کتاب شوق ایمان

کتاب شوق ایمان (خاطرات عباس دوزدوزانی) نوشته زهرا حاجی محمدی به‌کوشش مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری حوزه‌ی هنری و توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است. این کتاب روایتی مفصل درمورد زندگی و خاطرات عباس دوزدوزانی است؛ از کودکی در تبریز و مهاجرت به تهران تا ورود به مبارزات سیاسی، عضویت در حزب ملل اسلامی، فرماندهی در شکل‌گیری سپاه پاسداران و مسئولیت‌های دولتی پس از انقلاب ۱۳۵۷. کتاب حاضر تصویری از زیست شخصی، خانوادگی، مذهبی و سیاسی این چهره‌ی فعال سال‌های پیش و پس از انقلاب ارائه داده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شوق ایمان اثر زهرا حاجی محمدی

کتاب شوق ایمان (خاطرات عباس دوزدوزانی) با تکیه‌ بر مصاحبه‌های انجام‌شده در تابستان ۱۳۷۸، زندگی عباس دوزدوزانی را از زاویه‌ی نگاه خودش بازگو کرده است. زهرا حاجی‌ محمدی این گفت‌وگوهای طولانی را پیاده‌سازی و تدوین کرده و مرکز مطالعات و تحقیقات فرهنگ و ادب پایداری نیز در هماهنگی با خانواده‌ی دوزدوزانی بر شکل‌گیری نهایی اثر نظارت داشته است. در مقدمه‌ی کتاب، جایگاه انقلاب ۱۳۵۷ به‌عنوان رخدادی مردمی و ضرورت ثبت تجربه‌ی نسل انقلابی توضیح داده شده است.

شوق ایمان از «خانه‌ی حاجی‌بابا» و ریشه‌های خانوادگی و مذهبی عباس دوزدوزانی در روستای دوزدوزان و تبریز آغاز می‌شود؛ از پدری شتردار و متدین، مادری سخت‌کوش و مقید به پوشش سنتی، فضای مردسالار خانواده و تربیت مذهبی سخت‌گیرانه‌ای که با مکتب‌خانه، قرآن‌خوانی و حضور در هیئت‌ها همراه است. سپس مهاجرت خانواده به تهران، زندگی در محله‌های اطراف پادگان باغشاه، تجربه‌ی مدرسه، بازی‌ها و مناسبات محله‌ای و آشنایی تدریجی عباس دوزدوزانی با هیئت‌های مذهبی و منبرها روایت شده است.

در ادامه‌ی کتاب شوق ایمان فصل «مشق سیاست» به ورود او به فضای سیاسی از مسیر معلمی، دوره‌ی کارآموزی در مؤسسه‌ی کارآموزی معلمی تعلیمات دینی، آشنایی نزدیک با دکتر سحابی، مهندس بازرگان، آیت‌الله طالقانی و گلزاده‌ی غفوری و هم‌زمانی این دوره با اعتصاب معلمان، شهادت دکتر خانعلی، درگذشت آیت‌الله بروجردی و اوج‌گیری مرجعیت آیت‌الله خمینی پرداخته است. سپس در فصل «سینه‌کش آب اسک» تجربه‌ی اعزام اجباری به لاریجان، معلمی در روستاهای آب‌اسک و رینه، سختی‌های جاده‌ی هراز، زندگی جمعی معلمان جوان و شکل‌گیری تدریجی گرایش‌های سیاسی و مذهبی رادیکال‌تر عباس دوزدوزانی شرح داده شده است.

