌اند و خانه درگیر بدهی شده است. بررسی انتقال پول به خارج از کشور، پای ارتباطات اینترنتی را به پرونده باز می‌کند.

کتاب 419 این جست‌وجو را در کنار سفر آمنه و نامدی و فعالیت شبکه‌ی کلاهبرداری پیش می‌برد. لارا برای یافتن پاسخ و پیگیری مرگ پدر به نیجریه می‌رود؛ جایی که پرسش درباره‌ی عامل فریب، به پرسش درباره‌ی انگیزه‌ها و سهم افراد در آسیب‌رساندن تبدیل می‌شود.

چرا باید کتاب 419 را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب 419 را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• چهار مسیر موازی، زمینه‌های متفاوت قربانی‌شدن و مشارکت در فریب را در کنار هم قرار می‌دهند.
• معمای جنایی، فرصتی برای فکرکردن به تفاوت عدالت‌خواهی و انتقام فراهم می‌کند.
• جزئیات رابطه‌ی لارا و پدرش، احساس گناه و حرف‌های ناگفته در سوگ را نشان می‌دهند.
• فضاهای متفاوت داستان، پیوند ارتباطات اینترنتی و پیامدهای ملموس انسانی را آشکار می‌کنند.

خواندن کتاب 419 را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب 419 به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های جنایی با چند مسیر موازی.
• خوانندگانی که به پیامدهای انسانی کلاهبرداری اینترنتی علاقه دارند.
• مخاطبان داستان‌های مربوط به سوگ، رابطه‌ی والدین و فرزندان و احساس گناه.
• کسانی که پرسش‌های اخلاقی درباره‌ی فقر، مسئولیت و انتقام را دنبال می‌کنند.

جوایز و افتخارات کتاب 419

• برنده‌ی جایزه‌ی Scotiabank Giller (سال ۲۰۱۲)
• برنده‌ی جایزه‌ی Canadian Booksellers Association Libris (سال ۲۰۱۳)
• نامزد جایزه‌ی Alberta Readers' Choice (سال ۲۰۱۳)

بخشی از کتاب 419

«اتومبیلی در تاریکی فرورفت.

صدای لرزش‌های مهیبی، به‌سرعت یکی پس از دیگری به گوش رسید. گویی چشمه‌هایی از شیشه فوران کردند و بعد دوباره در سکوت فرورفتند.

اتومبیل در پایین تپه، زیر پل و وارونه، در مقابل صفی از درختان صنوبر متوقف شد. با ردّی از خرده‌برگ‌های خیس که از خود به جا گذاشته بود، مسیرش از میان برف‌ها کاملاً آشکار بود. بوی بنزین، در هوای خشک زمستانی پخش شد.

تیم اورژانس با کمک سیم قلاب‌دار از تپه پایین رفتند. چراغ‌های ماشین آتش‌نشانی و آمبولانس، قرمز و آبی می‌شدند و صحنه را با سایه‌های خود تلطیف می‌کردند.

وقتی سرانجام تیم اورژانس به پایین تپه رسیدند، نفس‌هایشان به شماره افتاده بود.

درونِ خودروی مچاله‌شده، داشبوردی قفل‌شده، فرمان خم‌شده، خرده‌شیشهٔ بیشتر و -در وسط- چیزی که روزی یک مَرد بود، به چشم می‌خورد. موهایی سفید، جمجمهٔ خیس که حالا با لایه‌ای ضخیم از گل قرمز پوشانده شده بود.

"آقا! صدای من رو می‌شنوید؟"»