کتاب دست های مهربان

کتاب دست های مهربان نوشته افسانه موسوی گرمارودی، با تصویرگری طوی علی نژاد، داستانی مذهبی برای گروه سنی ج است که به‌ نشر آن را منتشر کرده است. در این کتاب ماجرای خشکسالی دشتی بی‌آب روایت شده است که در آن یک درخت گردوی پیر، یک سرو و نهالی کوچک در کنار برکه‌ای خشک زندگی می‌کنند و چشم‌به‌راه باران مانده‌اند. حضور امام رضا (ع) در این دشت و دعای او برای باران محور اصلی روایت را شکل می‌دهد و نگاه شخصیت‌ها به امید، دعا و توکل را نشان می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دست های مهربان اثر افسانه موسوی گرمارودی

کتاب دست‌ های مهربان داستانی کوتاه از افسانه موسوی گرمارودی است که در قالب ماجرای چند درخت در دشتی خشک به زندگی و حضور امام رضا (ع) در میان مردم پرداخته است. دشت، برکه‌ی خشک، درخت گردوی پیر، سرو و نهال کوچک در این کتاب به‌عنوان شخصیت‌های اصلی حضور دارند و هرکدام نگاه متفاوتی به امید، دعا و امکان باریدن باران را نشان می‌دهند. داستان از زاویه‌ی دید درختان پیش می‌رود و گفت‌وگوهای آن‌ها درباره‌ی امام رضا (ع) و دعا فضای اثر را شکل می‌دهد.

در کتاب دست‌ های مهربان ماجرا از خشکسالی و ناامیدی آغاز می‌شود و با خبر آمدن امام رضا (ع) و جمع‌شدن مردم در دشت ادامه پیدا می‌کند. درخت گردوی پیر با شنیدن سخن رهگذران، امام را بنده‌ی شایسته و منتخب خدا می‌داند و باور دارد که با دعای او باران خواهد بارید؛ درحالی‌که سرو مدام تردید و پرسش می‌کند و نهال کوچک میان این دو نگاه در نوسان است. متن کتاب دست‌های مهربان در چند بخش کوتاه، صحنه‌ی انتظار مردم و درختان، عبور ابرها، سخنان امام رضا (ع) درباره‌ی هر تکه‌ی ابر و در نهایت دگرگونی دشت پس از بارش باران را تصویر کرده است.

در پایان کتاب دست های مهربان کتاب عیون اخبارالرضا (ع) به‌عنوان منبع داستان معرفی شده است که پیوند اثر را با متون روایی نشان می‌دهد.

خلاصه داستان دست های مهربان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان در دشتی خشک و بی‌آب کنار برکه‌ای قدیمی رخ می‌دهد؛ جایی که یک درخت گردوی پیر، یک سرو و نهالی کوچک در انتظار باران روزگار می‌گذرانند. گردوی پیر با شنیدن سخنان رهگذران، به امام رضا (ع) و دعای او برای باران دل بسته است؛ درحالی‌که سرو با دیده‌ی تردید به این امید نگاه می‌کند و نهال کوچک میان امید و ناامیدی سرگردان است. با آمدن مردم به دشت و حضور امام رضا (ع)، نگاه‌ها به آسمان دوخته می‌شود. ابرهای گوناگون می‌آیند و می‌روند و امام رضا (ع) درباره‌ی هرکدام می‌گوید که سهم سرزمین دیگری است؛ تا سرانجام ابری که برای این دشت است فرا می‌رسد و سرنوشت دشت و ساکنانش تغییر می‌کند.

چرا باید کتاب دست های مهربان را بخوانیم؟

کتاب دست‌ های مهربان با زبانی ساده مفهوم امید، دعا و توکل را در قالب گفت‌وگوی چند درخت و ماجرای خشکسالی نشان داده است. این کتاب می‌تواند آشنایی کودکان با امام رضا (ع) را در قالب داستانی کوتاه و قابل‌درک آسان‌تر و زمینه‌ای برای گفت‌وگو درباره‌ی مهربانی، صبر و نگاه امیدوارانه به زندگی فراهم کند.

خواندن کتاب دست های مهربان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کودکان گروه سنی ج، والدینی که به‌دنبال داستانی مذهبی برای گفت‌وگو درباره‌ی امام رضا (ع) هستند و مربیان و معلمانی که در کلاس یا جمع‌های آموزشی به‌دنبال متنی کوتاه برای طرح موضوع امید و دعا هستند، پیشنهاد می‌شود.

درباره افسانه موسوی گرمارودی

افسانه موسوی گرمارودی نویسنده، ویراستار و سردبیر مجله‌ی «رشد نوآموز» بوده و به‌عنوان مدرس دانشگاه آزاد اسلامی فعالیت داشته است. او دارای مدرک دکترای زبان و ادبیات فارسی است و آثار متعددی را در حوزه‌ی ادبیات کودک و نوجوان منتشر کرده است که برخی از آن‌ها در جشنواره‌های معتبری مانند کتاب سال رضوی، جشنواره‌ی شهید حبیب غنی‌پور و جشنواره‌ی مطبوعات کانون برگزیده شده‌اند. کتاب دست های مهربان داستانی به قلم او برای کودکان است.

بخشی از کتاب دست های مهربان

«کنار یک برکه‌ی قدیمی، لابه‌لای درختچه‌های کوچک دشت، دو تک درخت تنومند روییده بودند؛ یکی درخت گردوی پیر بود و دیگری درخت سرو. مدّت‌ها بود که دشت از بی‌آبی، به‌جای شقایق‌ها و گل‌های زیبا از خار و خاشاک پر شده بود و برکه آن‌قدر خشک بود که ریشه‌های ضخیم سرو و گردو از کف خاک ترک‌خورده‌ی آن بیرون زده بودند. سرو با همه‌ی خشکی و بی‌آبی، خود را سرپا نگه‌داشته بود. گردوی پیر هم خمیده و تشنه بود؛ امّا نگران نهال کوچکی بود که پیش پایش سبز شده بود. گردوی پیر گفت: «اگر امام رضا(ع) بیاید، اگر او از خدا بخواهد، ابر هم می‌آید. باران هم می‌بارد.» نهال کوچک سر را پایین انداخت و گفت: «سرو درست می‌گوید. هیچ ابری در آسمان نیست. چه‌طور ممکن است؟» سایه‌بانی برای نهال درست کرد و گفت: «خوش‌بین و امیدوار باش. حالا می‌بینی و باور می‌کنی.»»