کتاب من و تو

کتاب من و تو نوشته لورن گاندرسون و ترجمه زهرا نوری محمودآباد، نمایشنامه‌ای است که نشر قطره آن را منتشر کرده است. این اثر گفت‌وگوی دو نوجوان را در اتاقی بسته دنبال می‌کند؛ گفت‌وگویی که از یک پروژه‌ی درسی درباره‌ی والت ویتمن شروع می‌شود و کم‌کم به ترس، بیماری، تنهایی، دوستی و معنای پیوند میان آدم‌ها می‌رسد. حضور راهنمای خواندن و تحلیل فنی نمایشنامه هم باعث شده متن فقط به اجرای صحنه محدود نماند و از زاویه‌های مختلف خوانده شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من و تو

کتاب من و تو نوشته لورن گاندرسون در مجموعه‌ی نقش اول منتشر شده و در کنار متن نمایشنامه، بخش‌هایی برای راهنمای خواندن و تحلیل فنی هم دارد. هسته‌ی اصلی اثر بر دیدار ناگهانی دو نوجوان شکل گرفته است: آنتونی که برای انجام یک پروژه‌ی درسی به خانه‌ی کارولین می‌آید و کارولین که به‌دلیل بیماری از فضای معمول زندگی نوجوانانه دور افتاده است. نمایشنامه از همان شروع، برخوردی تند، شوخ و پرتنش میان این دو می‌سازد و بعد به‌تدریج نشان می‌دهد که پشت این لحن دفاعی و کنایه‌آمیز، ترس‌ها و نیازهای عمیق‌تری پنهان شده‌اند. شعر چکامه‌ی خویشتن از والت ویتمن در این میان فقط موضوع یک تکلیف مدرسه نیست؛ به‌نوعی ستون فکری اثر است و بحث من و تو، تن و جان، مرگ و زندگی و پیوند میان آدم‌ها را به دل گفت‌وگوها می‌آورد.
کتاب من و تو فضای محدودی دارد و بیشتر رویدادها در اتاق کارولین می‌گذرد، اما همین محدودیت به نمایشنامه نیروی خاصی داده است. متن با دو شخصیت پیش می‌رود و از دل مکث‌ها، شوخی‌ها، بحث‌های ادبی، موسیقی، خاطره و عصبانیت، رابطه‌ای پیچیده و زنده می‌سازد. آنتونی فقط یک پسر منظم و درس‌خوان نیست و کارولین هم فقط دختری بیمار و منزوی نیست؛ نمایشنامه مدام تصویرهای اولیه را جابه‌جا می‌کند و لایه‌های تازه‌تری از هر دو شخصیت نشان می‌دهد. حضور ارجاع‌های ادبی و موسیقایی، از والت ویتمن تا جاز، به اثر رنگ دیگری داده و آن را از یک گفت‌وگوی ساده‌ی نوجوانانه فراتر برده است.
کتاب من و تو علاوه‌بر متن نمایشنامه، با توجه به ساختار مجموعه، برای خواندن دقیق‌تر هم طراحی شده است. در توضیحات آغازین مجموعه آمده که کتاب‌ها پنج بخش دارند: سخنی با خواننده، معرفی، متن نمایشنامه، راهنمای خواننده و تحلیل‌های فنی. همین ترکیب باعث می‌شود اثر هم برای نوجوانانی که تازه با نمایشنامه آشنا می‌شوند مناسب باشد و هم برای کسانی که می‌خواهند به جنبه‌های اجرایی، شخصیت‌پردازی، ریتم گفت‌وگو و نشانه‌های پنهان متن توجه بیشتری داشته باشند.

خلاصه کتاب من و تو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
آنتونی برای انجام پروژه‌ی درس ادبیات آمریکا به اتاق کارولین می‌رود؛ دختری که به‌دلیل بیماری از مدرسه و زندگی عادی فاصله گرفته است. شروع دیدارشان پر از بدبینی، شوخی و مقاومت است، اما پروژه‌ی مشترک درباره‌ی شعر والت ویتمن کم‌کم آن‌ها را وارد گفت‌وگویی جدی‌تر می‌کند. بحث درباره‌ی ضمیرهای من و تو، مرگ، بدن، موسیقی، ترس و آینده، فاصله‌ی میان این دو را کمتر می‌کند و هرکدام بخشی از زندگی پنهان خود را آشکار می‌سازند. نمایشنامه در همین فضای محدود، رابطه‌ای می‌سازد که هم شکننده است و هم سرشار از کشف، و نشان می‌دهد گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه می‌تواند نگاه آدم‌ها را به زندگی و دیگری تغییر دهد.

