کتاب روزی روزگاری در ناکجا

کتاب روزی روزگاری در ناکجا نوشته ریرا ستوده فر، متنی تأمل‌برانگیز درباره‌ی رنج زیستن، خاطره، فقدان و جست‌وجوی معنا در مرز میان رؤیا و واقعیت است. راوی در این اثر از ارس، غیاب، مرگ و ماندن در جهانی می‌گوید که گاه به هیچ نزدیک می‌شود و گاه به همه‌چیز. این کتاب که توسط انتشارات شهید گمنام منتشر شده، بیش از آنکه بر رخداد تکیه کند، بر حال‌وهوای ذهنی و زخم‌های درونی تمرکز دارد و از خلال تصویرهای تکرارشونده، جهانی شخصی و ناآرام می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روزی روزگاری در ناکجا

کتاب روزی روزگاری در ناکجا نوشته‌ی ریرا ستوده فر، اثری کوتاه است که از دل یادداشت‌ها و قطعه‌های پیوسته، جهانی آکنده از تنهایی، سوگ، اضطراب و پرسش‌های هستی‌شناسانه می‌سازد. کتاب از همان آغاز با اندیشیدن به مرگ، ماندن در حافظه‌ی دیگران و نسبت انسان با نبودن پیش می‌رود. راوی مدام میان تجربه‌ی زیسته، خیال، خاطره و گفت‌وگو با غایبان حرکت می‌کند و از خلال این رفت‌وآمد، تصویری از ذهنی ناآرام شکل می‌گیرد، ذهنی که هم در جست‌وجوی پناه است و هم از هر پناهی فاصله می‌گیرد.

کتاب روزی روزگاری در ناکجا بیش از آنکه بر یک خط روایی ثابت استوار باشد، بر تکرار تصویرها، نام‌ها و حس‌ها بنا شده است، عناصری مثل ارس، پسرک مغموم، خون، برزخ، خیابان، پنجره، سفر و ناکجا بارها بازمی‌گردند و هربار معنایی تازه پیدا می‌کنند. در بخش‌های مختلف، راوی گاهی با کودکی گم‌شده روبه‌رو است، گاهی با عزیزی از‌دست‌رفته سخن می‌گوید و گاهی مستقیماً با خود زخمی‌اش مواجه می‌شود. همین جابه‌جایی مداوم باعث می‌شود مرز میان دیگری و خود کم‌رنگ شود و متن حالتی آینه‌وار پیدا کند.

کتاب روزی روزگاری در ناکجا اثر ریرا ستوده فر فضایی تیره و اندوهگین دارد و سرشار از تصویرهای حسی است. شهرها، اتاق‌ها، پنجره‌ها، باران، خون و سکوت فقط پس‌زمینه نیستند، بلکه بخشی از تجربه‌ی ذهنی راوی‌اند. در کنار این فضای سنگین، میل به دوست‌داشتن، به‌یادآوردن و جاودانه‌کردن دیگری نیز حضوری پررنگ دارد. متن اثر بارها به این پرسش برمی‌گردد که انسان پس از مرگ کجا می‌ماند و آیا می‌توان از راه عشق، خاطره یا نوشتن چیزی را از فراموشی نجات داد. همین کشمکش میان میل به رهایی و میل به ماندن، هسته‌ی اصلی این کتاب را شکل داده است.

خلاصه داستان روزی روزگاری در ناکجا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

راوی در روزی روزگاری در ناکجا از دل خاطره‌ها، رؤیاها و گفت‌وگوهای درونی، به سراغ چهره‌هایی می‌رود که مهم‌ترینشان ارس است، پسرکی مغموم که گاهی شبیه کودکی ازدست‌رفته، گاهی هم‌قبیله‌ای روحی و گاهی بازتابی از خود راوی به نظر می‌رسد. کتاب در ادامه از فقدانی عمیق و زخمی ماندگار سخن می‌گوید، از عزیزی که رفته و ردش در ذهن، بدن و زبان راوی باقی مانده است. راوی در این مسیر مدام میان گذشته و اکنون رفت‌وآمد می‌کند و درگیر سؤالاتی درباره‌ی مرگ، آزادی، تنهایی و معنای زیستن است. آنچه پیش می‌رود، بیشتر سفر در لایه‌های ذهن و سوگ است تا روایت یک ماجرای خطی.

چرا باید کتاب روزی روزگاری در ناکجا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب روزی روزگاری در ناکجا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی سوگ، غیاب و ماندن با خاطره را از زاویه‌ای شخصی و پرتنش نشان می‌دهد.
• کتاب برای کسانی که به نوشته‌هایی درباره‌ی مرگ، هویت و تنهایی علاقه دارند، زمینه‌ی مناسبی برای تأمل فراهم می‌کند.
• کتاب با تکرار تصویرها و نام‌ها، ذهن آشفته‌ی راوی را به‌شکل ملموس پیش چشم می‌آورد.
• خواننده در این اثر با پیوند میان خاطره، رؤیا و واقعیت روبه‌رو می‌شود و می‌تواند لایه‌های مختلف آن را دنبال کند.
• این کتاب برای درنگ‌کردن بر پرسش‌هایی مناسب است که پاسخ قطعی ندارند، مثل ماندن انسان در یاد دیگران یا نسبت عشق و فقدان.

خواندن کتاب روزی روزگاری در ناکجا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب روزی روزگاری در ناکجا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به متن‌های ادبی تأملی که بر تنهایی، مرگ و خاطره متمرکزند.
• خوانندگانی که از فضاهای تیره، ذهنی و اندوه‌بار استقبال می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند با روایتی از سوگ و گم‌گشتگی درونی روبه‌رو شوند.
• مخاطبانی که به نوشته‌های کوتاه با تصویرهای تکرارشونده علاقه دارند.
• خوانندگانی که دوست دارند نسبت میان خود، دیگری و حافظه را در یک متن ادبی دنبال کنند.