کتاب بعد پنجم

کتاب بعد پنجم نوشته میرا قائمی است و نشر نقد فرهنگ آن را منتشر کرده است. این اثر از دل تجربه‌ی زیستن در جهانی ناآرام، سراغ پرسش‌هایی می‌رود که به هویت، تنهایی، عشق، مرگ، فناوری و آینده‌ی انسان گره خورده‌اند. راوی در مرز میان خاطره، تأمل فلسفی و خیال علمی حرکت می‌کند و از خلال زندگی شخصیتی به نام آرام، تصویری از زمانه‌ای می‌سازد که در آن واقعیت، روایت و تخیل مدام درهم می‌آمیزند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بعد پنجم

کتاب بعد پنجم نوشته میرا قائمی رمانی است که از همان صفحات آغازین، جهان خود را بر پایه‌ی تردید، مشاهده و بازاندیشی می‌سازد. راوی از موقعیتی سخن می‌گوید که در آن بسیاری از معناهای آشنا فروریخته‌اند؛ از اخلاق و حقیقت گرفته تا رابطه‌ی انسان با کار، عشق، جامعه و آینده. متن در فضایی شکل می‌گیرد که هم به زندگی روزمره نزدیک است و هم مدام از آن فاصله می‌گیرد تا به پرسش‌های بزرگ‌تر برسد: انسان در زمانه‌ای که فناوری، بحران‌های جمعی و روایت‌های مسلط همه‌چیز را احاطه کرده‌اند، چگونه خودش را می‌فهمد؟ این رمان از دل همین پرسش، شخصیتی را پیش می‌برد که هم ناظر است، هم درگیر، هم آسیب‌پذیر و هم اهل تحلیل.
کتاب بعد پنجم فقط بر یک خط داستانی تکیه ندارد، بلکه از گفت‌وگوها، یادداشت‌ها، خاطره‌ها، تک‌گویی‌ها و تصویرهایی از زندگی آرام ساخته می‌شود. در این میان، همه‌گیری بیماری، انزوا، مهاجرت دیگران، فرسودگی روابط، دلبستگی به حیوانات، دل‌مشغولی‌های فلسفی و ترس از آینده، لایه‌های اصلی فضا را شکل می‌دهند. متن بارها به نسبت انسان با هوش مصنوعی، کدنویسی، جهان‌های ممکن و حتی نیروهای ناشناخته‌ی طبیعت برمی‌گردد و از همین راه، حال‌وهوایی نزدیک به ادبیات علمی‌تخیلی پیدا می‌کند؛ اما تمرکز اصلی همچنان بر ذهن و تجربه‌ی زیسته‌ی شخصیت‌ها می‌ماند. حضور چهره‌هایی مثل مساعد، آقای همسایه و راوی‌های چندگانه، باعث می‌شود مرز میان گفت‌وگو، خیال، حافظه و واقعیت پیوسته جابه‌جا شود. نتیجه، متنی است که بیشتر از آنکه بخواهد پاسخ قطعی بدهد، خواننده را وارد میدان پرسش‌هایی می‌کند که از زندگی معاصر جدا نیستند.

خلاصه داستان بعد پنجم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان بعد پنجم با صدای راوی‌ای آغاز می‌شود که از جهانی آشفته و دگرگون حرف می‌زند؛ جهانی که در آن ارزش‌های قدیمی دیگر کارایی سابق را ندارند. در مرکز روایت، شخصیتی به نام آرام قرار دارد؛ نویسنده‌ای تنها و حساس که میان بیماری همه‌گیر، بحران‌های اجتماعی، دل‌بستگی‌های عاطفی، گفت‌وگوهای ذهنی و ترس از آینده سرگردان است. او با دوستانش، با آقای همسایه، با حیوانات و بیش از همه با خودش درگیر است. روایت به‌تدریج از زندگی روزمره فراتر می‌رود و به پرسش‌هایی درباره‌ی مرگ، هویت، تخیل، فناوری، عشق و امکان ادامه‌دادن در جهانی می‌رسد که مدام در حال تغییر است.

چرا باید کتاب بعد پنجم را بخوانیم؟

دلایل خواندن بعد پنجم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی زیستن در دوره‌ای پراضطراب را از زاویه‌ی ذهنی و درونی یک شخصیت پی می‌گیرد.
• متن، پرسش‌هایی جدی درباره‌ی حقیقت، تخیل، مرگ، عشق و آینده‌ی انسان مطرح می‌کند.
• رابطه‌ی انسان با فناوری و هوش مصنوعی در این کتاب به‌صورت بخشی از بحران هویت و معنای زندگی دیده می‌شود.
• گفت‌وگوهای فراوان کتاب، لایه‌های فکری شخصیت‌ها را آشکار می‌کند و فقط به پیش‌برد ماجرا محدود نمی‌ماند.
• فضای اثر برای کسانی جالب است که به پیوند ادبیات، فلسفه و خیال علمی علاقه دارند.
• کتاب تصویری از تنهایی، انزوا و فرسودگی عاطفی ارائه می‌دهد که به وضعیت زندگی معاصر نزدیک است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن بعد پنجم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که بر ذهن، تردیدها و کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها تکیه دارند.
• خوانندگانی که به موضوع‌هایی مثل تنهایی، اضطراب، مرگ‌اندیشی و معنای زیستن علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند ادبیات را در پیوند با فلسفه، فناوری و آینده‌نگری بخوانند.
• مخاطبانی که از روایت‌های تأملی و گفت‌وگومحور لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به فضاهای نزدیک به علمی‌تخیلی که بیشتر بر انسان و ذهن او متمرکزند.

بخشی از کتاب بعد پنجم

«هشدار داده بودند که انسان‌ها احساس بی‌ربط شدگی خواهند کرد. یکجور بیگانگی پست مدرن نسبت به خود و جهان پیرامونشان. اما آرام همیشه این احساس بیگانگی را همراه خودش داشت و همینطور امیدها و عشق‌های گذرایی را که تسکین می‌دادند، تا بشود زمان را بدون دقت بر زمان سپری کرد.
پرسید: چگونه بمیرم؟ و در همان لحظه نبض گردنش زیر دستش احساس شد و بعد از آن که فهمید نفس می‌کشد، ذهن آگاهی را تجربه کرد و چند دقیقه بعد از آن هم خوابش برد! خواب دید خودش را از دور می‌بیند که به سمت حفره‌ی کوچکی بر روی دیوار می‌رود. فکر کرد آن حفره درواقع سیاه‌چاله‌ای است و در همان لحظه بی‌نهایت حلقه‌های نور بودند که گرد آن سیاهی پدیدار می‌شدند. کمی بعد می‌توانست صدای آن را هم بشنود و وقتی سرش را برگرداند یکی دیگر هم پشتش بود. یکی از آن آرام‌ها به سمت راست یا بالا و آن یکی به سمت چپ یا پایین می‌رفت. کسی پچ‌پچ‌کنان می‌گفت: جرمش چهار برابر خورشید است. هزار سال نوری.. صد میلیون تا صد میلیارد سیاه‌چاله تنها در همین کهکشان راه شیری هست!
آرامی که خودش بود و گمان می‌کرد دارای اراده‌ی آزاد است، اندیشید: چرا حالا هر دوی ما باید نیست بشویم؟ من که خودم دارم خوابم را می‌بینم پس چرا به نظارت کردنم ادامه ندهم؟»