کتاب ارثیه‌ پدری

«ارثیه‌ پدری» نام رمانی از نویسنده آمریکایی، سینتیا دِآپریکس سووینی (-۱۹۶۰) است که پوران حسن‌زاده (-۱۳۶۳) آن را ترجمه کرده است. این رمان از پرفروش‌های ۲۰۱۶ نیویورک تایمز و بهترین کتاب ۲۰۱۶ به انتخاب خوانندگان به گزارش واشنگتن‌پست، سان فرانسیسکو کرونیکال، آمازون، ریفاینری ۲۹ و... است. در این داستان، نویسنده با روشن‌بینی و دلسوزی، به کند و کاو احساس جریحه‌دار شده یک خانواده می‌پردازد و تنهایی و آرزوهای غیرممکنشان را که منعکس‌کننده تنهایی و آرزوهای خودمان است آشکار می‌کند. این رمان پر است از اتفاق‌های غیرمنتظره معرکه و انسانیت جاودانه. «ارثیه پدری» داستانی است که مدت‌های طولانی بعد از خواندن آخرین صفحه‌اش، در ذهن شما خواهد ماند و سویینی، نویسنده‌ای است که خوانندگان به حضورش برای سال‌های بسیار طولانی نیاز دارند. چه‌قدر خوشبختیم که او در زمان ما زندگی می‌کند. بریده‌ای از داستان: هیچ‌کس به یاد نداشت چه کسی اسم «میراث» را روی سرمایه‌ی مشروط آن‌ها گذاشته بود ولی به هر جهت این اسم رویش مانده بود. وقتی پدرشان لئونارد پلام بزرگ تصمیم گرفته بود برای بچه‌هایش سرمایه کنار بگذارد ملودی فقط شانزده سال داشت. او مدام به آن‌ها می‌گفت: «چیز زیادی نیست. یه پس‌انداز ناچیز که خیلی دقیق سرمایه‌گذاری شده و به‌موقعش بینتون تقسیم می‌شه تا ازش لذت ببرین نه این‌که بهره‌برداری نادرست بکنین» سپس پدرشان توضیح داده بود که تا قبل از چهل‌سالگی کوچک‌ترین فرزند خانواده، یعنی ملودی، این پول قابل‌دسترسی نیست. جک اولین کسی بود که به‌وضوح و با دعوا به این نحوه‌ی تقسیم اعتراض کرده بود و می‌خواست بداند که چرا بقیه نمی‌توانند سهمشان را زودتر دریافت کنند و این روش منصفانه نیست چون حین تقسیم پول ملودی از دیگر اعضای خانواده بسیار جوان‌تر است و دیگران زمانی که سهمشان را می‌گیرند خیلی پیرتر از او هستند. ولی لئونارد به این‌که هر کسی چقدر پول و در چه سنی دریافت کند خیلی فکر کرده بود.