چرا باید کتاب من و تو را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب من و تو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب نمونه‌ای فشرده از نمایشنامه‌ای دوشخصیتی است که با کمترین عناصر، تنش و معنا می‌سازد.
• خواننده در آن می‌بیند که چگونه یک پروژه‌ی درسی ساده به بحثی درباره‌ی مرگ، تنهایی، دوستی و امید تبدیل می‌شود.
• متن، پیوند ادبیات و زندگی روزمره را از راه شعر والت ویتمن به‌شکل ملموس نشان می‌دهد.
• گفت‌وگوهای اثر برای توجه به شخصیت‌پردازی، ریتم صحنه و تغییر تدریجی رابطه‌ی دو شخصیت قابل‌تأمل‌اند.
• وجود راهنمای خواندن و تحلیل فنی، کتاب را برای مطالعه‌ی آموزشی و نمایشی هم قابل‌استفاده می‌کند.
• این اثر تصویری از دغدغه‌های نوجوانی، بیماری، انزوا و نیاز به ارتباط را بدون ساده‌سازی پیش می‌برد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب من و تو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایشنامه‌هایی که بر گفت‌وگوی دو شخصیت و فضای محدود تکیه دارند.
• نوجوانان و جوانانی که به داستان‌های مرتبط با تنهایی، بیماری و دوستی علاقه دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند پیوند شعر، موسیقی و درام را در یک متن نمایشی ببینند.
• مربیان، معلمان و والدینی که درمورد ادبیات نمایشی نوجوان کنجکاوند.
• دانشجویان و هنرجویان تئاتر که می‌خواهند به شخصیت‌پردازی و ریتم گفت‌وگو در نمایشنامه توجه کنند.

بخشی از کتاب من و تو

«آنتونی:
حرفم فقط اینه که... قضیه‌ی این شعر یه‌جوریه که معمولاً همیشه جواب می‌ده. قول می‌دم اگه بخونی‌ش، ازش خوشت می‌آد. یا از متنفر بودن ازش خوشت می‌آد. هنر هر دو تا کاربرد رو داره.
کارولین: (روی جلد را می‌خواند.)
آره. برگه‌های علف. به‌نظر روح‌بخشه.
آنتونی:
می‌دونم. اما خب آره، اولش مثل همه‌ی تکلیف‌های دیگه‌ست که تعیین می‌کنن ــ طوری‌که می‌گی: «وای، خدایا، چرا این‌قدر معتبر و قدیمیه.» اما بعدش من گفتم: «وای، لعنتی باحاله.» منظورم اینه که شعرش بلند هست، اما ــ اوکی ــ از انسانیت و آمریکا و طبیعت حرف می‌زنه، چون توی جنگ داخلی نوشته شده؛ یعنی وقتی‌که گلوله‌ها از کنار صورتش رد می‌شدن، پس کلی حرف از زندگی و مرگ داره ـ
کارولین:
و علف.
آنتونی:
آره، اما یه‌جورهایی معنوی‌طوره ــ مثل طرز نوشتنش، انگار نوشته‌هاش از صفحه پرواز می‌کنن ــ منظورم اینه که واقعاً دیوونه‌ست، مثل یه دیوونه‌ی بی‌خانمان پریشون، اما با این روش هوشمندانه ــ و اینکه، اوکی ــ اگه از مرگ یا هرچیزی می‌ترسی، این رو بخون. باعث می‌شه حس خیلی خوبی درباره‌شون پیدا کنی، چون والت حرفش اینه: «هی مرگ، می‌خوای یه عوضی باشی؟ خب باش. اما نمی‌تونی جلوی این نعره‌ی بدوی رو بگیری، کوچولو!»
یا هرچی.
مکث کوتاه.
کارولین:
من چرا باید از مرگ بترسم؟»