کتاب چای با فروید

کتاب چای با فروید (Tea with Freud) نوشته استیون ب. سندلر، گفت‌وگوهایی خیالی با زیگموند فروید را در کنار نمونه‌هایی از جلسات درمانی قرار می‌دهد تا نشان دهد که در اتاق درمان چه می‌گذرد و روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت چگونه به ریشه‌ی اضطراب، خشم و رنج‌های قدیمی نزدیک می‌شود. کتاب صرفاً شرح نظریه نیست و تاریخچه، تجربه‌ی بالینی و پرسش درباره‌ی اثربخشی درمان را در یک مسیر مشترک پیش می‌برد. حامد علی آقایی این کتاب را ترجمه و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چای با فروید

کتاب چای با فروید نوشته‌ی استیون ب. سندلر تلاشی است برای توضیح‌دادن روان‌درمانی از مسیری که هم آموزشی است و هم زنده و ملموس. نویسنده به‌ جای آنکه فقط مفاهیم را تعریف کند، صحنه‌ای خیالی می‌سازد که در آن با فروید دیدار می‌کند و درباره‌ی تحول روانکاوی و شکل‌های تازه‌تر درمان گفت‌وگو دارد. این ایده باعث شده متن میان دو فضا رفت‌وآمد کند: مطب فروید در وین و مطب نویسنده در نیویورک. در این جابه‌جایی، تاریخ شکل‌گیری ایده‌های فروید، اختلاف‌نظر با او و تجربه‌ی امروزین درمان در کنار هم قرار می‌گیرند و کتاب را از یک شرح صرفاً نظری دور می‌کنند.

کتاب چای با فروید فقط به مبانی کلاسیک روانکاوی نمی‌پردازد، بلکه بر روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت تمرکز دارد؛ روشی که به کشمکش میان احساسات ناهشیار و دفاع‌های روانی توجه می‌کند و درمانگر در آن نقش فعال‌تری دارد. استیون ب. سندلر با استفاده از گفت‌وگوهای واقعیِ بازنویسی‌شده از جلسات درمان، نشان می‌دهد اضطراب، خشم، شرم، خاطرات دردناک کودکی و الگوهای تکرارشونده‌ی رابطه‌ای چگونه در جلسه آشکار می‌شوند. در کنار این نمونه‌ها، بحث‌هایی هم درباره‌ی هیپنوتیزم، تداعی آزاد، خاطره، هیجان و نسبت میان گذشته و نشانه‌های امروز شکل می‌گیرد. 

یکی از نکته‌های کتاب این است که نویسنده فقط بر خاطرات منفی مکث نمی‌کند و به نقش خاطرات مثبت و تجربه‌های خوشایند اولیه در پایداری درمان و حتی رشد معنوی هم فکر می‌کند.

خلاصه کتاب چای با فروید

کتاب چای با فروید روان‌‌درمانی را از خلال چند مسیر موازی توضیح می‌دهد: گفت‌وگوهای خیالی نویسنده با فروید، روایت جلسات درمانی و مرور ایده‌هایی که از آغاز روانکاوی تا شکل‌های جدیدتر آن امتداد پیدا کرده‌اند. محور اصلی کتاب این است که بسیاری از نشانه‌های امروز، مثل اضطراب، خشم یا آشفتگی در رابطه‌ها، فقط مشکل‌های سطحی نیستند و ریشه‌ی آن‌ها را باید در تجربه‌های عاطفی حل‌نشده، دفاع‌های روانی و خاطراتی جست‌وجو کرد که هنوز در زندگی فرد فعال‌اند.

نویسنده در کنار این مسیر، از محدودیت‌های بعضی رویکردهای قدیمی هم حرف می‌زند و توضیح می‌دهد چرا توجه به تجربه‌ی هیجانی، رابطه‌ی درمانی و حتی خاطرات مثبت می‌تواند فهم کامل‌تری از تغییر روانی به دست بدهد.

چرا باید کتاب چای با فروید را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب چای با فروید را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب نشان می‌دهد در جلسات روان‌درمانی دقیقاً چه نوع گفت‌وگوها و کشف‌هایی رخ می‌دهد.
• خواننده با تفاوت میان روانکاوی کلاسیک و روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت آشنا می‌شود.
• نمونه‌های بالینی کتاب کمک می‌کنند پیوند میان اضطراب امروز و تجربه‌های قدیمی بهتر دیده شود.
• گفت‌وگوهای خیالی با فروید، تاریخ ایده‌های روان‌درمانی را از حالت خشک و درسی خارج می‌کنند.
• کتاب به موضوع دفاع‌های روانی، خشم، شرم و خاطرات دردناک از زاویه‌ی فرایند درمان نزدیک می‌شود.
• بخش‌های مربوط به خاطرات مثبت، دامنه‌ی بحث را از تمرکز صرف بر آسیب فراتر می‌برند.

خواندن کتاب چای با فروید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب چای با فروید به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که می‌خواهند بدانند در اتاق روان‌درمانی چه می‌گذرد و درمان چگونه پیش می‌رود.
• دانشجویان روان‌شناسی و مشاوره که به سیر تحول ایده‌های فروید و شکل‌های جدیدتر درمان علاقه دارند.
• مخاطبانی که می‌خواهند رابطه‌ی میان خاطرات کودکی، دفاع‌های روانی و نشانه‌های امروز را بهتر بفهمند.
• علاقه‌مندان به کتاب‌هایی که بحث نظری را با نمونه‌های واقعی از جلسات درمان همراه می‌کنند.
• کسانی که به موضوع اضطراب، خشم و الگوهای تکرارشونده در رابطه‌ها توجه دارند.

بخشی از کتاب چای با فروید

«به ساختمان شماره ۱۹ خیابان برگ‌گاسه که می‌رسم ساعت حوالی دو بعدازظهر است. ابرهای آسمان وین هرلحظه بیشتر می‌شود و اکنون نخستین قطرات باران است که فرومی‌چکد. زوج جوانی که بازو در بازو قدم می‌زنند، باهم نگاهی به آسمان می‌اندازند و کمی گام‌هایشان را تندتر می‌کنند. با مقصدی که من برای این سفر انتخاب کرده‌ام کاملاً می‌خواند اگر غرش‌های رعدوبرق از تعارض بنیادین زمین و آسمان خبر دهند. مادر طبیعت امروز چندان بر سر مهر نیست؛ اما این تنها یک بارش نرم بهاری است و من، وقت‌شناس و بختیار چنان رسیده‌ام که چندان خیسِ این باران نشوم. از در اصلی ساختمان وارد می‌شوم و از چندین پلکان طویل با نرده‌های آهنی چکش‌خورده بالا می‌روم. بالای پله‌ها، بر روی در واحد، نام او را با حروفی پررنگ نوشته‌اند. در باز می‌شود و پیشخدمتی به‌پیشبازم می‌آید؛ زنی جوان و ظریف با لبخندی مؤدبانه بر لب که هیچ نمی‌گوید. لابد انگلیسی نمی‌داند و من هم که هیچ‌گاه آلمانی نخوانده‌ام. با حجب و حیا اشاره می‌کند که دنبالش به اتاق انتظار بروم. مقابل در دو لنگهٔ بسته‌ای که می‌رسیم، به‌آرامی در می‌زند و بی‌هیچ حرفی مرا تنها می‌گذارد.»