کتاب ماه‌ رود

کتاب ماه رود، نوشته ماهرخ درستی، مجموعه شعری است که انتشارات سوره مهر در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. این کتاب دربرگیرنده‌ی سروده‌هایی است که میان خاطرات کودکی در شمال، دلتنگی زیارت، سوگ شهیدان، دغدغه‌های اجتماعی و نجواهای عاشقانه و عارفانه در رفت‌وآمدند. شاعر در این اثر از طبیعت، شهر، حرم، خانه و حتی درمانگاه برای روایت جهان درونی خود استفاده کرده است. تصویرهای پررنگ از مازندران، مشهد، روستا، مدرسه و هیئتْ فضای کلی این مجموعه شعر را شکل داده‌ است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ماه‌ رود اثر ماهرخ درستی

کتاب ماه رود مجموعه‌ای از شعرهای ماهرخ درستی است که در قالب‌های گوناگون از جمله غزل و رباعی سروده شده است. شاعر در این کتاب، با تصویرهای زنده از طبیعت شمال، روستا، شالیزار، جنگل و دریا، جهان شخصی خود را می‌سازد و آن را با خاطرات کودکی، مدرسه، حیاط خانه و صداهای آشنا مثل رادیو، زنگ تفریح و گل پامچال پیوند می‌زند. ماهرخ درستی به موضوعاتی چون زیارت مشهد، دلتنگی برای حرم، عشق به اهل‌بیت، سوگ شهیدان خدمت و امنیت و حوادث تلخ تروریستی نیز پرداخته است. شعرهایی مانند «مثل اقیانوس»، «قنوت شاخه‌ها»، «کاروان قاصدک‌ها» و «ببار ای باران» نمونه‌هایی از این رویکردند که در آن‌ها نام و یاد شهیدان حضوری پررنگ دارد.

ماهرخ درستی در بخش پایانی کتاب ماه رود، رباعی‌هایی آورده که در آن‌ها حسرت کودکی، تنهایی، دلتنگی، شوخی‌های ظریف زبانی و نگاه کودکانه به جهان در کنار هم نشسته‌اند. رابطه‌ی عاطفی با پدر، مادر، دختر، مادربزرگ و رفیق کودکی نیز بارها در کتاب بازتاب یافته است.

چرا باید کتاب ماه‌ رود را بخوانیم؟

خواندن کتاب ماه رود فرصتی است برای همراه‌شدن با جهان عاطفی شاعری که طبیعت شمال، خاطرات کودکی، زیارت، سوگ شهیدان و روابط خانوادگی را در کنار هم نشانده است. این کتاب برای کسانی که به‌دنبال لمس هم‌زمان دلتنگی، امید، ایمان و نوستالژی در شعر امروز هستند، تجربه‌ای پر از تصویر و حس است.

خواندن کتاب ماه‌ رود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ماه رود به دوستداران شعر معاصر فارسی، علاقه‌مندان به شعرهای آیینی و اجتماعی، کسانی که به شمال ایران و مازندران احساس نزدیکی می‌کنند و به شعرهای سرشار از خاطره و حس نوستالژی علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ماه‌ رود

«دوباره گریه و باران نم، نمی متفاوت

چکیده باز از این چشم شبنمی متفاوت

نسیم عشق وزیده دوباره کوچه به کوچه

نشسته بر در هر خانه پرچمی متفاوت

کجاست زمزمه‌هایت؟ کجاست شال عزایت؟

نشسته‌ام به تماشای عالمی متفاوت

همین بس است برایم، همین بس است که عمری

غم است دلخوشی من، غمت، غمی متفاوت

بساط توبه فراهم شده‌ست در دلم امشب

به ماه خیره شدم در محرّمی متفاوت

خدا کند که همین نام پاک سردر هیئت

بسازد از من درمانده آدمی متفاوت

خوشا به سوی تو رفتن، در آرزوی تو رفتن

در این سراب دمادم، خوشا دمی متفاوت»