کتاب در پناه سیمرغ

کتاب در پناه سیمرغ نوشته‌ی لعیا بیگدلی اثری است که مفهوم «امان» و «سپردن» را از دل زبان روزمره بیرون کشیده و دوباره تعریف کرده است. نویسنده در این کتاب با تکیه بر قصه‌های اساطیری، آیات و روایت‌ها، روان‌شناسی، علوم اعصاب و تجربه‌های زیسته نشان می‌دهد که جمله‌ی آشنای «به امان خدا» چگونه از یک پناهگاه عمیق به تعبیری ناامیدانه و سست تبدیل شده است. ساختار کتاب شامل پیش‌گفتار، شش فصل و یک بخش تمرینی است که نشر غو آن را منتشر کرده است. در این اثر، خواننده با لایه‌های زبانی، فرهنگی، بدنی و معنوی احساس امنیت روبه‌رو می‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در پناه سیمرغ

کتاب در پناه سیمرغ با پیش‌گفتاری آغاز می‌شود که در آن لعیا بیگدلی هدف اصلی خود را «جراحی یک سوءتفاهم زبانی» معرفی کرده است؛ سوءتفاهمی که از دل جمله‌هایی مثل «ولش کن به امان خدا» برمی‌آید و در ناخودآگاه جمعی، امان الهی را معادل رهاشدگی و بی‌کسی جا انداخته است. نویسنده در همان ابتدا توضیح داده است که در این کتاب سه رکن را دنبال می‌کند: پیوند با ریشه‌های حکمت ایرانی‌ـ‌اسلامی (با ارجاع به اندیشه‌های حسین الهی قمشه‌ای)، تأیید علمی از سوی علوم اعصاب و تبدیل مفهوم امان به تجربه‌ای ملموس در زندگی روزمره. کتاب در پناه سیمرغ در فصل اول به کالبدشکافی واژه‌ی «امان» می‌پردازد و تفاوت بنیادین «رها کردن» و «سپردن» را توضیح داده است؛ از «جنایت زبانی» علیه این واژه تا مثال‌هایی مثل «بستن زانوی شتر» و «فیزیک امان» در قالب صندلی و جاذبه. در فصل دوم، کهن‌الگوی پناهگاه و «آغوش گمشده» بررسی شده و طبیعت، مادر ازلی و ترس کهن «بی‌پناهی» در روان مدرن تحلیل شده است. کتاب در پناه سیمرغ در فصل سوم به سراغ گنجینه‌ی قصه‌های اساطیری رفته و روایت‌هایی مانند ابراهیم در آتش، مادر موسی و نیل، زال و سیمرغ، یونس در شکم ماهی، سیاوش در آتش، اصحاب کهف، هاجر و زمزم و مرغان منطق‌الطیر را از زاویه‌ی «امان» بازخوانی کرده است. در فصل چهارم، تحریف کلمات در رسانه و فرهنگ عامه موضوع اصلی است؛ این‌که چگونه دیالوگ‌ها و ضرب‌المثل‌ها «امان خدا» را به تبعیدگاه شکست‌ها تبدیل کرده‌اند. سپس کتاب در پناه سیمرغ با تکیه بر زبان علوم اعصاب نشان داده است که احساس امنیت چگونه در بدن، هورمون‌ها، ضربان قلب و سیستم ایمنی بازتاب پیدا می‌کند و چرا انسان بدون امان فرسوده می‌شود. فصل پنجم به «زیستن در پناه آلفا» و اثرات زیستی و روانی سپردن آگاهانه اختصاص دارد و در پایان، فصل ششم با «میثاق‌نامه»‌ای برای زیستن در آغوش سیمرغ، خواننده را به نوعی قرارداد درونی با خود و خدا دعوت کرده است. در بخش‌های پایانی نیز جعبه‌ابزار تمرین‌هایی مانند «بازسازی کلام»، «صندوقچه‌ی امان»، «رها کردن عضلانی» و «امان‌دادن به دیگران» ارائه شده است.

خلاصه کتاب در پناه سیمرغ

این کتاب مفهوم «امان» را از یک واژه‌ی عادت‌زده به یک «زیست‌جهان» تبدیل کرده است. نویسنده نشان داده که چگونه فرهنگ روزمره، جمله‌ی «به امان خدا» را به نشانه‌ی بی‌مسئولیتی و رهاشدگی بدل کرده درحالی‌که در ریشه‌ی زبانی، امان به معنای پناهگاه، ثبات و فقدان ترس است. در این اثر، تفاوت «رها کردن» و «سپردن» توضیح داده شده است: رها کردن یعنی شانه خالی‌کردن از مسئولیت، اما سپردن یعنی پس از «بستن زانوی شتر» نتیجه را به قدرتی فراتر واگذار کردن. کتاب در پناه سیمرغ با مرور قصه‌های اساطیری و دینی، نشان داده است که چگونه ابراهیم، مادر موسی، زال، یونس، سیاوش، اصحاب کهف و هاجر در لحظه‌های اوج ناتوانی، به امان الهی پناه برده‌اند و همین سپردن، کیفیت رویدادها را دگرگون کرده است. سپس با زبان علوم اعصاب توضیح داده شده که احساس در امان بودن چگونه سیستم عصبی را از حالت «جنگ یا گریز» به وضعیت ترمیم و آرامش می‌برد. در پایان، کتاب خواننده را به تمرین پاکسازی زبان، بازسازی دیالوگ‌های درونی و بستن یک میثاق شخصی برای زیستن در «آغوش سیمرغ» دعوت کرده است.

چرا باید کتاب در پناه سیمرغ را بخوانیم؟

این کتاب زاویه‌ی نگاه به جمله‌ی آشنای «به امان خدا» را تغییر داده و نشان داده است که چگونه یک واژه می‌تواند منبع اضطراب یا سرچشمه‌ی آرامش باشد. در این اثر، قصه‌های اساطیری، تحلیل روان‌شناختی، توضیح‌های عصب‌شناختی و تمرین‌های عملی کنار هم قرار گرفته‌اند تا مفهوم سپردن آگاهانه، از سطح شعار به تجربه‌ای زیسته در کار، خانواده، اقتصاد و روابط تبدیل شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که با اضطراب، کنترل‌گری، احساس بی‌پناهی یا بی‌خوابی‌های ناشی از نگرانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. همچنین به علاقه‌مندان عرفان ایرانی، قصه‌های اساطیری، روان‌شناسی عمیق و کسانی که می‌خواهند نسبت خود را با واژه‌هایی مثل توکل، امان و سپردن بازتعریف کنند توصیه می‌شود.