کتاب بعد پنجم

کتاب بعد پنجم نوشته میرا قائمی، از دل تجربه‌ی زیستن در جهانی ناآرام، به سراغ پرسش‌هایی می‌رود که به هویت، تنهایی، عشق، مرگ، فناوری و آینده‌ی انسان گره خورده‌اند. راوی در مرز میان خاطره، تأمل فلسفی و خیال علمی حرکت می‌کند و از خلال زندگی شخصیتی به نام آرام، تصویری از زمانه‌ای می‌سازد که در آن واقعیت، روایت و تخیل مدام درهم می‌آمیزند. نشر نقد فرهنگ این رمان را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بعد پنجم

کتاب بعد پنجم نوشته‌ی میرا قائمی رمانی است که از همان صفحات آغازین، جهان خود را بر پایه‌ی تردید، مشاهده و بازاندیشی می‌سازد. راوی از موقعیتی سخن می‌گوید که در آن بسیاری از معناهای آشنا فروریخته‌اند؛ از اخلاق و حقیقت گرفته تا رابطه‌ی انسان با کار، عشق، جامعه و آینده. متن در فضایی شکل می‌گیرد که هم به زندگی روزمره نزدیک است و هم مدام از آن فاصله می‌گیرد تا به پرسش‌های بزرگ‌تر برسد: انسان در زمانه‌ای که فناوری، بحران‌های جمعی و روایت‌های مسلط همه‌چیز را احاطه کرده‌اند، چگونه خودش را می‌فهمد؟ این رمان از دل همین پرسش، شخصیتی را پیش می‌برد که هم ناظر است، هم درگیر، هم آسیب‌پذیر و هم اهل تحلیل.

کتاب بعد پنجم فقط بر یک خط داستانی تکیه ندارد، بلکه از گفت‌وگوها، یادداشت‌ها، خاطره‌ها، تک‌گویی‌ها و تصویرهایی از زندگی آرام ساخته می‌شود. در این میان، همه‌گیری بیماری، انزوا، مهاجرت دیگران، فرسودگی روابط، دلبستگی به حیوانات، دل‌مشغولی‌های فلسفی و ترس از آینده، لایه‌های اصلی فضا را شکل می‌دهند. 

متن بارها به نسبت انسان با هوش مصنوعی، کدنویسی، جهان‌های ممکن و حتی نیروهای ناشناخته‌ی طبیعت برمی‌گردد و از همین راه، حال‌وهوایی نزدیک به ادبیات علمی‌تخیلی پیدا می‌کند؛ اما تمرکز اصلی همچنان بر ذهن و تجربه‌ی زیسته‌ی شخصیت‌ها می‌ماند. حضور چهره‌هایی مثل مساعد، آقای همسایه و راوی‌های چندگانه، باعث می‌شود مرز میان گفت‌وگو، خیال، حافظه و واقعیت پیوسته جابه‌جا شود.

خلاصه داستان بعد پنجم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان بعد پنجم با صدای راوی‌ای آغاز می‌شود که از جهانی آشفته و دگرگون حرف می‌زند؛ جهانی که در آن ارزش‌های قدیمی دیگر کارایی سابق را ندارند. در مرکز روایت، شخصیتی به نام آرام قرار دارد؛ نویسنده‌ای تنها و حساس که میان بیماری همه‌گیر، بحران‌های اجتماعی، دلبستگی‌های عاطفی، گفت‌وگوهای ذهنی و ترس از آینده سرگردان است. او با دوستانش، با آقای همسایه، با حیوانات و بیش از همه با خودش درگیر است. 

روایت به‌تدریج از زندگی روزمره فراتر می‌رود و به پرسش‌هایی درباره‌ی مرگ، هویت، تخیل، فناوری، عشق و امکان ادامه‌دادن در جهانی می‌رسد که مدام در حال تغییر است.

چرا باید کتاب بعد پنجم را بخوانیم؟

دلایل خواندن بعد پنجم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی زیستن در دوره‌ای پراضطراب را از زاویه‌ی ذهنی و درونی یک شخصیت پی می‌گیرد.
• متن، پرسش‌هایی جدی درباره‌ی حقیقت، تخیل، مرگ، عشق و آینده‌ی انسان مطرح می‌کند.
• رابطه‌ی انسان با فناوری و هوش مصنوعی در این کتاب به‌ صورت بخشی از بحران هویت و معنای زندگی دیده می‌شود.
• گفت‌وگوهای فراوان کتاب، لایه‌های فکری شخصیت‌ها را آشکار می‌کند و فقط به پیشبرد ماجرا محدود نمی‌ماند.
• کتاب تصویری از تنهایی، انزوا و فرسودگی عاطفی ارائه می‌دهد که به وضعیت زندگی معاصر نزدیک است.

خواندن کتاب بعد پنجم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن بعد پنجم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که بر ذهن، تردیدها و کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها تکیه دارند.
• خوانندگانی که به موضوع‌هایی مثل تنهایی، اضطراب، مرگ‌اندیشی و معنای زیستن علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند ادبیات را در پیوند با فلسفه، فناوری و آینده‌نگری بخوانند.
• مخاطبانی که از روایت‌های تأملی و گفت‌وگومحور لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به فضاهای نزدیک به علمی‌تخیلی که بیشتر بر انسان و ذهن او متمرکزند.

بخشی از کتاب بعد پنجم

«گفته بودند: "در خانه بمانید". آرام مانده بود. اما مساعد با ماسک سیاه رنگش و همچنین با کت و شلوار و کروات قرمزی که با جورابش هماهنگ شده بود، مصمم بود تا او را حتماً ببیند. بعد از نوشیدن دمنوش زنجبیل و پونه پرسید:

_ چرا؟؟

_ همه چیز از آن شبی شروع شد که ترس برم داشت نکند "آقای همسایه" یک گلوله در مغزم خالی کند! البته بعدش فکر کردم شاید هم بد نمی‌شد. احساس می‌کنم آنچه را که باید می شدم، شده‌ام. انگار توافق جمعی در کار است. همه ترکم کرده‌اند. همه جز به تو و این گربه. آنهم چون خودتان قبلاً ترک شده‌اید و طعمش را چشیده‌اید؟

_ هرچه "توقع" کمتر داشته باشی، شادتری!

در این زمان زنگ در به صدا درآمد. هر دو در ذهن خودشان گفتند: "یعنی چه کسی می‌تواند باشد؟" اما به زبان نیاوردند. "سامان" بود. یکی از آشنایان قدیمی هر دوی آنها که حالا بچه گربه‌ای در بغل داشت که مشخصاً بیمار بود. چشمانش عفونت کرده بودند. آرام دیگر نپرسید: "مادرش کجاست؟" چون می‌دانست سامان مادرها و همچنین گربه‌ها را می‌شناسد. قبلاً صحبتش شده بود.»