کتاب جادوگران ابدی

کتاب جادوگران ابدی (The Once and Future Witches) نوشته الیکس ای. هارو، از جایی آغاز می‌شود که جادو ظاهراً از جهان رخت بربسته، اما در لابه‌لای قصه‌ها، ترانه‌ها و حافظه‌ی زنانی که پیش از این زیسته‌اند هنوز زنده مانده است. داستان با سه خواهر پیش می‌رود که هر کدام زخمی از گذشته و نسبتی پیچیده با قدرت، ترس و رهایی دارند. انتشارات بهنام این رمان فانتزی را با ترجمه یاسمن انصاری منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب جادوگران ابدی

کتاب جادوگران ابدی نوشته‌ی الیکس ای. هارو رمانی فانتزی با حال‌وهوای تاریخی است که جادو را نه‌فقط به‌ عنوان نیرویی شگفت، بلکه به‌ منزله‌ی بخشی از حافظه، زبان و تجربه‌ی زنان بازمی‌گرداند. فضای داستان در شهری شکل می‌گیرد که نظم، قانون و ظاهر متمدن آن بر حذف جادو و سرکوب هر آنچه سرکش و نامنطبق است بنا شده است. در این میان، قصه‌ی سه خواهر ایستوود به مرکز روایت می‌آید؛ خواهرانی که سال‌ها از هم دور بوده‌اند و هر کدام به‌ شیوه‌ای جداگانه با ترس، فقر، تحقیر و خاطره‌ی خانه دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آنچه این جهان را متمایز می‌کند، پیوند جادو با واژه‌ها، ترانه‌ها، افسانه‌ها و چیزهای کوچک و به‌ظاهر بی‌اهمیت زندگی روزمره است.

کتاب جادوگران ابدی فقط بر شگفتی‌های جادویی تکیه ندارد و همزمان به موضوعاتی مثل قدرت، خواهرانگی، خشم فروخورده، حق انتخاب و جایگاه زن در جامعه هم پرداخته است. روایت از زاویه‌ی دید سه خواهر پیش می‌رود و همین جابه‌جایی، تصویر کامل‌تری از گذشته‌ی مشترک و فاصله‌هایی که میان آن‌ها افتاده به دست می‌دهد. 

الیکس ای. هارو قصه‌های عامیانه، طلسم‌ها و یادگارهای مادربزرگ را در کنار خیابان‌های خاکستری، کارخانه‌ها، کتابخانه‌ها و گردهمایی‌های زنان می‌نشاند و از دل این تقابل، جهانی می‌سازد که هم خشن است و هم پررمزوراز. حضور انجمن‌های زنان، فشارهای اجتماعی و ترس از برچسب جادوگری، به داستان بُعدی فراتر از ماجرای فردی می‌دهد و آن را به روایتی درباره‌ی بازپس‌گرفتن صدا و حافظه تبدیل می‌کند.

خلاصه داستان جادوگران ابدی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان جادوگران ابدی با جونیپر ایستوود آغاز می‌شود که پس از فرار، به شهری می‌رسد که جادو در آن سرکوب شده و خودش نیز در موقعیتی خطرناک قرار دارد. همزمان، دو خواهر دیگرش، اگنس و بیاتریس، هر کدام در گوشه‌ای از همان شهر زندگی جداگانه و پرفشاری را می‌گذرانند. 

رشته‌ی پنهانی که آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد، در روزی خاص و در میانه‌ی آشوبی ناگهانی دوباره فعال می‌شود؛ روزی که جادو به شکلی مهارنشدنی سر برمی‌آورد و سه خواهر را پس از سال‌ها روبه‌روی هم قرار می‌دهد. از این‌جا به بعد، داستان به‌ سوی احیای پیوندهای شکسته، روبه‌روشدن با گذشته و فهم نیرویی پیش می‌رود که هم می‌تواند نجات‌بخش باشد و هم خطرناک.

چرا باید کتاب جادوگران ابدی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب جادوگران ابدی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب جادو را به قصه‌ها، ترانه‌ها و حافظه‌ی جمعی پیوند می‌دهد و از آن فقط یک ابزار شگفت‌انگیز نمی‌سازد.
• روایت سه خواهر، تصویرهای متفاوتی از ترس، خشم، مراقبت و جدایی پیش می‌گذارد.
• داستان در کنار ماجرای فانتزی، به مسئله‌ی قدرت و حذف صدای زنان هم پرداخته است.
• فضای شهر، کارخانه، کتابخانه و گردهمایی‌های زنان، جهان داستان را از یکنواختی دور می‌کند.
• خواننده در طول کتاب با رابطه‌ی میان زبان، افسانه و عمل جمعی آشناتر می‌شود.

خواندن کتاب جادوگران ابدی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب جادوگران ابدی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های فانتزی که جادو را در پیوند با افسانه، ترانه و تاریخ می‌خواهند.
• خوانندگانی که به داستان‌های خواهرانه و شخصیت‌های زن با گذشته‌های پیچیده علاقه دارند.
• کسانی که از روایت‌های پرتنش با فضای تیره، شهری و پررمزوراز لذت می‌برند.
• مخاطبانی که دوست دارند در کنار ماجرای داستانی، با موضوع قدرت، سرکوب و بازپس‌گیری صدا روبه‌رو شوند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که چند شخصیت اصلی و چند مسیر روایی به‌هم‌ پیوسته دارند.

جوایز و افتخارات کتاب جادوگران ابدی

• نامزد بهترین داستان فانتزی جوایز گودریدز (سال ۲۰۲۰)
• نامزد جایزه‌ی Locus (سال ۲۰۲۱)
• نامزد جایزه‌ی Dragon (سال ۲۰۲۱)
• برنده‌ی جایزه‌ی فانتزی بریتانیا (سال ۲۰۲۱)

بخشی از کتاب جادوگران ابدی

«روزی روزگاری سه خواهر بودند.

جیمز جونیپر ایستوود جوان‌ترین و سرکش‌ترین خواهر بود؛ با گیسوانی عاصی و به سیاهی پر کلاغ، زیرک و مهلک، با دامنی پاره، زانوان زخمی و برق سبز چشمانش، درست همرنگ پرتوی آفتاب تابستانی بود که از پشت برگ درختان، می‌تابید. او می‌دانست پرندگان شبگرد کجا لانه می‌کنند و روباه‌ها کجا پناه می‌گیرند. او حتی نیمه‌شب‌های ماه نو هم می‌توانست راه خانه را پیدا کند.

اما در روز اعتدال بهاری سال ۱۸۹۳ جیمز جونیپر گم شده بود.

با پاهایی که هنوز هم از تلق‌تولوقِ حرکت قطار می‌لرزیدند، لنگ‌لنگان از قطار پیاده شد. به عصای قرمز رنگش که از چوب سدر ساخته شده بود تکیه داد؛ نمی‌دانست به کدام سو باید برود. نقشه او فقط دو مرحله داشت: مرحله اول، فرار کردن و مرحله دوم، به فرار ادامه دادن! حالا فرسنگ‌ها از خانه دور شده بود و چیزی جز چند طلسم و پول خرد در جیبش نبود و جایی هم برای رفتن نداشت.»