خلاصه کتاب شوق ایمان

شوق ایمان بر محور خاطرات عباس دوزدوزانی، تصویری از مسیر شکل‌گیری یک کنشگر مذهبی‌ـ‌سیاسی در بستر تحولات ایران ترسیم کرده است. روایت از خانواده‌ای مذهبی در تبریز آغاز می‌شود؛ پدری شتردار و سخت‌گیر، مادری مقید، فضای سنتی و مردسالار، مکتب‌خانه و هیئت‌های آذری که نخستین تجربه‌های دینی و عاطفی عباس دوزدوزانی را می‌سازند. سپس مهاجرت به تهران، فقر نسبی، مدرسه، بازی‌های محله‌ای و مواجهه با حوادثی چون ۳۰ تیر، ۲۸ مرداد و رژه‌های توده‌ای‌ها، زمینه‌ی حساسیت سیاسی عباس دوزدوزانی را فراهم می‌کند.

در میانه‌ی کتاب شوق ایمان ورود عباس دوزدوزانی به دوره‌ی کارآموزی معلمی و آشنایی نزدیک با چهره‌هایی چون بازرگان، سحابی و طالقانی همراه با اعتصاب معلمان و شهادت دکتر خانعلی، او را به قلب منازعات صنفی و سیاسی می‌برد. انتخاب آیت‌الله خمینی به‌عنوان مرجع تقلید، پیگیری خط امام و سپس پیوستن به حزب ملل اسلامی و تجربه‌ی معلمی در روستاهای سخت‌گذر لاریجان، ادامه‌ی همین مسیر است؛ مسیری که در فصل‌های بعدی کتاب به نقش عباس دوزدوزانی در شکل‌گیری سپاه، وزارت ارشاد و سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ گسترش می‌یابد.

چرا باید کتاب شوق ایمان را بخوانیم؟

کتاب شوق ایمان امکان همراهی با سیر تدریجی شکل‌گیری یک شخصیت سیاسی را از دل یک زندگی عادی خانوادگی و معلمی فراهم کرده است. خواننده‌ی این کتاب با روزمرگی‌ها، سختی‌های جاده، کلاس‌های روستایی، جلسات قرآن و هیئت‌ها، لایه‌های کمتردیده‌شده‌ی تاریخ معاصر ایران، اعتصاب معلمان، آغاز مرجعیت آیت‌الله خمینی و فضای فکری پیش از انقلاب ۱۳۵۷ روبه‌رو می‌شود و تصویری از آن دوره به دست می‌آورد.

خواندن کتاب شوق ایمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شوق ایمان به دوستداران تاریخ انقلاب ۱۳۵۷، پژوهشگران تاریخ شفاهی، دانشجویان علوم سیاسی و مطالعات فرهنگی و کسانی که به شناخت تجربه‌ی زیسته‌ی معلمان، فعالان مذهبی و نیروهای سیاسی دهه‌های پیش از انقلاب علاقه‌مند هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب شوق ایمان

«روز ۲۱ بهمن ۱۳۵۷، حکومت نظامی اعلام شد. مرحوم طالقانی که برحسب برداشت خود از اوضاع برای مردم و جان مردم احساس خطر کرده بودند، نظرشان این بود که مردم در خانه‌ها بمانند و بیرون نیایند. اما امام ناگهان فرمانی متفاوت صادر کردند که برای همگان عجیب بود. فرمان امام کوتاه بود. ایشان دستور دادند که همۀ مردم تهران از خانه‌ها بریزند بیرون. آن روز همه آمدند بیرون و راه‌ها کاملاً بسته و امکان رفت و آمد از نظامیان هم گرفته شد. در آن وضع چه می‌توانستند با مردم بکنند. همۀ اقتدار و سلطه تمام شده به‌نظر می‌رسید. بعد از چند ساعت، موزیکِ آرام و بی‌هدفی که از رادیو و تلویزیون پخش می‌شد، جای خود را به مارشِ انقلاب داد. سرهنگ توکلی که دوره‌ای با ما در زندان بود، همان شب، شب بیست و یکم بهمن ۱۳۵۷، در رادیو اعلام کرد که رادیو به تصرف نیروهای انقلاب درآمده و آنچه از این به بعد پخش می‌شود، صدای انقلاب اسلامی است.»